Δεν μπορώ να κρύψω την πολύ μεγάλη χαρά μου από ένα πολύ σημαντικό γεγονός και θέλω να μοιραστώ μαζί σας, φίλες και φίλοι του διαδικτύου και του ιστολογίου μου! Πρόκειται για την εκπλήρωση ενός ηθικού χρέους, που έπρεπε να έχει γίνει από καιρό! Την πολιτογράφηση (απόδοση Ελληνικής Ιθαγένειας) με Προεδρικό Διάταγμα της Πολιτείας στον Ελβετό οδοντίατρο Julien Grivel, την 19η Μαΐου 2026!
 |
| Ο ανθρωπιστής οδοντίατρος Julien
Grivel συνυπογράφει στο Υπουργείο Εσωτερικών μετά την ορκομωσία του την Πολιτογράφησή του! |
Ο Julien Grivel (Ζουλιέν Γκιβέλ) είναι
αλτρουιστής οδοντίατρος από την Ελβετία, που από τις αρχές της δεκαετίας του
1970, ερχόταν ανελλιπώς δύο φορές το χρόνο στην Ελλάδα και φρόντιζε απόρους
οδοντιατρικούς ασθενείς ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ! Μετά την συνταξιοδότησή του
συνεχίζει και έρχεται δύο και τρεις φορές το χρόνο από την Ελβετία στη χώρα
μας, απολαμβάνει τις ομορφιές της, περνάει όμορφα με τους φίλους του και
περνάμε κι εμείς όμορφα μαζί του! Μιλάει
άπταιστα τα Ελληνικά, έχει εκδώσει αρκετά βιβλία στην Ελληνική Γλώσσα, μεταξύ
των οποίων και το «ΕΛΛΑΔΑ, Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΙΘΑΚΗ», μέρος του οποίου είχα την
μεγάλη τιμή να το επιμεληθώ φιλολογικά!
Η συνεργασία μας στο νοσοκομείο εξελίχθηκε σε φιλία και η φιλία μας σε αδελφική φιλία! Θέλω να μοιραστώ ακόμα μαζί σας, φίλες και φίλοι πώς ξεκίνησε η φιλία μας και πώς ο τρόπος του και η συμπεριφορά του είχε θετική ενέργει σε μένα, από την πρώτη στιγμή:
Νεοδιορισμένος Νοσηλευτής το Σεπτέμβρη του 1979, έψαχνα να βρω «το βηματισμό μου». Ένα πρωί, έλαβα εντολή να βοηθήσω τον οδοντίατρο, τον οποίο δεν γνώριζα. Μπαίνοντας στο οδοντιατρείο, κατάλαβα αμέσως ότι δεν είναι Έλληνας. Η καλημέρα του σε «σπασμένα» Ελληνικά, ήταν πολύ ζεστή!
- Ήρθα να σας βοηθήσω!, του είπα. Μιλάτε Ελληνικά;
- Προσπαθώ!... Καθίστε, ήταν η προτροπή του και μου έδειξε την καρέκλα.
- Μα… Δεν ήρθα να καθίσω…, απάντησα συνεσταλμένα.
- Παρακαλώ, καθίστε, μου επανέλαβε με γλυκύτητα, που ποτέ δεν θα ξεχάσω. Κατάλαβα ότι κάτι ακόμα ήθελε να μου πει, αλλά τα Ελληνικά του ήταν τότε λίγα.
Δίπλα από την επιφάνεια του οδοντιατρείου, είχε ένα Γαλλο-Ελληνικό λεξικό. Το ξεφύλλισε, το συμβουλεύτηκε και συμπλήρωσε την προτροπή του, αργά, με «σπασμένη» Ελληνική προφορά, αλλά καθαρά:
- Θα σας πω εγώ όταν θέλω βοήθεια...
Υπάκουσα, κάθισα και παρακολουθούσα. Σηκώθηκε σε λίγο ο ασθενής που ήταν στην οδοντιατρική καρέκλα, όμως ο οδοντίατρος δεν με άφησε να φροντίσω εγώ την επιφάνεια εργασία του και τη φρόντισε ο ίδιος, κάνοντάς μου νεύμα με το χέρι να μην σηκωθώ από τη θέση μου. Στο μεσοδιάστημα που μεσολάβησε από την αποχώρηση του ασθενή, μέχρι την είσοδο του επόμενου, έβγαλε τα χειρουργικά γάντια που φορούσε, μου έτεινε το χέρι και με χαιρέτισε με θερμή χειραψία και μου συστήθηκε:
- Ζουλιέν Γριβέλ, είναι το όνομά μου, και είμαι από την Ελβετία!
Ανταπέδωσα, φυσικά το χαιρετισμό, «με τις λέξεις «χαίρω πολύ» και του συστήθηκα με το όνομά μου και την ιδιότητά μου.
- Πολύ ωραία! Χαίρω πολύ!, είπε, χωρίς να συμβουλευτεί το λεξικό του.
Με το που κάθισε ο επόμενος ασθενής στην οδοντιατρική καρέκλα, ο οδοντίατρος έβαλε άλλα χειρουργικά γάντια, πήγε κοντά του και τον ρώτησε το όνομά του. Δεν μπορώ να θυμηθώ ποιο ήταν.
Με την απάντησή του, ο οδοντίατρος του είπε με αληθινό χαμόγελο, εκδήλωσε την ευγένειά του, την τρυφερότητά του, την απέραντη καλοσύνη του και την ευαισθησία του:
- Ανοίξτε το στόμα σας…
Όμως, έπρεπε να του πει ακόμα κάτι, το οποίο δεν του ήταν εύκολο να το θυμάται στα Ελληνικά. Συμβουλεύτηκε πάλι στο λεξικό του. Το ξεφύλλισε κι αμέσως μετά πήγε πάνω από τον ασθενή και συμπλήρωσε αυτό που ήθελε να πει:
- Παρακαλώ!
Αυτή του η ευγένεια, αυτή του η ευαισθησία, αυτή του η προσέγγιση στον ασθενή, η υπομονή του και η καλοσύνη του, ήταν και παραμένουν από τα μεγαλύτερα μαθήματα ανθρωπισμού που έχω διδαχθεί!
Θα είναι παράλειψη, τέλος, αν δεν ειπωθεί ότι ο σκηνοθέτης Σταύρος Ψυλλάκης έχει γυρίσει σε ταινία ντοκιμαντέρ τη ζωή και την προσφορά του Ζουλιέν Γκριβέλ στην Ελλάδα, με τον τίτλο «Σμιλεμένες Ψυχές». Μετά το πέρας της ορκομωσίας, ο Σταύρος Ψυλλάκης παρέθεσε γεύμα προς τιμήν του Ζουλιέν Γκριβέλ και της συζύγου του, σε ιστορική ταβέρνα της Αθήνας, όπου συμμετείχαν και όλοι οι φίλοι του στην Ελλάδα, που παρευρέθησαν στην πολιτογράφησή του.
Για προηγούμενες διακρίσεις του στην Ελλάδα, μπορείτε να ανατρέξετε ΕΔΩ .
Η συνεργασία μας στο νοσοκομείο εξελίχθηκε σε φιλία και η φιλία μας σε αδελφική φιλία! Θέλω να μοιραστώ ακόμα μαζί σας, φίλες και φίλοι πώς ξεκίνησε η φιλία μας και πώς ο τρόπος του και η συμπεριφορά του είχε θετική ενέργει σε μένα, από την πρώτη στιγμή:
Νεοδιορισμένος Νοσηλευτής το Σεπτέμβρη του 1979, έψαχνα να βρω «το βηματισμό μου». Ένα πρωί, έλαβα εντολή να βοηθήσω τον οδοντίατρο, τον οποίο δεν γνώριζα. Μπαίνοντας στο οδοντιατρείο, κατάλαβα αμέσως ότι δεν είναι Έλληνας. Η καλημέρα του σε «σπασμένα» Ελληνικά, ήταν πολύ ζεστή!
- Ήρθα να σας βοηθήσω!, του είπα. Μιλάτε Ελληνικά;
- Προσπαθώ!... Καθίστε, ήταν η προτροπή του και μου έδειξε την καρέκλα.
- Μα… Δεν ήρθα να καθίσω…, απάντησα συνεσταλμένα.
- Παρακαλώ, καθίστε, μου επανέλαβε με γλυκύτητα, που ποτέ δεν θα ξεχάσω. Κατάλαβα ότι κάτι ακόμα ήθελε να μου πει, αλλά τα Ελληνικά του ήταν τότε λίγα.
Δίπλα από την επιφάνεια του οδοντιατρείου, είχε ένα Γαλλο-Ελληνικό λεξικό. Το ξεφύλλισε, το συμβουλεύτηκε και συμπλήρωσε την προτροπή του, αργά, με «σπασμένη» Ελληνική προφορά, αλλά καθαρά:
- Θα σας πω εγώ όταν θέλω βοήθεια...
Υπάκουσα, κάθισα και παρακολουθούσα. Σηκώθηκε σε λίγο ο ασθενής που ήταν στην οδοντιατρική καρέκλα, όμως ο οδοντίατρος δεν με άφησε να φροντίσω εγώ την επιφάνεια εργασία του και τη φρόντισε ο ίδιος, κάνοντάς μου νεύμα με το χέρι να μην σηκωθώ από τη θέση μου. Στο μεσοδιάστημα που μεσολάβησε από την αποχώρηση του ασθενή, μέχρι την είσοδο του επόμενου, έβγαλε τα χειρουργικά γάντια που φορούσε, μου έτεινε το χέρι και με χαιρέτισε με θερμή χειραψία και μου συστήθηκε:
- Ζουλιέν Γριβέλ, είναι το όνομά μου, και είμαι από την Ελβετία!
Ανταπέδωσα, φυσικά το χαιρετισμό, «με τις λέξεις «χαίρω πολύ» και του συστήθηκα με το όνομά μου και την ιδιότητά μου.
- Πολύ ωραία! Χαίρω πολύ!, είπε, χωρίς να συμβουλευτεί το λεξικό του.
Με το που κάθισε ο επόμενος ασθενής στην οδοντιατρική καρέκλα, ο οδοντίατρος έβαλε άλλα χειρουργικά γάντια, πήγε κοντά του και τον ρώτησε το όνομά του. Δεν μπορώ να θυμηθώ ποιο ήταν.
Με την απάντησή του, ο οδοντίατρος του είπε με αληθινό χαμόγελο, εκδήλωσε την ευγένειά του, την τρυφερότητά του, την απέραντη καλοσύνη του και την ευαισθησία του:
- Ανοίξτε το στόμα σας…
Όμως, έπρεπε να του πει ακόμα κάτι, το οποίο δεν του ήταν εύκολο να το θυμάται στα Ελληνικά. Συμβουλεύτηκε πάλι στο λεξικό του. Το ξεφύλλισε κι αμέσως μετά πήγε πάνω από τον ασθενή και συμπλήρωσε αυτό που ήθελε να πει:
- Παρακαλώ!
Αυτή του η ευγένεια, αυτή του η ευαισθησία, αυτή του η προσέγγιση στον ασθενή, η υπομονή του και η καλοσύνη του, ήταν και παραμένουν από τα μεγαλύτερα μαθήματα ανθρωπισμού που έχω διδαχθεί!
Θα είναι παράλειψη, τέλος, αν δεν ειπωθεί ότι ο σκηνοθέτης Σταύρος Ψυλλάκης έχει γυρίσει σε ταινία ντοκιμαντέρ τη ζωή και την προσφορά του Ζουλιέν Γκριβέλ στην Ελλάδα, με τον τίτλο «Σμιλεμένες Ψυχές». Μετά το πέρας της ορκομωσίας, ο Σταύρος Ψυλλάκης παρέθεσε γεύμα προς τιμήν του Ζουλιέν Γκριβέλ και της συζύγου του, σε ιστορική ταβέρνα της Αθήνας, όπου συμμετείχαν και όλοι οι φίλοι του στην Ελλάδα, που παρευρέθησαν στην πολιτογράφησή του.
Για προηγούμενες διακρίσεις του στην Ελλάδα, μπορείτε να ανατρέξετε ΕΔΩ .
 |
| Στο πάνελ, σε τιμητική εκδήλωσ για τον Ζουλιέν Γκριβέλ, στο Δήμο Αγίας Βαρβάρας |
 | ||||||||
| Έτσι γιόρταζε και στο εξοχικό του στην Ελβετία ο Φιλέλληνας και από την 19.5.2026 Έλληνας Ζουλιέν Γκριβέλ όλο το χρόνο (2021) τα 200 χρόνια της Ελληνικής Παλιγγενεσίας!
|
Νίκος
Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 20.5.2026
