Εξαιρετικά υπολογίσιμη για την οικιακή οικονομία
και για την οικονομία των κοινωνιών η συλλογή καλαμποκιού λίγες δεκαετίες πριν,
που γινόταν, φυσικά, με τον παραδοσιακό τρόπο. Τα χέρια όλων δούλευαν σαν
μηχανές και όσο η πολύτιμη σοδειά μεγάλωνε, μεγάλωνε και η χαρά για το «στημόνι»
της διατροφής εκείνα τα χρόνια, την πολύτιμη μπομπότα. Και «στημόνι», γιατί το «το φαΐ είναι υφάδι και
το ψωμί στημόνι», σύμφωνα με τη λαϊκή σοφία.
Την ημέρα το μάζευαν στο χωράφι, λοιπόν, και το βράδυ καθόντουσαν μεγάλες παρέες και το ξεφλούδιζαν, για να κρεμαστεί στον αέρα και να ξεραθεί, ώστε να μπορεί να αλεστεί στο μύλο. Η διαδικασία του «ξέφλουδου» ή «φλούδου, ήταν μια πραγματική γιορτή, με τραγούδια, ιστορίες γέλιου, καλοπροαίρετα πειράγματα, ακόμα και σεξουαλικά υπονοούμενα και, φυσικά, φαγητό για όλους! Τα κόκκινα καλαμπόκια ήταν πολύ σπάνια, ίσως και πολύ λιγότερα από πέντε σε κάθε σοδειά. Εκείνος που θα το εύρισκε στο ξεφλούδισμα, ήταν πολύ τυχερός, ειδικά αν ήταν νέος: Είχε δικαίωμα να φιλήσει όποια κοπέλα της παρέας ήθελε! Αλλά και η κοπέλα ήταν «υποχρεωμένη» να δεχθεί το φιλί του!
Πολύ συνεσταλμένοι οι άνθρωποι εκείνου του καιρού, κάποιες φορές δεν φανέρωναν το τυχερό τους κόκκινο καλαμπόκι, από ντροπή και για τους ίδιους, αλλά να μην φέρουν σε δύσκολη θέση την κοπέλα που ήθελαν να φιλήσουν, όσο κι αν το λαχταρούσαν! Μια φορά, ένας θυμόσοφος εβδομηνταπεντάρης, ο μπάρμπα-Θανάσης, βρήκε εκείνος το τυχερό καλαμπόκι. Με τρόπο τότε και πίσω από την πλάτη του, το έδωσε στο γείτονά του, το Χαρίση, κλείνοντάς του το μάτι. Ο Χαρίσης και Χαρισάκης για πολλούς, ήταν νέος και αρραβωνιασμένος εκείνο τον καιρό. Η κρυφή χειρονομία του μπάρμπα-Θανάση, ότι τάχα το βρήκε ο νεαρός Χαρίσης, ήταν να του δώσει την ευκαιρία να φιλήσει την αρραβωνιαστικιά του δημόσια και χωρίς πολλές συστολές! Κι έτσι έγινε, με τα χειροκροτήματα, τις ενθουσιώδεις ιαχές, τα σφυρίγματα και τα επιφωνήματα επιδοκιμασίας όλων!
Την ημέρα το μάζευαν στο χωράφι, λοιπόν, και το βράδυ καθόντουσαν μεγάλες παρέες και το ξεφλούδιζαν, για να κρεμαστεί στον αέρα και να ξεραθεί, ώστε να μπορεί να αλεστεί στο μύλο. Η διαδικασία του «ξέφλουδου» ή «φλούδου, ήταν μια πραγματική γιορτή, με τραγούδια, ιστορίες γέλιου, καλοπροαίρετα πειράγματα, ακόμα και σεξουαλικά υπονοούμενα και, φυσικά, φαγητό για όλους! Τα κόκκινα καλαμπόκια ήταν πολύ σπάνια, ίσως και πολύ λιγότερα από πέντε σε κάθε σοδειά. Εκείνος που θα το εύρισκε στο ξεφλούδισμα, ήταν πολύ τυχερός, ειδικά αν ήταν νέος: Είχε δικαίωμα να φιλήσει όποια κοπέλα της παρέας ήθελε! Αλλά και η κοπέλα ήταν «υποχρεωμένη» να δεχθεί το φιλί του!
Πολύ συνεσταλμένοι οι άνθρωποι εκείνου του καιρού, κάποιες φορές δεν φανέρωναν το τυχερό τους κόκκινο καλαμπόκι, από ντροπή και για τους ίδιους, αλλά να μην φέρουν σε δύσκολη θέση την κοπέλα που ήθελαν να φιλήσουν, όσο κι αν το λαχταρούσαν! Μια φορά, ένας θυμόσοφος εβδομηνταπεντάρης, ο μπάρμπα-Θανάσης, βρήκε εκείνος το τυχερό καλαμπόκι. Με τρόπο τότε και πίσω από την πλάτη του, το έδωσε στο γείτονά του, το Χαρίση, κλείνοντάς του το μάτι. Ο Χαρίσης και Χαρισάκης για πολλούς, ήταν νέος και αρραβωνιασμένος εκείνο τον καιρό. Η κρυφή χειρονομία του μπάρμπα-Θανάση, ότι τάχα το βρήκε ο νεαρός Χαρίσης, ήταν να του δώσει την ευκαιρία να φιλήσει την αρραβωνιαστικιά του δημόσια και χωρίς πολλές συστολές! Κι έτσι έγινε, με τα χειροκροτήματα, τις ενθουσιώδεις ιαχές, τα σφυρίγματα και τα επιφωνήματα επιδοκιμασίας όλων!
Νίκος
Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 10.2.2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου