Πρόσφατα γίναμε μάρτυρες μέσω διαδικτύου -κυρίως
μέσω διαδικτύου και λιγότερο ή καθόλου μέσω ΜΜΕ-, ενός διπλού γεγονότος, που
έλαβε χώραν την ίδια ώρα και στον ίδιο χώρο στην Αθήνα: Στο διαμέρισμα μιας
ενοίκου πολυκατοικίας, στον πρώτο όροφο, εκδηλώθηκε πυρκαγιά που έλαβε πολύ
γρήγορα πολύ μεγάλες διαστάσεις. Η ένοικος, μια κυρία όχι μικρής ηλικίας, βγήκε
στη βεράντα, που και εκεί οι φλόγες την απειλούσαν άμεσα. Κόσμος είχε μαζευτεί
κάτω στο δρόμο κι κάποιοι την προέτρεπαν να πηδήξει να σωθεί. Πρωταγωνιστής των
επίμονων αυτών προτροπών, ήταν ένας διανομέας τροφίμων, που άνοιξε τα χέρια του
και με το που έπεσε η κυρίας που βρισκόταν σε κίνδυνο την κράτησε στην αγκαλιά
του! Πριν πέσει η κυρία, ξεκρέμασε από τον ιστό της την Ελληνική σημαία να μην
καεί και την πήρε μαζί της!
Δύο αξιοθαύμαστα, πράγματι, ταυτόχρονα γεγονότα. Κάποιοι άλλοι και από «απόσταση ασφαλείας», βιντεοσκοπούσαν το στιγμιότυπο κι έτσι ήρθε στο φως της δημοσιότητας. Έχουμε, έτσι, κι ένα τρίτο γεγονός την ίδια στιγμή, αυτό της «δημοσιογραφικής κάλυψης».
Οι διαπιστώσεις που αυτόματα και αυθόρμητα βγαίνουν, είναι συγκεκριμένες: Το ενδιαφέρον και η αγάπη του διανομέα τροφίμων στην Αξία «άνθρωπος» –μπορεί να χαρακτηριστεί και αυτοθυσία η πράξη του, αφού η πιθανότητα σοβαρού τραυματισμού και του ίδιου δεν ήταν καθόλου μικρή–, ο σεβασμός του Εθνικού Συμβόλου από την πλευρά του δυνητικά θύματος από την πυρκαγιά και οι αυτόκλητοι «δημοσιογράφοι».
Στην πρώτη διαπίστωση, σε τέτοιες ή παρόμοιες διασώσεις, που ενέχουν υψηλό κίνδυνο και για τον ίδιο το διασώστη, πολλώ δε μάλλον όταν γίνονται αυθόρμητα από άγνωστο σε άγνωστο, μπορούμε να πούμε ότι «τίποτα δεν έχει χαθεί».
Στη δεύτερη, η διάσωση του Εθνικού Συμβόλου από μια κυρία σε στιγμή μεγάλου κινδύνου για την ίδια. Εδώ πρωταγωνιστεί ο σεβασμός και η αταλάντευτη προσήλωση στις Αξίες. Τα μηνύματα που έστειλε η κυρία που κινδύνευε, είναι ξεκάθαρα και πολύ ηχηρά. Πόσοι όμως θα ενστερνιστούν;
Στην τρίτη διαπίστωση, αυτόκλητοι «δημοσιογράφοι» «έβγαλαν την είδηση» στη δημοσιότητα μεν, δεν προσέφεραν κάτι άλλο δε. Και κανείς δεν ξέρει αν θα προέβαιναν σε κάτι παρόμοιο, ή αν θα έμεναν να βιντεοσκοπούν μόνο, «εκ του ασφαλούς». Φοβάμαι το δεύτερο. Και υπογραμμίζω αυτή τη διαπίστωση, γιατί ειδικά όταν βλέπουμε ή ακούμε ή διαβάζουμε στα ΜΜΕ περιπτώσεις, με δύο νεαρά άτομα να ασκούν βία το ένα στο άλλο και κάποια άλλα να βιντεοσκοπούν αντί να επεμβαίνουν, αναρωτιέται κανείς πού έχουμε φτάσει και «πού οδηγούμεθα».
Και έρχεται εδώ η μη αναφορά στο θέμα εκ μέρους των ΜΜΕ, ή στην καλύτερη περίπτωση η αναφορά με «ψιλά γράμματα». Πολλές φορές αναρωτιόμαστε γιατί τα ΜΜΕ προβάλουν εκπομπές κατώτερης ποιοτικής υποστάθμης. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι μόνο γιατί τις προβάλλουν, αλλά γιατί έχουν μεγάλη, υπερβολικά μεγάλη μερικές φορές αποδοχή.
Οι «έμποροι» των ΜΜΕ τα προβάλουν τέτοιες εκπομπές γιατί αυτές «πουλάνε», όπως ένα κατάστημα δεν θα βάλει στα ράφια του προϊόντα που δεν θα ζητηθούν από το αγοραστικό του κοινό. Και η παιδεία του «αγοραστικού κοινού» των ΜΜΕ, ημών δηλαδή, φαίνεται ότι δεν είναι τέτοιου επιπέδου, που να προτιμάει ποιοτικά «προϊόντα». Τα ΜΜΕ, όμως, θα μπορούσαν και έχουν τον τρόπο να παρουσιάζουν ποιοτικά «προϊόντα», μέσω των οποίων να καλλιεργείται η παιδεία, αλλά όλο και περισσότερο μας πείθουν ότι αυτό δεν τους απασχολεί. Από την άλλη, εμείς, ως «αγοραστικό κοινό», δεχόμαστε και «καταναλώνουμε» αβασάνιστα αυτά τα «προϊόντα».
Σκέφτομαι, κλείνοντας το σύντομο αυτό άρθρο: Θα βρεθεί, άραγε, κάποιος πολιτειακός «άρχοντας» να καλέσει τους δύο αυτούς πρωταγωνιστές που διέσωσαν, την μεν παρ’ ολίγο θύμα το Εθνικό Σύμβολο και τον δε το παρ’ ολίγο θύμα και να τους τιμήσει και να τους προβάλει ως πρότυπα; Κι αν γίνει κάτι τέτοιο, αν λέω, πόσο θα προβληθεί από τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο;
Δύο αξιοθαύμαστα, πράγματι, ταυτόχρονα γεγονότα. Κάποιοι άλλοι και από «απόσταση ασφαλείας», βιντεοσκοπούσαν το στιγμιότυπο κι έτσι ήρθε στο φως της δημοσιότητας. Έχουμε, έτσι, κι ένα τρίτο γεγονός την ίδια στιγμή, αυτό της «δημοσιογραφικής κάλυψης».
Οι διαπιστώσεις που αυτόματα και αυθόρμητα βγαίνουν, είναι συγκεκριμένες: Το ενδιαφέρον και η αγάπη του διανομέα τροφίμων στην Αξία «άνθρωπος» –μπορεί να χαρακτηριστεί και αυτοθυσία η πράξη του, αφού η πιθανότητα σοβαρού τραυματισμού και του ίδιου δεν ήταν καθόλου μικρή–, ο σεβασμός του Εθνικού Συμβόλου από την πλευρά του δυνητικά θύματος από την πυρκαγιά και οι αυτόκλητοι «δημοσιογράφοι».
Στην πρώτη διαπίστωση, σε τέτοιες ή παρόμοιες διασώσεις, που ενέχουν υψηλό κίνδυνο και για τον ίδιο το διασώστη, πολλώ δε μάλλον όταν γίνονται αυθόρμητα από άγνωστο σε άγνωστο, μπορούμε να πούμε ότι «τίποτα δεν έχει χαθεί».
Στη δεύτερη, η διάσωση του Εθνικού Συμβόλου από μια κυρία σε στιγμή μεγάλου κινδύνου για την ίδια. Εδώ πρωταγωνιστεί ο σεβασμός και η αταλάντευτη προσήλωση στις Αξίες. Τα μηνύματα που έστειλε η κυρία που κινδύνευε, είναι ξεκάθαρα και πολύ ηχηρά. Πόσοι όμως θα ενστερνιστούν;
Στην τρίτη διαπίστωση, αυτόκλητοι «δημοσιογράφοι» «έβγαλαν την είδηση» στη δημοσιότητα μεν, δεν προσέφεραν κάτι άλλο δε. Και κανείς δεν ξέρει αν θα προέβαιναν σε κάτι παρόμοιο, ή αν θα έμεναν να βιντεοσκοπούν μόνο, «εκ του ασφαλούς». Φοβάμαι το δεύτερο. Και υπογραμμίζω αυτή τη διαπίστωση, γιατί ειδικά όταν βλέπουμε ή ακούμε ή διαβάζουμε στα ΜΜΕ περιπτώσεις, με δύο νεαρά άτομα να ασκούν βία το ένα στο άλλο και κάποια άλλα να βιντεοσκοπούν αντί να επεμβαίνουν, αναρωτιέται κανείς πού έχουμε φτάσει και «πού οδηγούμεθα».
Και έρχεται εδώ η μη αναφορά στο θέμα εκ μέρους των ΜΜΕ, ή στην καλύτερη περίπτωση η αναφορά με «ψιλά γράμματα». Πολλές φορές αναρωτιόμαστε γιατί τα ΜΜΕ προβάλουν εκπομπές κατώτερης ποιοτικής υποστάθμης. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι μόνο γιατί τις προβάλλουν, αλλά γιατί έχουν μεγάλη, υπερβολικά μεγάλη μερικές φορές αποδοχή.
Οι «έμποροι» των ΜΜΕ τα προβάλουν τέτοιες εκπομπές γιατί αυτές «πουλάνε», όπως ένα κατάστημα δεν θα βάλει στα ράφια του προϊόντα που δεν θα ζητηθούν από το αγοραστικό του κοινό. Και η παιδεία του «αγοραστικού κοινού» των ΜΜΕ, ημών δηλαδή, φαίνεται ότι δεν είναι τέτοιου επιπέδου, που να προτιμάει ποιοτικά «προϊόντα». Τα ΜΜΕ, όμως, θα μπορούσαν και έχουν τον τρόπο να παρουσιάζουν ποιοτικά «προϊόντα», μέσω των οποίων να καλλιεργείται η παιδεία, αλλά όλο και περισσότερο μας πείθουν ότι αυτό δεν τους απασχολεί. Από την άλλη, εμείς, ως «αγοραστικό κοινό», δεχόμαστε και «καταναλώνουμε» αβασάνιστα αυτά τα «προϊόντα».
Σκέφτομαι, κλείνοντας το σύντομο αυτό άρθρο: Θα βρεθεί, άραγε, κάποιος πολιτειακός «άρχοντας» να καλέσει τους δύο αυτούς πρωταγωνιστές που διέσωσαν, την μεν παρ’ ολίγο θύμα το Εθνικό Σύμβολο και τον δε το παρ’ ολίγο θύμα και να τους τιμήσει και να τους προβάλει ως πρότυπα; Κι αν γίνει κάτι τέτοιο, αν λέω, πόσο θα προβληθεί από τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο;
Νίκος
Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 30.6.2926
