- Καλώς τον κυρ-Λάζαρο, ήταν τα λόγια του
μπάρμπα Μήτσου, με το που έφτασε ο μηχανικός μπροστά στην αυλή και άνοιξε την
πόρτα του αυτοκινήτου του. Το είχε καλέσει να ταχτοποιήσει το σπίτι του,
σύμφωνα με τις απαιτήσεις του κτηματολογίου. Μαζί με τον θόρυβο που έκανε το
κλείσιμο της πόρτας του αυτοκινήτου, και η καλημέρα αντιχαιρετισμού του
επισκέπτη.
Σε λίγο ο κυρ-Λάζαρος είχε ανοίξει τον υπολογιστή του κάτω από την απολαυστική σκιά της κληματαριάς. Εκεί είχε ανοίξει και τα χαρτιά του, στο τραπέζι της αυλής, και με την ηλεκτρονική μεζούρα του μέτραγε τις διαστάσεις του σπιτιού του μπάρμπα-Μήτσου, σύμφωνα με τις υποδείξεις του ίδιου, καταγράφοντας και το τελευταίο χιλιοστό των διαστάσεών του.
- Θα κρυώσει ο καφές, κυρ-Λάζαρε, του υπενθύμισε η κυρά-Πόπη, η γυναίκα του μπάρμπα-Μήτσου, που του είχε σερβίρει το καθιερωμένο πρωινό κέρασμα, μαζί με το γλυκό κουταλιού στο πιατελάκι από τα χέρια της.
- Τώρα έρχομαι, ήταν η απάντηση του μηχανικού. Και πράγματι, σε λίγο ρούφηξε απολαυστικά την πρώτη γουλιά κι έφαγε την πρώτη κουταλιά από το γλυκό σταφύλι, καθισμένος αναπαυτικά στην καρέκλα.
Μμμμ! Χρυσοχέρα είσαι, πολύ χρυσοχέρα, κυρία Πόπη, ήταν το σχόλιό του, κάνοντας τη νοικοκυρά να νοιώσει υπερηφάνεια.
- Να βάλουμε κι ένα τσιπουράκι, κυρ-Λάζαρε;, ρώτησε συμπληρωματικά ο μπάρμπα-Μήτσος.
- Και βέβαια να βάλετε!
- Βάλε μου κι εμένα έναν «αγιασμό», νοικοκυρά, ζήτησε από τη γυναίκα του ο μπάρμπα-Μήτσος, εννοώντας ένα τσίπουρο.
Με το «εβίβα» ακούστηκε και το τσούγκρισμα των ρακοπότηρων. Σε λίγο τα ποτηράκια ξαναγέμισαν με το απόσταγμα του ευλογημένου προϊόντος της αμπέλου. Παράλληλα με την κουβέντα, ο μηχανικός έκανε τις απαραίτητες καταγραφές στα σχέδιά του, μεταφέροντας και τις ακριβείς μετρήσεις του στις διαστάσεις του υπομνήματός του.
- Βάλε μας έναν «αγιασμό» ακόμα, κυρία Πόπη, απευθύνθηκε στη οικοδέσποινα ο κυρ-Λάζαρος, δανειζόμενος την ονομασία του τσίπουρου από τον πάρμπα-Μήτσο.
- Έλα κι ένα τελευταίο, ζήτησε σε λίγο ο μπάρμπα-Μήτσος, μόλις ήπιαν την τελευταία γουλιά από το προηγούμενο και ο μηχανικός έκλεισε τον υπολογιστή του και μάζευε τα χαρτιά του.
Σε λίγο τον ευχαρίστησαν και οι δυο τους, του έδωσαν στο χέρι την αμοιβή του και πήγε στο καλό.
Κάμποσο καιρό αργότερα, «κεραυνός» χτύπησε το γείτονά του, τον κυρ-Στέλιο το μπακάλη, όταν πήγε στις υπηρεσίες του κτηματολογίου, να ρωτήσει, για μα μεταβιβάσει το σπίτι του στο γιο του.
- Δεν σας ανήκει η αυλή, κύριε Στέλιο, τον ενημέρωσε η υπάλληλος πίσω από τον κισσέ. Μόλις είδε ότι άλλαξε αστραπιαία το χρώμα του προσώπου του, συμπλήρωσε: Η αυλή είναι του σπιτιού του γείτονά σας, του Δημητρίου Αγουρίδη, εννοώντας τον μπάρμπα-Μήτσο!
Η τσιπουροκατάνυξη του μηχανικού με το μπάρμπα-Μήτσου με το μηχανικό, είχε κάνει τις… κτηματολογικές αυθαιρεσίες της!
Σε λίγο ο κυρ-Λάζαρος είχε ανοίξει τον υπολογιστή του κάτω από την απολαυστική σκιά της κληματαριάς. Εκεί είχε ανοίξει και τα χαρτιά του, στο τραπέζι της αυλής, και με την ηλεκτρονική μεζούρα του μέτραγε τις διαστάσεις του σπιτιού του μπάρμπα-Μήτσου, σύμφωνα με τις υποδείξεις του ίδιου, καταγράφοντας και το τελευταίο χιλιοστό των διαστάσεών του.
- Θα κρυώσει ο καφές, κυρ-Λάζαρε, του υπενθύμισε η κυρά-Πόπη, η γυναίκα του μπάρμπα-Μήτσου, που του είχε σερβίρει το καθιερωμένο πρωινό κέρασμα, μαζί με το γλυκό κουταλιού στο πιατελάκι από τα χέρια της.
- Τώρα έρχομαι, ήταν η απάντηση του μηχανικού. Και πράγματι, σε λίγο ρούφηξε απολαυστικά την πρώτη γουλιά κι έφαγε την πρώτη κουταλιά από το γλυκό σταφύλι, καθισμένος αναπαυτικά στην καρέκλα.
Μμμμ! Χρυσοχέρα είσαι, πολύ χρυσοχέρα, κυρία Πόπη, ήταν το σχόλιό του, κάνοντας τη νοικοκυρά να νοιώσει υπερηφάνεια.
- Να βάλουμε κι ένα τσιπουράκι, κυρ-Λάζαρε;, ρώτησε συμπληρωματικά ο μπάρμπα-Μήτσος.
- Και βέβαια να βάλετε!
- Βάλε μου κι εμένα έναν «αγιασμό», νοικοκυρά, ζήτησε από τη γυναίκα του ο μπάρμπα-Μήτσος, εννοώντας ένα τσίπουρο.
Με το «εβίβα» ακούστηκε και το τσούγκρισμα των ρακοπότηρων. Σε λίγο τα ποτηράκια ξαναγέμισαν με το απόσταγμα του ευλογημένου προϊόντος της αμπέλου. Παράλληλα με την κουβέντα, ο μηχανικός έκανε τις απαραίτητες καταγραφές στα σχέδιά του, μεταφέροντας και τις ακριβείς μετρήσεις του στις διαστάσεις του υπομνήματός του.
- Βάλε μας έναν «αγιασμό» ακόμα, κυρία Πόπη, απευθύνθηκε στη οικοδέσποινα ο κυρ-Λάζαρος, δανειζόμενος την ονομασία του τσίπουρου από τον πάρμπα-Μήτσο.
- Έλα κι ένα τελευταίο, ζήτησε σε λίγο ο μπάρμπα-Μήτσος, μόλις ήπιαν την τελευταία γουλιά από το προηγούμενο και ο μηχανικός έκλεισε τον υπολογιστή του και μάζευε τα χαρτιά του.
Σε λίγο τον ευχαρίστησαν και οι δυο τους, του έδωσαν στο χέρι την αμοιβή του και πήγε στο καλό.
Κάμποσο καιρό αργότερα, «κεραυνός» χτύπησε το γείτονά του, τον κυρ-Στέλιο το μπακάλη, όταν πήγε στις υπηρεσίες του κτηματολογίου, να ρωτήσει, για μα μεταβιβάσει το σπίτι του στο γιο του.
- Δεν σας ανήκει η αυλή, κύριε Στέλιο, τον ενημέρωσε η υπάλληλος πίσω από τον κισσέ. Μόλις είδε ότι άλλαξε αστραπιαία το χρώμα του προσώπου του, συμπλήρωσε: Η αυλή είναι του σπιτιού του γείτονά σας, του Δημητρίου Αγουρίδη, εννοώντας τον μπάρμπα-Μήτσο!
Η τσιπουροκατάνυξη του μηχανικού με το μπάρμπα-Μήτσου με το μηχανικό, είχε κάνει τις… κτηματολογικές αυθαιρεσίες της!
Νίκος
Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 18.8.2026
