Πώς θεραπεύονται οι μυρμηγκιές (λαογραφική καταγραφή)

      Οι μυρμηγκιές, ή (μ)παρδαβίτσες ή και με άλλες ονομασίες που μπορεί να είναι γνωστές κατά τόπους στη χώρα μας, λέγονται και «αστερίτσες», επειδή ορισμένοι πιστεύουν ότι «προκαλούνται» ειδικά στα παιδιά, όταν μετράνε τ’ αστέρια στον έναστρο νυχτερινό ουρανό! Αυτός είναι ο λόγος που σε πολλούς από εμάς στην παιδική μας ηλικία, μας πρότρεπαν και επέμεναν οι γονείς μας και οι παππούδες μας, να μην μετράμε τ’ αστέρια τη νύχτα! «Όσα αστέρια μετρήσεις, τόσες μπαρδαβίτσες θα βγάλεις», μας έλεγαν!
     Επιστημονικά, πρόκειται για τον ιό που προκαλεί τα ανθρώπινα θηλώματα, τον HPV, και λέγονται θηλώματα ή βλατίδες. Πρόκειται για μικρά, σκληρά καλοήθη εξογκώματα στο ανώτερο σημείο του δέρματος και εμφανίζονται, κυρίως, στην εξωτερική πλευρά της παλάμης των χεριών, στα δάχτυλα και στα πέλματα. Ειδικά όταν εμφανιστούν πολλές, προκαλούν μια άσχημη εικόνα στα χέρια, γι’ αυτό και δεν είναι λίγοι εκείνοι οι ασθενείς, που «κρύβουν» τα χέρια τους! Μεταδίδονται εύκολα με άμεση επαφή, π.χ. χειραψία, ή και με έμμεση, όπως κοινή χρήση αντικειμένων. Μπορούν να εμφανιστούν και σε άλλα σημεία του σώματος εκτός από τα αναφερόμενα, αλλά αυτό είναι κάπως πιο σπάνιο. Υποχωρούν και χωρίς θεραπεία, ίσως όμως να χρειαστεί και ιατρική βοήθεια και φαρμακευτική αγωγή.
     Όταν ο άνθρωπος ήταν ακόμα μακριά από την επιστήμη, είτε για λόγους άγνοιας, είτε για λόγους αποστάσεων και οικονομίας, προσπαθούσε να αντιμετωπίσει πολλές ασθένειες με διάφορους πρακτικούς τρόπους, όπως τα ξόρκια, πολλές μορφές φυσικής αντιμετώπισης, π.χ. θερμά ή ψυχρά επιθέματα κλπ. Οι πιο συνηθισμένοι πρακτικοί τρόποι θεραπείας της μυρμηγκιάς, είναι και οι εξής:
     1: Με ξόρκια. Υπάρχουν άνθρωποι, κυρίως γυναίκες, που «ξέρουν τα λόγια» και τις κινήσεις, π.χ. «σταύρωμα» στα πάσχοντα σημεία.
     2: Το «αμίλητο νερό». Πάει ο ίδιος ο ασθενής στη βρύση, ή στο πηγάδι το απόγευμα και παίρνει νερό μ’ ένα δοχείο. Επιστρέφοντας στο σπίτι του, δεν μιλάει σε κανέναν στο δρόμο και πριν μπει μέσα, πλένει τα χέρια του με το νερό αυτό έξω από την πόρτα. Υποστηρίζουν ορισμένοι, πως το πλύσιμο πρέπει να γίνει την ώρα της δύσης του ηλίου, που και μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν πρέπει να μπει στο σπίτι και το νερό να μείνει «αμίλητο». Υπάρχουν και κάποιοι ακόμα, που για καλύτερο αποτέλεσμα, υποστηρίζουν ότι το πλύσιμο των χεριών πρέπει να γίνει με το ίδιο τελετουργικό στη δύση του ηλίου, αλλά μπροστά από το ιερό κάποιας εκκλησίας.
     3: Με το διάβασμα στην εκκλησία. Την ώρα που ο παππάς διαβάζει το Ευαγγέλιο, ο ασθενής να πάει και να γονατίσει μπροστά του. Συνήθως τότε ο παπάς τον «σκεπάζει» με το πετραχήλι. Η «μέθοδος» αυτή είναι κοινή και για άλλες ακόμα ασθένειες.

     4: Με το ματωμένο ξυλάκι. Ο ασθενής παίρνει ένα ξύλο, προκαλεί μικρή αιμορραγία σε μια μυρμηγκιά, βάζει λίγο αίμα στο ξύλο και το πετάει στο ποτάμι να το πάρει το νερό. Μία άλλη «μέθοδος» με το ξύλο είναι η εξής: Ο ασθενής βάζει λίγο αίμα από τη μυρμηγκιά σ’ ένα φροντισμένο ξύλο, π.χ. μια καλή, ίσια και ξεφλουδισμένη βέργα, και την αφήνει σ’ ένα σταυροδρόμι, ώστε να την πάρει κάποιος που θα περάσει από εκεί και θα δει τη βέργα να του αρέσει. Λέγεται ότι τότε η μυρμηγκιά θα φύγει από αυτόν που την έχει και θα πάει σ’ εκείνον που πήρε το ξύλο.
     Αν και όλοι αυτοί οι «μέθοδοι θεραπείας» της μυρμηγκιάς, ίσως και πολλοί ακόμα, μπορεί να φαίνονται αστείες και να προκαλούν γέλιο, κρύβουν όμως και μυστήριο, γιατί έχουν αποδειχθεί πράγματι αποτελεσματικές. Πιστεύεται ότι εδώ παίζει σημαντικό ρόλο η αυθυποβολή. Πείθεται, δηλαδή, ο ασθενής ότι με τον τρόπο αυτό θα θεραπευτεί, η πίστη αυτή ενισχύει τον οργανισμό και τα αποτελέσματα είναι θετικά.
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 8.10.2026

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Παραινέσεις προς «Μαυρογιαλούρους» (σατιρικό ποίημα)

                               «Μαυρογιαλούροι» κι εκλογές, πάνε μαζί παρέα,
                               με λόγια μεγαλόστομα και με το «θα» σημαία!
                               Ψέματα που αρέσουνε έχουν πολλά να πούνε,
                               μα άκρα τους η σιωπή γι’ αλήθειες που πονούνε.
                               Τα πλούτη τους ν’ αυξήσουνε, αυτό μόνο τους νοιάζει.
                               Για το φτωχούλη το λαό... «άστον και δεν πειράζει»!
                               Στα… υψηλά πιστεύω τους, «πιστοί» είναι ορισμένοι,
                               που «γυρολόγοι» εύκολα γίνονται οι καημένοι!
                               Καημένοι κι όσοι  πρόθυμα τους περιτριγυρίζουν
                               με υποκλίσεις δουλικές, αντί να τους «μαυρίζουν».
                               Πόρτες με άνεση χτυπούν μεγάλη, κι ευκολία.
                               Μετά είναι τα δύσκολα, μετά κι η αλαζονεία!
                               Κι ο λαουτζίκος που διψά να τον παραμυθιάζουν,
                               την «τέχνη» τους επάνω του με χάρη δοκιμάζουν!
                               «Μαυρογιαλούροι», πούχετε τις εκλογές παζάρι,
                               δεν θα αργήσει ο λαός με πέτρες να σας πάρει!
                               Μετρήστε τις κουβέντες σας, μην είναι όλες κούφιες!
                               Όσο τα «θα» περισσότερα, περισσότερες κι οι μούντζες!

                               Με «αδειανά πουκάμισα» μην βγαίνετε τον κόσμο, 

                               γιατί οι ψηφοφόροι σας γνωρίζουν κι άλλο δρόμο.

                               Έλληνα, ευκολόπιστε, μην ζεις με ουτοπίες.

                               Κόλπα «Μαυρογιαλούρικα» δεν φέρνουν σωτηρίες.

                           

                            

Εικόνα ανάρτησης: Ο αξέχαστος Λάμπρος Κωσταντάρας στο ρόλο του «υπουργού Μαυρογιαλούρου», στην διαχρονική ταινία «υπάρχει και φιλότιμο».

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος,

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Τα πορτοκάλια της αγάπης (βιωματικό διήγημα, αφιερωμένο στη μνήμη του αξέχαστου Γιάννη Καζαζάκη)

Σύντομος πρόλογος

     Η μικρή και πέρα για πέρα αληθινή βιωματική ιστορία αυτή, ίσως μπορεί να διδάξει εκείνους που στη σημερινή εποχή θεωρούν πολλά πράγματα εύκολα και δεδομένα, νομίζουν ότι πάντα ήταν έτσι. Μόλις λίγες δεκαετίες πριν, πολλά από τα εύκολα και δεδομένα σήμερα, μπορεί και να ήταν όχι μόνο αδύνατα, αλλά και αδιανόητα. Και μαζί μ’ αυτό, το διήγημα αναμφισβήτητα καταδεικνύει και την πατρική αγάπη ανθρώπων που δεν έχουν καμία σχέση με τους φυσικούς γονείς, όμως το ήθος τους και η προσφορά τους τούς έχει καταγράψει στη συνείδηση πολλών ως γονείς!

***

     Ήταν τις πρώτες μέρες της σχολικής χρονιάς στο χωριό μου, το Λειβάρτζι του δήμου Καλαβρύτων, το 1968. Την ώρα που σχολάγαμε το μεσημέρι, δύο στρατιωτικά αυτοκίνητα, ένα μεγάλο κι ένα μικρότερο, ανέβαιναν στο προς κέντρο του χωριού. Όλο το «τσούρμο» παιδιών που επιστρέφαμε στα σπίτια μας, κάναμε την ίδια σκέψη, κοιτάζοντάς τα με δέος: Ότι θα φέρνουν σχολικά συσσίτια στα μαγειρεία, όπως είχε γίνει και άλλες φορές την προηγούμενη χρονιά.
     Την άλλη μέρα, μας περίμενε κάτι πρωτόγνωρο στο σχολείο: Οι δάσκαλοι μας «μοίρασαν» βιβλία! Ήταν τα πρώτα σχολικά βιβλία της δωρεάν παιδείας που έφταναν στο χωριό μας και στα χέρια μας! Οι οδηγίες των δασκάλων μας ήταν σαφείς: Να τα ντύσουμε και να προσέχουμε, γιατί στο τέλος της χρονιά θα να παραδώσουμε για τους μικρότερους μαθητές.
     Την άλλη μέρα, ξεκινήσαμε για το σχολείο πολύ πρωί με την αδελφή  μου την Αθανασία, «Σούλα» για όλους μας από τη στιγμή που βαπτίστηκε, τετάρτη δημοτικού εγώ και πρώτη εκείνη. Έπρεπε να έχουμε αρκετή ώρα στη διάθεσή μας, να περάσουμε από το «μαγαζί του Καζαζάκη» - καφεπαντοπωλείο, να πάρουμε «ντύματα» να τα ντύσουμε.
     Το ντύσιμο των βιβλίων ήταν μια πραγματική τέχνη, που έπρεπε να γίνει με λεπτομέρεια, επιμέλεια και ακριβείς κινήσεις, ώστε να είναι και ευπαρουσίαστο και να μείνει έτσι, τουλάχιστον μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς. (Περισσότερα για το ντύσιμο των βιβλίων μπορείτε να δείτε σε άλλο άρθρο μου, «πατώντας» ΕΔΩ).

     Ο «μπάρμπα-Γιάννης ο Καζαζάκης», -με το όνομα αυτό τον αναφέραμε στους διαλόγους μεταξύ μας όλα τα παιδιά-, ήταν ένας καλοκάγαθος, πολύ ευσυνείδητος επαγγελματίας, ιδιαίτερα φιλήσυχος και πολύ αγαπητός απ’ όλους τους ανθρώπους, όχι μόνο του χωριού μας, αλλά και των γύρω χωριών. Στο έμπα του χωριού το μαγαζί του, εύρισκες πάντα εκεί «ό,τι ήθελες», μα προπάντων την αγάπη του, την προθυμία του και την ευαισθησία του.
     Μόλις είχε ανοίξει εκείνο το πρωί. Ζητήσαμε «ντύματα», καθίσαμε με την αδελφή μου σ’ ένα τραπεζάκι του καφενείου κι επιδοθήκαμε στο ντύσιμο των βιβλίων μας, για να είμαστε έτοιμοι και να έχουμε φτάσει στο σχολείο την ώρα που θα χτυπούσε το κουδούνι για το πρώτο μάθημα.
     Άλλος πελάτης ή θαμώνας δεν υπήρχε εκείνη την ώρα μέσα στο μαγαζί. Ο μπάρμπα-Γιάννης σιγοσφύριζε κάποιο τραγούδι φτιάχνοντας τον καφέ του κι έκατσε σ’ ένα τραπεζάκι κάπως κοντά μας, να τον απολαύσει. Από εκεί μας έκανε κάποιες ερωτήσεις σχετικά με τους νέους δασκάλους που ήρθαν στο σχολείο μας με την ευχή «καλή χρονιά»...
     Για μια στιγμή, πήγε το μάτι μου σ’ ένα σακί γεμάτο πορτοκάλια, που είχε σε μια γωνία του μαγαζιού του. Προφανώς τα είχε πάρει από κάποιον πλανόδιο μανάβη που πέρασε την προηγούμενη μέρα, αφού ήταν γεμάτο κι ακόμα δεμένο στην κορυφή του. Από εκείνη τη στιγμή τα μάτια μου δεν ξεκολλούσαν από εκεί, αλλά πάντα οι ματιές μου ήταν πολύ διακριτικές και προσεγμένες. Δεν ήθελα με τίποτα να καταλάβει ο μπάρμπα-Γιάννης τη λαχτάρα μου για ένα πορτοκάλι!

Επάνω: Σε χιονισμένο τοπίο το πλακοσκέπαστο τότε μαγαζί του αξέχαστου "μπάρμπα-Γιάννη" στο Λειβάρτζι, αλλά στην ακμή του!
(Φωτογραφία της δεκαετίας του 1960 ή και νωρίτερα. Άγνωστο ακόμα το ηλεκτρικό ρεύμα,
άγνωστοι και οι ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι στο χωριό.
Πηγή: Λεύκωμα του Συλλόγου Λειβαρτζινών Αθήνας, 
"Το Λειβάρτζι χτες και σήμερα", έκδοση του Συλλόγου - 2005.  
Κάτω: Φθινόπωρο στο Λειβάρτζι (πρόσφατη φωτογραφία),
φθινόπωρο και στη καρδιά του ανακαινισμένου μεν, έρημου δε μαγαζιού του μπάρμπα-Γιάννη.
Πηγή: Ρούλα Νικολούλη-Καζαζάκη

     Είδος πολυτελείας για το χωριό μας τα πορτοκάλια, αφού οι πορτοκαλιές μάς ήταν άγνωστες. Δεν ευδοκιμούσαν εκεί, λόγω του ορεινού κλίματος. Κάποιοι, λίγο «ψαγμένοι», που έφεραν φυτώριο να πειραματιστούν, το αποτέλεσμα ήταν «άδικος κόπος».
     Τα πορτοκάλια στο σακί, είδε και η αδελφή μου. Έσκυψε στο αυτί μου και μου είπε ψιθυριστά, σε μια στιγμή που ο μπάρμπα-Γιάννης είχε βγει για λίγο έξω, να ταχτοποιήσει τα τραπέζια του καφενείου του, για την υποδοχή των πρώτων του πελατών στην αυλή:
     «Νίκο, πες του να μας δώσει ένα πορτοκάλι…»!
     Ένοιωσα τη λαχτάρα της περισσότερο από τη δική μου! Όμως, πώς; Έσκυψα κι εγώ στο αυτί της:
     «Σσσς! Δεν έχουμε λεφτά!», της απάντησε πάλι ψιθυριστά.
     Έμεινε στη θέση της παραπονεμένη και με τα χειλάκια σουρφωμένα, αλλά τα μάτια της δεν έφευγαν καθόλου από το «μαύρο χαβιάρι» μέσα στο σακί.
     Γυρνώντας ο μπάρμπα-Γιάννης πάλι μέσα στο μαγαζί του, πήγε κι άνοιξε το σακί κι ανακάτευε τα πορτοκάλια σιγοτραγουδώντας πάλι. Δεν ξέρω αν διάβασε τη λαχτάρα στα μάτια μας για «ένα πορτοκάλι», αλλά παρατηρώντας τον διακριτικά πάντα, είδα ότι διάλεξε δύο από τα καλύτερα! Τα κράταγε το ένα στο ένα χέρι και το άλλο στο άλλο και ήρθε μπροστά μας!
     «Ελάτε να σας φιλέψω από ένα πορτοκάλι», μας είπε, και άπλωσε τα χέρια του να μας τα δώσει!
     «Ευχαριστούμε πολύ!», είπαμε, απλώνοντας δειλά τα χέρια να τα πάρουμε και η ευτυχία μας εκείνη δεν είχε προηγούμενο! Σίγουρα μεγαλύτερη κι «από τον πρώτο λαχνό του κρατικού λαχείου»!
     Βάλαμε με προσοχή στην τσάντα μας τα πανάκριβα δώρα της αγάπης του μπάρμπα-Γιάννη. Περιμέναμε με ανείπωτη τη λαχτάρα να χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα, να απολαύσουμε το δυσεύρετο εκείνο «χαβιάρι»!
     «Θα μοιραστούμε το ένα! Το άλλο θα το πάμε σπίτι, για τους γονείς μας και τους παππούδες μας!», είπα στην αδελφή μου, μόλις βγήκαμε διάλειμμα κι έτσι έγινε. Μα μόλις τα δώσαμε στη μητέρα μας, εκείνη χαμογέλασε, μας φίλησε και μας χάιδεψε στο κεφάλι, με τα λόγια:
     «Αυτά είναι δικά σας! Εσείς τα έχετε πιο πολύ ανάγκη, για να μεγαλώσετε»!
     Και δεν ήταν μόνο αυτός ο μπάρμπα-Γιάννης! Τί να πρωτοθυμηθώ… Που μας συμβούλευε να μη γυρίζουμε άσκοπα και να μην παίζουμε μέχρι αργά, για να μένουμε σπίτι μας να διαβάσουμε; Που μας μάλωνε, να μην σκοτώνουμε τα πουλιά με τις σφεντόνες; Που με τα μικροψώνια μας, τα τετράδια και τα μολύβια, μας έδινε κι από μια καραμέλα; Ή μήπως που στεκόταν στην πόρτα του μαγαζιού του όταν γυρνούσαμε από το σχολείο κι έβρεχε πολύ, καλώντας μας να μπούμε μέσα, μέχρι να σταματήσει η βροχή!
     Αχ, μπάρμπα-Γιάννη, πατέρα όλων μας! Πήραν πολλοί μετά από σένα το μαγαζί σου στο χωριό, μα η αγάπη σου και η απέραντη καλοσύνη σου, έχουν αφήσει το όνομά σου ανεξίτηλα εκεί! Και σήμερα που παραμένει κλειστό για χρόνια, το τοπωνύμιο «στου Καζαζάκη» παραμένει και θα παραμένει για πάντα, αν και το οίκημα δεν ήταν ποτέ δικό σου!
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 21.9.2026

   https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html   

Η λαϊκή φράση «έχει νέφτι στον κ--ο»: Η προέλευσή της και η αλληγορική σημασία της (λαογραφική καταγραφή)

 

     Το νέφτι ή ο νέφτης, κατ’ άλλους, που πρόκειται για λανθασμένη διατύπωση, είναι ελαιώδες, μη πτητικό και εύφλεκτο υγρό, που χρησιμοποιείται κατά κύριον λόγον ως διαλύτης ελαιωδών χρωμάτων, της γνωστής λαδομπογιάς. Η επαφή του με το δέρμα μπορεί να προκαλέσει πόνο, μέχρι και έγκαυμα, ενώ η επαφή του σε βλεννογόνο ή σε ανοιχτό τραύμα προκαλεί οπωσδήποτε πολύ δυνατό πόνο, σαν να «καίει».
     Η φράση «έχει νέφτι στον κώλο», ή «του βάλανε νέφτι στον κώλο» ή απλά «του βάλανε νέφτι», υπονοώντας στο βλεννογόνο του πρωκτού, έχει προέλθει από τα ιπποειδή ζώα, κυρίως από τα συμπαθέστατα γαϊδουράκια. Παλαιότερα, που τα αξιαγάπητα αυτά τετράποδα ήταν πολύ διαδεδομένα για τις ανάγκες του ανθρώπου, ήταν διαδεδομένη και η αγοραπωλησία τους και η ανταλλαγή τους. Όπως και σήμερα ανταλλάσσουμε ένα αυτοκίνητο για άλλο καλύτερο, το ίδιο γινόταν τότε και με τα ζώα. Την μεγαλύτερη διακίνηση την έκαναν συνήθως οι τσιγγάνοι, ιδίως στις εμπορο-ζωοπανηγύρεις, αλλά και κάθε στιγμή του χρόνου μπορούσε να γίνει μια τέτοια συναλλαγή/ανταλλαγή και από τον οποιονδήποτε. Τα γέρικα γαϊδουράκια, λοιπόν, που οι δυνάμεις τους είχαν αρχίσει να τα εγκαταλείπουν, τα έπαιρναν οι μεσάζοντες «μπιρ-παρά» και τους έκαναν την απαιτούμενη «περιποίηση», νια μα μπορέσουν να τα μοσχοπουλήσουν εύκολα. Το «ρετουσάρισμα» - η  περιποίηση αυτή, συνήθως περιλάμβανε κάποιο κούρεμα, αν χρειαζόταν, ίσως και βάψιμο του τριχώματος! Μπορεί ακόμα να περιλάμβανε και καθαρισμό ή τρόχισμα των δοντιών, να μην φαίνεται η μαυρίλα τους, που ήταν ένδειξη μεγάλης ηλικίας! Συνήθως οι μεσάζοντες ήταν τσιγγάνοι, όπως ειπώθηκε, και χωρίς αυτό να είναι νόμος. Μπορούσε να το κάνει και ο οποιοσδήποτε ήθελε να ξεφορτωθεί ένα γέρικο γαϊδουράκι, αλλά και να εξασφαλίσει κάποιο καλό οικονομικό όφελος μαζί! Εφάρμοζαν, λοιπόν, αυτό το αλάνθαστο «κόλπο»: Του έβαζαν «νέφτι στον κώλο!
     Λίγες σταγόνες νέφτι με κάποιο βαμβάκι ή κάποιο κουρελάκι στο βλεννογόνο του πρωκτού, προκαλούσε πόνο στο ταλαίπωρο ζώο, το οποίο βάδιζε γρήγορα και ζωηρά, πιστεύοντας πως έτσι θ’ απομακρυνθεί από την αιτία που του προκαλούσε τον πόνο, όπως και όταν το έδερναν! Το νέφτι το έβαζαν, ή αφού η συμφωνία με τον αγοραστή έτεινε να κλείσει και λίγο πριν του το παραδώσουν. Το έκαναν, όμως και λίγο νωρίτερα, για την «επίδειξη του προϊόντος» και να είναι ορατή η «ζωηράδα» του!  Η καυστική δράση του μη πτητικού υγρού είχε διάρκεια κι αυτό εξασφάλιζε την «φερεγγυότητα» του εμπόρου, αν ο αγοραστής δεν ήταν πονηρεμένος! Φυσικά, το «κόλπο» γινόταν γρήγορα – «ταχυδακτυλουργικά» και σε σημείο αόρατο από τον ενδιαφερόμενο αγοραστή!
     Η φράση «έχει νέφτι στον κ--ο», έχει επικρατήσει να λέγεται και μεταφορικά για τον άνθρωπο που είναι αεικίνητος και ανήσυχος, μη μπορώντας να καθίσει ή να σταθεί σ' ένα σημείο, εξ αιτίας της συνεχούς κινητικότητάς του ή και σοβαρών θεμάτων που τον απασχολούν.

 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 19.9.2026

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

ΣΜΥΡΝΗ (Ποίημα)*

                              

                                  Σμύρνη, της Ιωνίας γη, της δόξας περηφάνια,
                                  που τ’ όνομά σου έφτανε ως τα εφτά ουράνια,
                                  στολίδι του πολιτισμού σ’ ανατολή και δύση,
                                  καλότυχος που του ’τυχε σε σένα να ’χει ζήσει,
                                  πριγκίπισσα πεντάμορφη, διαμαντοστολισμένη,
                                  μα κάποια μάγισσα κακιά σ’ ήθελε σκλαβωμένη.
                                  Κι έστειλε απολίτιστους, χωρίς πόνο να νοιώσουν,
                                  αιώνων τον Ελληνισμό φρικτά να ξεριζώσουν.
                                  Φωτιές, σφαγές ανείπωτες, πληγές πολλές ανοίγουν,
                                  χιλιάδες άλλους μάρτυρες στη θάλασσα τους πνίγουν.
                                  Μαυρίλα ως τον ουρανό, τέτοια ποτέ δεν είδα,
                                  μαυρίλα,  πίσσα κι οι ψυχές και πουθενά ελπίδα.
                                  Παιδάκια βυζανιάρικα, δυο μέρες απ’ τη γέννα
                                  και άνθρωποι ανήμποροι με μάτια τρομαγμένα,
                                  στοίβες σε πλοία προσφυγιάς. Θλίψη και δυστυχία.
                                  Πώς, Παναγιά μου, την μπορείς μια τέτοια αδικία;
                                  Κι  αν κάποιοι τον ξεριζωμό, «συνωστισμό» τον λένε,
                                  οι μνήμες αξεθώριαστες πάντα πονούν και κλαίνε.
-----------------------------------
  Το ποίημα μου «ΣΜΥΡΝΗ» έλαβε ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ στον Πανελλήνιο και Παγκύπριο Διαγωνισμό Ποίησης της ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ 2022, για τα 100 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή.

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 27.8.2026

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Εύθυμες ιστορίες του χωριού: Οι… κτηματολογικές αυθαιρεσίες της τσιπουροκατάνυξης!

                                      

-  Καλώς τον κυρ-Λάζαρο, ήταν τα λόγια του μπάρμπα Μήτσου, με το που έφτασε ο μηχανικός μπροστά στην αυλή και άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου του. Το είχε καλέσει να ταχτοποιήσει το σπίτι του, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του κτηματολογίου. Μαζί με τον θόρυβο που έκανε το κλείσιμο της πόρτας του αυτοκινήτου, και η καλημέρα αντιχαιρετισμού του επισκέπτη.
     Σε λίγο ο κυρ-Λάζαρος είχε ανοίξει τον υπολογιστή του κάτω από την απολαυστική σκιά της κληματαριάς. Εκεί είχε ανοίξει και τα χαρτιά του, στο τραπέζι της αυλής, και με την ηλεκτρονική μεζούρα του μέτραγε τις διαστάσεις του σπιτιού του μπάρμπα-Μήτσου, σύμφωνα με τις υποδείξεις του ίδιου, καταγράφοντας και το τελευταίο χιλιοστό των διαστάσεών του.
-  Θα κρυώσει ο καφές, κυρ-Λάζαρε, του υπενθύμισε η κυρά-Πόπη, η γυναίκα του μπάρμπα-Μήτσου, που του είχε σερβίρει το καθιερωμένο πρωινό κέρασμα, μαζί με το γλυκό κουταλιού στο πιατελάκι από τα χέρια της.
-  Τώρα έρχομαι, ήταν η απάντηση του μηχανικού. Και πράγματι, σε λίγο ρούφηξε απολαυστικά την πρώτη γουλιά κι έφαγε την πρώτη κουταλιά από το γλυκό σταφύλι, καθισμένος αναπαυτικά στην καρέκλα.
  Μμμμ! Χρυσοχέρα είσαι, πολύ χρυσοχέρα, κυρία Πόπη, ήταν το σχόλιό του, κάνοντας τη νοικοκυρά να νοιώσει υπερηφάνεια.
-  Να βάλουμε κι ένα τσιπουράκι, κυρ-Λάζαρε;, ρώτησε συμπληρωματικά ο μπάρμπα-Μήτσος. 
-  Και βέβαια να βάλετε!
-  Βάλε μου κι εμένα έναν «αγιασμό», νοικοκυρά, ζήτησε από τη γυναίκα του ο μπάρμπα-Μήτσος, εννοώντας ένα τσίπουρο.
      Με το «εβίβα» ακούστηκε και το τσούγκρισμα των ρακοπότηρων. Σε λίγο τα ποτηράκια ξαναγέμισαν με το απόσταγμα του ευλογημένου προϊόντος της αμπέλου. Παράλληλα με την κουβέντα, ο μηχανικός έκανε τις απαραίτητες καταγραφές στα σχέδιά του, μεταφέροντας και τις ακριβείς μετρήσεις του στις διαστάσεις του υπομνήματός του.
-  Βάλε μας έναν «αγιασμό» ακόμα, κυρία Πόπη, απευθύνθηκε στη οικοδέσποινα ο κυρ-Λάζαρος, δανειζόμενος την ονομασία του τσίπουρου από τον πάρμπα-Μήτσο.
-  Έλα κι ένα τελευταίο, ζήτησε σε λίγο ο μπάρμπα-Μήτσος, μόλις ήπιαν την τελευταία γουλιά από το προηγούμενο και ο μηχανικός έκλεισε τον υπολογιστή του και μάζευε τα χαρτιά του.
     Σε λίγο τον ευχαρίστησαν και οι δυο τους, του έδωσαν στο χέρι την αμοιβή του και πήγε στο καλό.
     Κάμποσο καιρό αργότερα, «κεραυνός» χτύπησε το γείτονά του, τον κυρ-Στέλιο το μπακάλη, όταν πήγε στις υπηρεσίες του κτηματολογίου, να ρωτήσει, για μα μεταβιβάσει το σπίτι του στο γιο του.
-  Δεν σας ανήκει η αυλή, κύριε Στέλιο, τον ενημέρωσε η υπάλληλος πίσω από τον κισσέ. Μόλις είδε ότι άλλαξε αστραπιαία το χρώμα του προσώπου του, συμπλήρωσε: Η αυλή είναι του σπιτιού του γείτονά σας, του Δημητρίου Αγουρίδη, εννοώντας τον  μπάρμπα-Μήτσο!
     Η τσιπουροκατάνυξη του μηχανικού με το μπάρμπα-Μήτσου με το μηχανικό, είχε κάνει τις… κτηματολογικές αυθαιρεσίες της!
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 18.8.2026

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Διώκτες του Χριστιανισμού μέσω διαδικτύου (άρθρο)

     Το διαδίκτυο κυριαρχεί σε κάθε έκφανση της ζωής μας και χρησιμοποιείται  ως «βήμα» κάθε ειδικού, αλλά και κάθε ανειδίκευτου για θέματα που θέλει να εκφραστεί. Έτσι, λοιπόν, όλο και πιο συχνά βλέπουμε και διαβάζουμε και αναρτήσεις που βάλλονται μανιωδώς εναντίον του Χριστιανισμού. Αυτές εκφράζονται είτε με απλά λόγια, είτε με αποστροφή, είτε με ειρωνεία, ακόμα και με πρωτοφανές μίσος και ακατονόμαστες ύβρεις εναντίον της θρησκείας μας και των οπαδών της. Και κάποιες φορές είναι τόσο «ειδικοί» και τόσο «καλά διαβασμένοι» εκείνοι που χρησιμοποιούν για το λόγο αυτό το βήμα διαδίκτυο, που είναι ανορθόγραφοι!
     Λίγες απλές προσωπικές σκέψεις μόνο για το θέμα στο σύντομο παρόν άρθρο μου:
✓  Πόσο έχουν σκεφτεί οι διώκτες αυτοί της Ορθόδοξης πίστης μας ότι αν δεν υπήρχε Χριστιανισμός, δεν θα υπήρχε ούτε Ελλάδα σήμερα; Ο Χριστιανισμός ήταν το πρώτο από τα ιδανικά που κράτησαν ως φωτεινά λάβαρα τις Αξίες του Έθνους μας και μαζί όρθιους τους τους προγόνους μας στα 400 χρόνια σκλαβιάς. Αν εμείς οι απόγονοί τους σήμερα και σε καιρούς ευημερίας «πυροβολούμε τα πόδια μας», προβλέπω να απεμπολούμε σε καιρούς ευημερίας και σε σύντομο χρονικό διάστημα, όλα εκείνα που κρατήθηκαν ψηλά τότε.
✓  Οι «θεωρίες» των «ειδικών» αυτών για την δημιουργία ή την προέλευση του ανθρώπου βασίζονται στη δική τους λογική και τη φαντασία τους, χωρίς, ίσως, να έχουν σκεφθεί ποτέ ότι η ο Χριστιανισμός δεν «συλλαμβάνεται» με τη λογική, γιατί «πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν» (κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, Δ΄, 24 -  από τον διάλογο του Κυρίου με τη Σαμαρείτιδα). Με τη φαντασία τους αυτή και με δήθεν «απτά» επιχειρήματα, επιδιώκουν να ανατρέψουν τα θρησκευτικά πιστεύω του καθενός και, δυστυχώς, ενίοτε βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Ενδεικτικά παραθέτω ερωτήματα κάποιων που θέλουν να το «παίξουν» ως «ειδικοί»: «Και πού είναι τώρα ο Χριστός, αφού αναστήθηκε;». «Το σύμπαν δημιουργήθηκε μόνο του και δεν πρόκειται να καταστραφεί ποτέ».
✓  Πώς μπορεί να «εξερευνηθεί» ο Θεός, αφού είναι αδύνατον να εξερευνηθεί το δημιούργημά του, που λέγεται σύμπαν; Κι αν υποτεθεί ότι έχει εξερευνηθεί ένα απειροελάχιστο τμήμα του γύρω από τον δικό μας κόσμο, το μυαλό του ανθρώπου δεν φτάνει ούτε καν να κατανοήσει την έκτασή του, αλλά ούτε και την έκταση του χάους μετά απ’ αυτό.  
✓  Για όσους θέλουν να «δουν» το Θεό για να πιστέψουν, έχω να παραθέσω τον διάλογο του αγίου Λουκά του ιατρού, αρχιεπισκόπου Κριμαίας, με κάποιον που ήθελε να τον αμφισβητήσει:
  -  Έχεις ανοίξει τόσα κεφάλια, ως γιατρός, έχεις δει πουθενά ψυχή;
  -  Ναι, έχω ανοίξει τόσα κρανία, έχω δει τόσα μυαλά, όμως πουθενά δεν έχω δει νου. Νους, όμως, υπάρχει.
✓  Ορισμένοι «απαιτούν» να δουν ένα θαύμα για να πιστέψουν. Και πώς μπορεί να εννοεί καθένας τους το «θαύμα»; Ή μήπως το θαύμα μπορεί να γίνει για την ικανοποίηση της περιέργειας και μόνο; Μήπως ν’ αναστηθεί ένας νεκρός μπροστά στα μάτια τους; Κι αν υποτεθεί ότι συμβεί αυτό και το πιστέψει και το ομολογήσει στον κύκλο του, θα τον πιστέψουν εκεί; Θα τον πιστέψουν και οι επερχόμενοί του; Αποστομωτική και εδώ η ρήση του Χριστού στην παραβολή του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου, όταν μετά το θάνατό τους τους χώριζε «μέγα χάσμα». Ζήτησε τότε ο Πλούσιος από τον πατέρα Αβραάμ (το Θεό) - μετάφραση του Παναγιώτη Τρεμπέλα, κατά Λουκάν Ευαγγέλο, ΙΣΤ΄, 19-31:
     «Σε παρακαλώ, να στείλεις τον Λάζαρο στο σπίτι του πατέρα μου, διότι έχω πέντε αδελφούς να τους νουθετήσει, για να μην έλθουν κι αυτοί εδώ, στον τόπο των βασάνων».
     Απάντησε ο Αβραάμ:
     «Έχουν το Μωυσή και τους προφήτες. Ας ακούσουν αυτούς».
     Ανταπάντησε ο πλούσιος.
     «Όχι, πάτερ Αβραάμ. Αν πάει κάποιος από τους νεκρούς, θα μετανοήσουν.
     Και η τελική απάντηση του Αβραάμ:
     «Αν δεν ακούνε το Μωυσή και τους προφήτες, δεν θα πειστούν κι αν ακόμη αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς».
---------------------------
Εικόνα ανάρτησης: Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου – Ιερός ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στη Ναζαρέτ (προσωπικό μου αρχείο).
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 11.8.2026

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html