Κόρακας: Λαογραφικά και άλλα στοιχεία

     Ο κόρακας ή το κοράκι είναι ένα πτηνό με πολύ μαύρο πτέρωμα. Το μέγεθός του είναι λίγο μικρότερο της κότας και ζει συνήθως σε απόκρημνα μέρη, ενώ αναφέρεται ότι σχετικά εύκολα μπορεί να εξημερωθεί και να ζήσει κοντά στον άνθρωπο. Είναι σαρκοφάγο, κυρίως πτωματοφάγο, και η σχέση του με τον/τη σύντροφό του ισόβια. Οι νεοσσοί του γεννιούνται με μικρό και γκρίζο πτέρωμα, που μεγαλώνοντας μαυρίζει. Η διάρκεια της ζωής του είναι πολύ μεγάλη σε σχέση με άλλα πτηνά, ίσως μεγαλύτερη και από αυτή του ανθρώπου.
     Όπως μας διδάσκει ο παππούς ο Αίσωπος, δεν φαίνεται να είναι ιδιαίτερα έξυπνο πουλί. Γνωστός ο μύθος με την αλεπού, που με την πονηριά της του πήρε το τυρί από το στόμα! Ο μύθος αυτός διδασκόταν παλαιότερα και στον «ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ», του Γεωργίου Ζούκη, στην πρώτη τάξη του γυμνασίου. Το αρχαίο κείμενο και τη μετάφραση μπορείτε να διαβάσετε σε παλαιότερη αναφορά μου στο ιστολόγιό μου, «πατώντας» ΕΔΩ.
     Στην αρχαία Ελλάδα το πτηνό ήταν αφιερωμένο στο θεό Απόλλωνα, ενώ οι αναφορές του από αρχαίους Έλληνες συγγραφείς είναι συχνές. Ο Αριστοφάνης, π.χ., τον αναφέρει σε πολλές κωμωδίες του, ενώ στον Αντισθένη αποδίδεται το ρητό: «Κρείττον εις κόρακας ή κόλακας εμπεσείν. Οι μεν γαρ νεκρούς, οι δε ζώντας εσθίουσιν» (Καλύτερα να πέσεις σε κοράκια παρά σε κόλακες, γιατί αυτά τρώνε νεκρούς, ενώ οι κόλακες ζωντανούς).
     Ο κόρακας αναφέρεται και στην Παλαιά Διαθήκη: Αυτό ήταν το πρώτο πτηνό που απελευθέρωσε ο Νώε από την κιβωτό, όταν κόπασε ο κατακλυσμός. Πιθανότατα βρήκε πολλά πτώματα για τροφή και δεν επέστρεψε. Το περιστέρι που απελευθέρωσε αργότερα, επέστρεψε με κλαδί ελιάς στο ράμφος του, σημάδι ότι ο κατακλυσμός είχε παρέλθει (Γένεσις, πρώτο βιβλίο τη Παλαιάς Διαθήκης). Επειδή δε το κοράκι τρέφεται με πτώματα, και ιδιαίτερα όταν αυτά είναι σε προχωρημένη αποσύνθεση, ο Μωσαϊκός Νόμος το χαρακτηρίζει «ακάθαρτο πτηνό» (Λευτικόν-βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης).
     Στη λαογραφία ο κόρακας είναι συχνά συνυφασμένος με πολύ κακούς οιωνούς. Το μαύρο/κατάμαυρο πτέρωμά του οπωσδήποτε είναι ένας παράγοντας προλήψεων και σχετίζεται με το πένθος. Αν ακουστεί η φωνή του (το κρώξιμό του) σε κατοικημένη περιοχή, π.χ. πετάξει και κρώξει πάνω από ένα χωριό, σύντομα κάποιος θα πεθάνει. Στην πραγματικότητα, όμως, το κρώξιμό του σχετίζεται με τον εντοπισμό ή την αναζήτηση τροφής. Πολύ μεγαλύτερος θεωρείται ο κίνδυνος του θανάτου αν πλησιάσει κάποιο σπίτι ή, ακόμα χειρότερα, αν καθίσει στη σκεπή του. Κακό σημάδι, που προμηνύει θάνατο, θεωρείται κι αν τον συναντήσει και κάποιος στο δρόμου του. Δυσοίωνες είναι και οι προβλέψεις των ονειροκριτών και όσων πιστεύουν ότι ερμηνεύουν τα όνειρα. 
     Είναι αρκετές και οι λαϊκές παροιμίες και παροιμιώδεις εκφράσεις για το συγκεκριμένο «μαυροπούλι» ή «βρωμόπουλο».
✔ «Αϊ (άντε, σύρε ή πήγαινε) στον κόρακα». Θεωρείται βλασφημία και πιθανότατα  προέρχεται από αρχαία Ελληνική φράση. Σύμφωνα με τον Αριστοφάνη, η λέξη «αρά» (κατάρα) προήλθε από τον κόρακα και από τη συνήθεια του πτηνού να ζει στις ερημιές. Το ρήμα «αποσκορακίζω», σημαίνει ότι στέλνω κάποιον που δεν συμπαθώ/αντιπαθώ να ζήσει μακριά μου και σε έρημο τόπο.
✔ «Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Φράση/παροιμία  που λέγεται για άτομα διαπλεκόμενα ή αξιωματούχους, που αλληλεπικαλύπτονται, προφανώς και «δια τον φόβον των Ιουδαίων».
✔ Η λέξη «κορακοζώητος» λέγεται για αιωνόβιους ή υπεραιωνόβιους.
✔ «Κοράκιασα», «έχω κορακιάσει», «θα κορακιάσω» κλπ, προέρχεται, μάλλον, από αρχαιοελληνικό μύθο: Σε πόλη της αρχαίας Ελλάδας, οι κάτοικοι ετοίμαζαν θυσία στο θεό Απόλλωνα. Το απαραίτητο νερό για τη θυσία ήταν ιερό και πήγαζε ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια, που κανένας δεν μπορούσε ν’ αναλάβει την αποστολή αυτή. Ξαφνικά, ακούστηκε η φωνή ενός κόρακα πάνω από ένα δέντρο, που προσφέρθηκε ν’ αναλάβει εκείνος το τολμηρό εγχείρημα. Παρά την έκπληξη όλων, αποφάσισαν, τελικά, να του αναθέσουν την ιερή αποστολή. Του έβαλαν στο ράμφος ένα σκεύος και το μαύρο πουλί πέταξε για το φαράγγι. Πριν φτάσει, όπως, είδε μια συκιά, γεμάτη σύκα, που ακόμα δεν είχαν ωριμάσει. Περιμένοντας εκεί, πεινασμένος και λιχούδης καθώς ήταν, μέχρι  να ωριμάσουν, ξεχάστηκε. Όταν, τέλος, ωρίμασαν, έφαγε και αφού χόρτασε, θυμήθηκε την αποστολή που του είχε ανατεθεί. Πέταξε προς την πηγή, γέμισε το δοχείο, αλλά έπρεπε να βρει και μια πιστευτή δικαιολογία για τον κόσμο που περίμενε το ιερό νερό. Τότε είδε ένα φίδι και το άρπαξε με τα νύχια του. Επιστρέφοντας στον τόπο της θυσίας, είπε ότι βρήκε το φίδι στην πηγή που έπινε συνέχεια όλο το νερό που έβγαινε, μη μπορώντας ο ίδιος να γεμίσει. Όταν κάποια στιγμή το φίδι κοιμήθηκε, τότε μπόρεσε και πήρε το νερό, πιάνοντας και το φίδι στα νύχια του, ως «αποδεικτικό στοιχείο». Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και έγινε η θυσία, έστω με καθυστέρηση λίγων ημερών. Όμως, το φίδι ήταν του θεού Απόλλωνα, ο οποίος θύμωσε και τιμώρησε τον κόρακα για το ψέμα του: Κάθε φορά που πήγαινε να πιεί νερό σε κάποια πηγή, εκείνη στέρευε και το μαρτύριο του μαύρου πουλιού κράτησε πολύ. Τελικά, ο θεός Απόλλωνας λυπήθηκε τον κόρακα και τον έκανε αστερισμό στον ουρανό, τον οποίο παρατήρησε για πρώτη φορά ο Πτολεμαίος (αστερισμός Κόραξ στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, λατινικά Corvus, συντομογραφία Crv).
✔ «- Πώς πάνε τα παιδιά σου, κόρακα; - Όσο πάνε και μαυρίζουνε». Παροιμία-«διάλογος», με αφορμή τους νεοσσούς του πτηνού που έχουν γκρίζο πτέρωμα, το οποίο συν τω χρόνο μαυρίζει. Λέγεται για ανθρώπους, που όχι μόνο δεν βελτιώνουν τη συμπεριφορά τους και την τακτική τους, αλλά, αντίθετα, την επιδεινώνουν.
✔ «Βγάλ’ τον κόρακα», που σημαίνει «σκάσε! Μη μιλάς!», προφανώς επειδή δεν θέλουμε να ακούμε το κρώξιμο του πουλιού, όντας προληπτικοί.
✔ «Κόρακες» ή «κοράκια» αποκαλούν ορισμένοι δυσμενώς μεταφορικά και τους υπαλλήλους νεκροταφείων και το προσωπικό γραφείων τελετών, που ασχολούνται με την ετοιμασία, ταφή και εκταφή των νεκρών, αλλά και λόγω της μαύρης, συνήθως, ενδυμασίας τους.

-----------------------------

Πηγές:
- Εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ
- Εγκυκλοπαίδεια ΓΙΟΒΑΝΗ
- Εικόνα: Διαδίκτυο

 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 11.1.2024

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Το παλιό παραδοσιακό προζύμι (άρθρο με κυριολεκτική και μεταφορική σημασία)

     Οι «παλιές» νοικοκυρές, αλλά και πολλές σύγχρονες που κρατάνε την παράδοση, ζυμώνουν στο σπίτι τους και ψήνουν το ψωμί στο δικό τους, σπιτικό φούρνο, που μπορεί να είναι η ηλεκτρική κουζίνα ή, πολύ σπανιότερα, ο παραδοσιακός ξυλόφουρνος. Η προετοιμασία του ψωμιού γίνεται με περισσή φροντίδα και ήταν/είναι μια τελετουργική και με σεβασμό διαδικασία, η οποία τηρείται κατά γράμμα και για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος, είναι ο μεγάλος σεβασμός στο ίδιο το ψωμί και ο δεύτερος λόγος για την επιτυχία του. Αν και δεν είχαν ιδιαίτερες γραμματικές γνώσεις οι νοικοκυρές αυτές, είχαν/έχουν γνώσεις πρακτικές, που τις είχαν/έχουν διδαχθεί από μητέρες και γιαγιάδες, που κι αυτές ήταν με ακόμα λιγότερες γραμματικές γνώσεις. Αξίζει μέσα σε όλα αυτά να σημειωθεί και η ετοιμότητα για την ωρίμανση, που όσες άλλες δουλειές κι αν έχουν, το μυαλό τους δεν ξεφεύγει καθόλου από εκεί, γιατί αν η ωρίμανση (αν «γίνει»/φουσκώσει το ψωμί) και δεν μπει στο φούρνο να ψηθεί στην ώρα του, ξεχειλίζει από τα ταψιά και χύνεται έξω. Να σημειωθεί ακόμα το ρόλο που έπαιζε και καλή συντήρηση του προζυμιού, σε σταθερή θερμοκρασία, συνήθως μέσα το αλεύρι.
     Ο διαφορετικός τρόπος ζωής σήμερα, οι διαφορετικές ανάγκες, η πολυαπασχόληση, η αναζήτηση κάθε μεγαλύτερης ευκολίας στην καθημερινότητα, μας έχουν αναγκάσει να καταφεύγουμε στο ψωμί του εμπορίου, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι το ίδιο με εκείνο το χειροποίητο παραδοσιακό. Μα και από τις νοικοκυρές που ζυμώνουν οι ίδιες στο σπίτι τους, λίγες είναι εκείνες που χρησιμοποιούν προζύμι. Η εύκολη προμήθεια της μαγιάς από το εμπόριο, έχει απλοποιήσει την διαδικασία του ζυμώματος και ελαχιστοποιεί κατά πολύ το χρόνο ωρίμανσης, χωρίς, φυσικά, να δίνει στο ψωμί την ίδια ποιότητα και νοστιμιά που δίνει το προζύμι.
     Η αυστηρή τήρηση του τελετουργικού, λοιπόν, έφερνε/φέρνει το καλό αποτέλεσμα. Ένα ανάλογο «τελετουργικό», με «καλό προζύμι» τηρούσαν οι αγράμματοι ή με λίγα, έστω,  γράμματα γονείς μας και στην ανατροφή των παιδιών. Η υπομονή και το «άγρυπνο μάτι» για την «ωρίμανση», η ετοιμότητα, η πρόληψη, ήταν «πανταχού παρούσες». Αλλά και πολλές φορές η αυστηρότητα στην καλή της έννοια, έφερνε κι αυτή τα δικά της θετικά αποτελέσματα. Η εισβολή της τεχνολογίας σε όλες της τις εκφάνσεις, οι «τυποποιημένες» δραστηριότητες, οι διαφορετικές ανάγκες και οι πολλές απαιτήσεις της ζωής, ο υπερκαταναλωτισμός και πολλά ακόμα που έχουν αλλάξει ριζικά σε σύγκριση με το τότε, παρακάμπτουν ή αλλοιώνουν σε πολλές περιπτώσεις το «παραδοσιακό προζύμι» στην ανατροφή των παιδιών.
     Η χαλάρωση της συνοχής της οικογένειας, οι ενίοτε υπερβολικές ελευθερίες, η συγκάλυψη και «ωραιοποίηση» από πλευράς των γονιών των λαθών των παιδιών, ίσως να μην είναι υπερβολή να χαρακτηρίζει την εισχώρηση στην ασυδοσία. Μεγάλη, «βαριά» λέξη, όμως κάποτε και πραγματικότητα, που, όσο κι αν μας πονάει, δεν υπερβάλλουν ορισμένοι που ομολογούν ότι «έχουμε χάσει το μέτρο». Ακούμε και διαβάζουμε συχνά στα ΜΜΕ, π.χ., αλλά συναντάμε και στην καθημερινότητά μας γονείς που στηρίζουν τα λάθη των παιδιών τους, με τα όποια αποτελέσματα μπορεί να έχει μια τέτοια τακτική, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα.
      Όσο κι αν επιδιώκουν κάποιοι να συγκρίνουν και τις παλαιότερες ή τις μεγαλύτερες γενιές με τις νεότερες/σύγχρονες, σε γενικές γραμμές υπερισχύει καταφανώς η άποψη ότι οι γενιές του παραδοσιακού «προζυμιού», είναι περισσότερο προσηλωμένες στο σεβασμό των παραδοσιακών μας Αξιών, που όμως δεν μεταλαμπάδευσαν επαρκώς αυτό το σεβασμό τους στο παιδιά τους/στους νεότερους.
     Κλείνοντας αυτή τη σύντομη αναφορά στην με κυριολεκτική και μεταφορική σημασία στο προζύμι, θεωρώ απαραίτητο να παραθέσω και τούτο: Τα λόγια ενός θυμόσοφου γέροντα, που άκουσα σε γυμνασιακή ηλικία και «μου έμειναν»: «Όσο ήμαστε μικροί, μας φαίνονταν όλα στραβά, γιατί δεν μπορούσαμε να ήμαστε μεγάλοι και τώρα που είμαστε μεγάλοι, πάλι μας φαίνονται όλα στραβά, γιατί δεν μπορούμε να γίνουμε μικροί»!
--------------------------------------
Σημείωση: Αφορμή για το άρθρο αυτό απετέλεσε η φράση μιας αιωνόβιας αρχόντισσας, της κυρίας Αρχόντως-«όνομα και πράγμα»-, σε μια πολύ ζεστή κουβέντα που είχα μαζί της τις μέρες των γιορτών και μου είπε: «Εμείς οι μεγαλύτεροι είμαστε ζυμωμένοι με άλλο προζύμι»!
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 7.1.2024

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

 
 

Παραδοσιακή συνταγή για μπακλαβά

Αφιερωμένη

στην εκ Σερβίας ποιήτρια, αρχισυντάκτρια, φίλη και φίλη των Καλαβρύτων

 Slavica Pejovic,

που διαβάζοντας πρόσφατη ανάρτησή μου, μου ζήτησε

«ότι θέλει να μάθει να φτιάχνει Ελληνικό μπακλαβά»!

 
     Εξαιρετικά επίσημο και εορταστικό γλυκό των Χριστουγέννων και στον τόπο μου ο μπακλαβάς, παρασκευάζεται με πολύ μεράκι και αγάπη από μαστόρισσες νοικοκυρές για το σπίτι και τους καλεσμένους, σε μια πραγματική τελετουργία. Η κυρίως τέχνη είναι στο άνοιγμα του λεπτού φύλλου, που πρέπει να είναι από καλά αλεσμένο και διπλοκοσκινισμένο κατάλληλο αλεύρι και καλοζυμωμένη ζύμη, που ο πλάστης να «παίζει» μαζί της και να μην κολλάνε μεταξύ τους. Δύσκολο να περιγραφεί η τεχνική ανοίγματος φύλλου, όμως οι νοικοκυρές την ξέρουν πολύ καλά στην πράξη. Το εμπόριο έχει λύσει, βεβαίως, τα χέρια στις νεότερες γενιές και σε πολλά σπίτια δεν θα βρεις πλάστη. Όμως, το παραδοσιακό χειροποίητο φύλλο είναι αναντικατάστατο και οι νοικοκυρές που το ανοίγουν περιζήτητες.
 
Υλικά που θα χρειαστούν για ένα μεσαίο ή μεγαλύτερο ταψί
α: Για το γλυκό:
     Το μείγμα των υλικών του μπακλαβά είναι: Πέντε-έξι κούπες τσαγιού τριμμένο καρύδι, δυόμισι κούπες ζάχαρη (όχι άχνη), μιάμιση κουταλιά του γλυκού τριμμένη κανέλλα και άλλο τόσο τριμμένο γαρύφαλλο, όλα καλά ανακατεμένα. Εκτός του μείγματος, μια «κοντόγιομη» κούπα ελαιόλαδο - το υπολογίζουμε στα ¾ της χωρητικότητάς της.
β: Για το σιρόπι:
     Τρεις κούπες ζάχαρη, δυόμισι κούπες νερό, τα οποία βράζουμε στην κατσαρόλα με φλοίδα λεμονιού, για να δώσει περισσότερο άρωμα και γεύση. Όταν «δέσει», το κατεβάζουμε από τη φωτιά. Για μεγαλύτερη επιτυχία και γεύση, μπορούμε να βάλουμε μιάμιση κούπα ζάχαρη και μιάμιση μέλι.
Εκτέλεση:
     Αφού λαδώσουμε καλά το ταψί με το πινέλο, στρώνουμε στον πάτο του δύο χειροποίητα φύλλα. Ρίχνουμε, απλώνουμε ομοιόμορφα και «πατάμε» το μισό μείγμα που έχουμε ετοιμάσει. Πάνω στο μισό αυτό μείγμα στρώνουμε ένα ακόμη φύλλο, που αν είναι πολύ λεπτό, καλό θα είναι να στρώσουμε και δεύτερο. Ρίχνουμε, απλώνουμε και «πατάμε» το άλλο μισό μείγμα (ως δεύτερη στρώση), αλλά μπορούμε να κάνουμε περισσότερες ακόμα και πιο λεπτές στρώσεις, για ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα. Απλώνουμε επάνω άλλα δύο φύλλα, τα οποία πατάμε ελαφρά. Έπειτα κόβουμε προσεκτικά και με κοφτερό μαχαίρι το περιεχόμενο του ταψιού σε μερίδες-ατομικούς ρόμβους. Για περισσότερη γεύση, αλλά και διακόσμηση, «φυτεύουμε» στο κέντρο κάθε ρόμβου κι ένα γαρυφαλλάκι. Τελευταία πράξη, πριν το βάλουμε στο φούρνο, περιχύνουμε το λάδι, ώστε να απλώσει ομοιόμορφα σε όλο το ταψί.
     Το ψήσιμο γίνεται στους 180^ο C και για ¾ της ώρας ή και λίγο περισσότερο σε ηλεκτρική κουζίνα. Αν πρόκειται για σπιτικό ξυλόφουρνο, οι νοικοκυρές γνωρίζουν και πόσο πρέπει να «καεί» και το χρόνο ψησίματος.
     Αφού βγει από το φούρνο και παγώσει, περιχύνουμε με το καυτό σιρόπι, και με μεγάλη προσοχή, γιατί στην επαφή του με το γλυκό που περιέχει λάδι, μπορεί να πετάγονται μικρές καυτές «πιτσιλιές».
     Λίγη ώρα μετά, που θα έχει «τραβήξει» και απορροφήσει καλά το σιρόπι, ο μπακλαβάς μας είναι έτοιμος για σερβίρισμα!
     ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!
--------------------------------------
Σημείωση: Σεβόμενοι την άξια νοικοκυρά από το χωριό μου που μας έδωσε τη συνταγή και θέλει να κρατήσει την ανωνυμία της, δεν αναφέρουμε το όνομά της.
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 17.12.2023

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ (ποίημα)

                          

                  Γλώσσα, μητέρα των γλωσσών, μα περιφρονημένη
                  απ’ τα δικά σου τα παιδιά, αλλ' αναγνωρισμένη
                  μέχρι τις εσχατιές της γης, εσύ η πιο σπουδαία
                  απ’ του Ομήρου τα γραπτά, την τόλμη του Οδυσσέα.
                  Γλώσσα, που εσέ δανείζεται η κάθε επιστήμη
                  κι από τις Θείες τις Γραφές μας δίνεις πάντα φήμη,
                  τη δοξασμένη Ελλάδα μας πάντα θα τη φωτίζεις,
                  και με υπερηφάνεια το είναι μας γεμίζεις.
                  Ω, γλώσσα, εσύ Ελληνική, της οικουμένης γλώσσα,
                  μέσα σου έχεις δύναμη και μεγαλεία τόσα,
                  που στέκεσαι στην κορυφή στο διάβα των αιώνων,
                  κληρονομιά ανεκτίμητη πανένδοξων προγόνων.
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 15.12.2023

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

 

Πού θα κάνουμε φέτος Χριστούγεννα;

«Κι όλοι παν’ στην εκκλησιά

το Χριστό να προσκυνήσουν…»,

είναι κάποιοι στίχοι από το Χριστουγεννιάτικο τραγουδάκι «χιόνια στο καμπαναριό», πού όλοι ή, τουλάχιστον, οι περισσότεροι έχουμε τραγουδήσει στα παιδικά-σχολικά μας χρόνια.
     Μια ανάσα μας χωρίζει από τη μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης, και η φρενίτιδα για τον «εορτασμό» που έχει ήδη ξεκινήσει από το Σεπτέμβρη(!), όλο και εντείνεται, για να φτάσει στο αποκορύφωμά της. Για ποιόν εορτασμό μιλάμε, όμως; Γιατί αν πούμε ότι μιλάμε για τον εορτασμό της πίστης μας, το σίγουρο είναι ότι θα μειδιάσουμε σαρκαστικά, αφού όλα γίνονται για τον κοσμικό και εμπορικό εορτασμό και μόνο. Πιστεύουμε ή περιμένουμε ότι την κάθε είδους κατήφεια που μας επηρεάζει, (οικονομική, κοινωνική, πολιτική, είτε από τις πολεμικές συρράξεις και ανησυχίες στον πλανήτη και στη γειτονιά μας, είτε από οποιοδήποτε άλλη αιτία), θα μας την απομακρύνει ο… κοσμικός εορτασμός! Για πνευματικό εορτασμό, ελάχιστοι θα μιλήσουν και ίσως λιγότεροι να νοιώσουν.  
      Σε μεγάλα και μικρά καταστήματα εστίασης και ψυχαγωγίας, αλλά και σε πολλά σπίτια ετοιμάζεται πυρετωδώς το ξενόφερτο «ρεβεγιόν». Σε μια κατά παράδοσιν Χριστιανική χώρα, «γιορτάζουμε» τα Χριστούγεννα – το ίδιο γίνεται το Πάσχα –, σε λάθος τόπο και σε λάθος χρόνο. Από την παραμονή το βράδυ κατάλυση της όποιας νηστείας και «ψυχή μου, έχεις πολλά αγαθά. Φάγε, πίε και ευφραίνου». Και όταν οι καμπάνες των εκκλησιών μας καλούν στη Θεία Λατρεία της μεγάλης γιορτής, εμείς πάμε για ύπνο, ή κατακλύζουμε τις καφετέριες, συνεχίζοντας εκεί τον «εορτασμό». Οι πανάκριβες και φανταχτερές ενδυμασίες, έχουν κι αυτές τη θέση τους και εδώ.  Η «γραμμή»/οι «γραμμές» αυτές προβάλλονται κατά κόρον και από τα ΜΜΕ, επηρεάζοντας και αποπροσανατολίζοντας τις εύπλαστες νεαρές ηλικίες προς τη χαλαρότητα και την απομάκρυνση από τις Ορθόδοξες παραδόσεις μας. Και δεν μπορώ να κατανοήσω και τούτο και πάντα αναρωτιέμαι: Τι γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, άραγε, όσοι δεν αποδέχονται Χριστό και Ορθόδοξη πίστη και όμως γιορτάζουν έντονα; 

     Τι μας μένει, εν κατακλείδι, από τη μεγάλη γιορτή και από κάθε μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης μας; Μάλλον μια στιγμιαία και επιφανειακή ευφορία, που σε λίγες ώρες θα ξεφουσκώσει και τα μεγάλα κενά στην ψυχή μας θα επανέλθουν πολύ σύντομα.
     Χριστούγεννα 2023, λοιπόν, και ας σιγοτραγουδήσουμε όπως και στα παιδικά μας χρόνια μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια μας, μα προ πάντων να νοιώσουμε μέσα μας το:

«Κι όλοι παν’ στην εκκλησιά

Το Χριστό να προσκυνήσουν…»,

αρχίζοντας τη μεγάλη γιορτή από την εκκλησία, που εκεί γιορτάζονται πρώτα τα Χριστούγεννα. Γιατί αποκτήσαμε τον τελευταίο καιρό πολλά μέσα τεχνολογίας, επικοινωνίας και γενικά ποιότητας ζωής, που ανταλλάξαμε με αυτά τις Αξίες μας. Κι αν θέλουμε να νοιώσουμε κάτι ακόμα από την αγαλλίαση των ημερών, ας διαβάσουμε κι ένα από τα πολλά «Χριστουγεννιάτικα διηγήματα» του κυρ-Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη! Όσο για βραδινές και νυχτερινές Χριστουγεννιάτικες εξορμήσεις, ξεφαντώματα και «ρεβεγιόν», όλες οι επόμενες μέρες και νύχτες είναι δικές μας!
     ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 14.12.2023

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Μεγάλη η προσωπική πνευματική «σοδειά» του 2023!

                                     

     Πολύ καλή η προσωπική πνευματική «συγκομιδή» του 2023, με αποκορύφωμα την άκρως τιμητική πρόσκληση από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου  της πόλης Σόλιμαν της Τυνησίας, τον Κύριο Abdallah Gasmi, στην 4η συνάντηση του Διεθνούς διαδικτυακού φόρουμ ποίησης! Εκφράζω τις θερμότερες των ευχαριστιών μου και την απέραντη ευγνωμοσύνη μου στον αξιοσέβαστο Κύριο Καθηγητή! Θερμές ευχαριστίες και στην εκ Σκεπαστού Καλαβρύτων καταξιωμένη-πολυβραβευμένη ποιήτρια και σκηνοθέτιδα Παρασκευή (Βούλα) Μέμου, όπως και στην εκ Σερβίας πολυβραβευμένη ποιήτρια και αρχισυντάκτρια, προσωπική φίλη και φίλη των Καλαβρύτων Slavica Pejovic για τη συμβολή τους!

 

Μετάφραση της πρόσκλησης:
 

Διεθνές εικονικό/διαδικτυακό φόρουμ ποίησης
Τέταρτη συνάντηση
πρόσκληση
Στον ποιητή κύριο
Νίκο Παπακωνσταντόπουλο 
Με χαρά σας προσκαλούμε να συμμετέχετε
στο εικονικό/διαδικτυακό παγκόσμιο 
φόρουμ ποίησης.
Αυτό θα γίνει στις 30 & 31 Δεκεμβρίου 2023,
ξεκινώντας από τις 10πμ (διεθνή ώρα)
Το θέμα της συνάντησης: γυναίκες

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος,

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Το ξένο περιοδικό Majdan, με παγκόσμια ακτινοβολία, φιλοξενεί θέματα του ιστολογίου μου! ΟΛΟΘΕΡΜΕΣ ΟΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΜΟΥ!

     Γιορτές έρχονται και τα γιορτινά δώρα έρχονται κι αυτά σωρηδόν! Μετά την δημοσίευση του ποιήματός μου «ΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΗ ΓΗ» στο βιβλίο του καθηγητή  Abdallah Gasmi στην Τυνησία, δείτε ΕΔΩ, μια ακόμα πολύ μεγάλη ευχάριστη έκπληξη! Τρία θέματα του προσωπικού μου ιστολογίου και το βιογραφικό μου σημείωμα αναδημοσιεύονται στο περιοδικό για τη λογοτεχνία, τον πολιτισμό και την επιστήμη Majdan της Σερβίας! Εκφράζω τις θερμότερες των ευχαριστιών μου και την μεγάλη μου ευγνωμοσύνη μου στην πολυβραβευμένη ποιήτρια και αρχισυντάκτριά του, προσωπική φίλη, φίλη των Καλαβρύτων και της Ελλάδος κ. Slavica Pejovic για την συμβολή της και την  ιδιαίτερα τιμητική στην ταπεινότητά μου! Η κ. Slavica Pejovic επικοινώνησε μαζί μου πρόσφατα και με ρώτησε αν μπορεί να αναδημοσιεύσει στο περιοδικό της θέματα του ιστολογίου μου. Φυσικά, με χαρά και νοιώθοντας τιμή ανταποκρίθηκα, αφού η λογοτεχνία πρέπει να ταξιδεύει!
     Μπορείτε ν' ανατρέξετε στα θέματα του ιστολογίου μου που έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό  Majdan, ακολουθώντας τους παρακάτω συνδέσμους:
1: «Άσε να κοινωνήσω και μετά θα τα πούμε…», ευθυμογράφημα, εδώ:
https://nikolpapak.blogspot.com/2023/11/blog-post.html
2: «Έλληνες: Ως σύγχρονοι Εστιάδες!», άρθρο, εδώ:
 https://nikolpapak.blogspot.com/2023/10/blog-post_4.html
3: «Αρχαία και σύγχρονα “οικεία κακά”», άρθρο, εδώ:
 https://nikolpapak.blogspot.com/2021/03/blog-post_7.html
4: Βιογραφικό σημείωμα, εδώ:
 https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html
    

     Παρατίθενται υο εξώφυλλο και οι σχετικές σελίδες του περιοδικού

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 10.12.2023