ΣΜΥΡΝΗ (Ποίημα)*

                              

                                  Σμύρνη, της Ιωνίας γη, της δόξας περηφάνια,
                                  που τ’ όνομά σου έφτανε ως τα εφτά ουράνια,
                                  στολίδι του πολιτισμού σ’ ανατολή και δύση,
                                  καλότυχος που του ’τυχε σε σένα να ’χει ζήσει,
                                  πριγκίπισσα πεντάμορφη, διαμαντοστολισμένη,
                                  μα κάποια μάγισσα κακιά σ’ ήθελε σκλαβωμένη.
                                  Κι έστειλε απολίτιστους, χωρίς πόνο να νοιώσουν,
                                  αιώνων τον Ελληνισμό φρικτά να ξεριζώσουν.
                                  Φωτιές, σφαγές ανείπωτες, πληγές πολλές ανοίγουν,
                                  χιλιάδες άλλους μάρτυρες στη θάλασσα τους πνίγουν.
                                  Μαυρίλα ως τον ουρανό, τέτοια ποτέ δεν είδα,
                                  μαυρίλα,  πίσσα κι οι ψυχές και πουθενά ελπίδα.
                                  Παιδάκια βυζανιάρικα, δυο μέρες απ’ τη γέννα
                                  και άνθρωποι ανήμποροι με μάτια τρομαγμένα,
                                  στοίβες σε πλοία προσφυγιάς. Θλίψη και δυστυχία.
                                  Πώς, Παναγιά μου, την μπορείς μια τέτοια αδικία;
                                  Κι  αν κάποιοι τον ξεριζωμό, «συνωστισμό» τον λένε,
                                  οι μνήμες αξεθώριαστες πάντα πονούν και κλαίνε.
-----------------------------------
  Το ποίημα μου «ΣΜΥΡΝΗ» έλαβε ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ στον Πανελλήνιο και Παγκύπριο Διαγωνισμό Ποίησης της ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ 2022, για τα 100 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή.

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 27.8.2026

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Εύθυμες ιστορίες του χωριού: Οι… κτηματολογικές αυθαιρεσίες της τσιπουροκατάνυξης!

                                      

-  Καλώς τον κυρ-Λάζαρο, ήταν τα λόγια του μπάρμπα Μήτσου, με το που έφτασε ο μηχανικός μπροστά στην αυλή και άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου του. Το είχε καλέσει να ταχτοποιήσει το σπίτι του, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του κτηματολογίου. Μαζί με τον θόρυβο που έκανε το κλείσιμο της πόρτας του αυτοκινήτου, και η καλημέρα αντιχαιρετισμού του επισκέπτη.
     Σε λίγο ο κυρ-Λάζαρος είχε ανοίξει τον υπολογιστή του κάτω από την απολαυστική σκιά της κληματαριάς. Εκεί είχε ανοίξει και τα χαρτιά του, στο τραπέζι της αυλής, και με την ηλεκτρονική μεζούρα του μέτραγε τις διαστάσεις του σπιτιού του μπάρμπα-Μήτσου, σύμφωνα με τις υποδείξεις του ίδιου, καταγράφοντας και το τελευταίο χιλιοστό των διαστάσεών του.
-  Θα κρυώσει ο καφές, κυρ-Λάζαρε, του υπενθύμισε η κυρά-Πόπη, η γυναίκα του μπάρμπα-Μήτσου, που του είχε σερβίρει το καθιερωμένο πρωινό κέρασμα, μαζί με το γλυκό κουταλιού στο πιατελάκι από τα χέρια της.
-  Τώρα έρχομαι, ήταν η απάντηση του μηχανικού. Και πράγματι, σε λίγο ρούφηξε απολαυστικά την πρώτη γουλιά κι έφαγε την πρώτη κουταλιά από το γλυκό σταφύλι, καθισμένος αναπαυτικά στην καρέκλα.
  Μμμμ! Χρυσοχέρα είσαι, πολύ χρυσοχέρα, κυρία Πόπη, ήταν το σχόλιό του, κάνοντας τη νοικοκυρά να νοιώσει υπερηφάνεια.
-  Να βάλουμε κι ένα τσιπουράκι, κυρ-Λάζαρε;, ρώτησε συμπληρωματικά ο μπάρμπα-Μήτσος. 
-  Και βέβαια να βάλετε!
-  Βάλε μου κι εμένα έναν «αγιασμό», νοικοκυρά, ζήτησε από τη γυναίκα του ο μπάρμπα-Μήτσος, εννοώντας ένα τσίπουρο.
      Με το «εβίβα» ακούστηκε και το τσούγκρισμα των ρακοπότηρων. Σε λίγο τα ποτηράκια ξαναγέμισαν με το απόσταγμα του ευλογημένου προϊόντος της αμπέλου. Παράλληλα με την κουβέντα, ο μηχανικός έκανε τις απαραίτητες καταγραφές στα σχέδιά του, μεταφέροντας και τις ακριβείς μετρήσεις του στις διαστάσεις του υπομνήματός του.
-  Βάλε μας έναν «αγιασμό» ακόμα, κυρία Πόπη, απευθύνθηκε στη οικοδέσποινα ο κυρ-Λάζαρος, δανειζόμενος την ονομασία του τσίπουρου από τον πάρμπα-Μήτσο.
-  Έλα κι ένα τελευταίο, ζήτησε σε λίγο ο μπάρμπα-Μήτσος, μόλις ήπιαν την τελευταία γουλιά από το προηγούμενο και ο μηχανικός έκλεισε τον υπολογιστή του και μάζευε τα χαρτιά του.
     Σε λίγο τον ευχαρίστησαν και οι δυο τους, του έδωσαν στο χέρι την αμοιβή του και πήγε στο καλό.
     Κάμποσο καιρό αργότερα, «κεραυνός» χτύπησε το γείτονά του, τον κυρ-Στέλιο το μπακάλη, όταν πήγε στις υπηρεσίες του κτηματολογίου, να ρωτήσει, για μα μεταβιβάσει το σπίτι του στο γιο του.
-  Δεν σας ανήκει η αυλή, κύριε Στέλιο, τον ενημέρωσε η υπάλληλος πίσω από τον κισσέ. Μόλις είδε ότι άλλαξε αστραπιαία το χρώμα του προσώπου του, συμπλήρωσε: Η αυλή είναι του σπιτιού του γείτονά σας, του Δημητρίου Αγουρίδη, εννοώντας τον  μπάρμπα-Μήτσο!
     Η τσιπουροκατάνυξη του μηχανικού με το μπάρμπα-Μήτσου με το μηχανικό, είχε κάνει τις… κτηματολογικές αυθαιρεσίες της!
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 18.8.2026

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Διώκτες του Χριστιανισμού μέσω διαδικτύου (άρθρο)

     Το διαδίκτυο κυριαρχεί σε κάθε έκφανση της ζωής μας και χρησιμοποιείται  ως «βήμα» κάθε ειδικού, αλλά και κάθε ανειδίκευτου για θέματα που θέλει να εκφραστεί. Έτσι, λοιπόν, όλο και πιο συχνά βλέπουμε και διαβάζουμε και αναρτήσεις που βάλλονται μανιωδώς εναντίον του Χριστιανισμού. Αυτές εκφράζονται είτε με απλά λόγια, είτε με αποστροφή, είτε με ειρωνεία, ακόμα και με πρωτοφανές μίσος και ακατονόμαστες ύβρεις εναντίον της θρησκείας μας και των οπαδών της. Και κάποιες φορές είναι τόσο «ειδικοί» και τόσο «καλά διαβασμένοι» εκείνοι που χρησιμοποιούν για το λόγο αυτό το βήμα διαδίκτυο, που είναι ανορθόγραφοι!
     Λίγες απλές προσωπικές σκέψεις μόνο για το θέμα στο σύντομο παρόν άρθρο μου:
✓  Πόσο έχουν σκεφτεί οι διώκτες αυτοί της Ορθόδοξης πίστης μας ότι αν δεν υπήρχε Χριστιανισμός, δεν θα υπήρχε ούτε Ελλάδα σήμερα; Ο Χριστιανισμός ήταν το πρώτο από τα ιδανικά που κράτησαν ως φωτεινά λάβαρα τις Αξίες του Έθνους μας και μαζί όρθιους τους τους προγόνους μας στα 400 χρόνια σκλαβιάς. Αν εμείς οι απόγονοί τους σήμερα και σε καιρούς ευημερίας «πυροβολούμε τα πόδια μας», προβλέπω να απεμπολούμε σε καιρούς ευημερίας και σε σύντομο χρονικό διάστημα, όλα εκείνα που κρατήθηκαν ψηλά τότε.
✓  Οι «θεωρίες» των «ειδικών» αυτών για την δημιουργία ή την προέλευση του ανθρώπου βασίζονται στη δική τους λογική και τη φαντασία τους, χωρίς, ίσως, να έχουν σκεφθεί ποτέ ότι η ο Χριστιανισμός δεν «συλλαμβάνεται» με τη λογική, γιατί «πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν» (κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, Δ΄, 24 -  από τον διάλογο του Κυρίου με τη Σαμαρείτιδα). Με τη φαντασία τους αυτή και με δήθεν «απτά» επιχειρήματα, επιδιώκουν να ανατρέψουν τα θρησκευτικά πιστεύω του καθενός και, δυστυχώς, ενίοτε βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Ενδεικτικά παραθέτω ερωτήματα κάποιων που θέλουν να το «παίξουν» ως «ειδικοί»: «Και πού είναι τώρα ο Χριστός, αφού αναστήθηκε;». «Το σύμπαν δημιουργήθηκε μόνο του και δεν πρόκειται να καταστραφεί ποτέ».
✓  Πώς μπορεί να «εξερευνηθεί» ο Θεός, αφού είναι αδύνατον να εξερευνηθεί το δημιούργημά του, που λέγεται σύμπαν; Κι αν υποτεθεί ότι έχει εξερευνηθεί ένα απειροελάχιστο τμήμα του γύρω από τον δικό μας κόσμο, το μυαλό του ανθρώπου δεν φτάνει ούτε καν να κατανοήσει την έκτασή του, αλλά ούτε και την έκταση του χάους μετά απ’ αυτό.  
✓  Για όσους θέλουν να «δουν» το Θεό για να πιστέψουν, έχω να παραθέσω τον διάλογο του αγίου Λουκά του ιατρού, αρχιεπισκόπου Κριμαίας, με κάποιον που ήθελε να τον αμφισβητήσει:
  -  Έχεις ανοίξει τόσα κεφάλια, ως γιατρός, έχεις δει πουθενά ψυχή;
  -  Ναι, έχω ανοίξει τόσα κρανία, έχω δει τόσα μυαλά, όμως πουθενά δεν έχω δει νου. Νους, όμως, υπάρχει.
✓  Ορισμένοι «απαιτούν» να δουν ένα θαύμα για να πιστέψουν. Και πώς μπορεί να εννοεί καθένας τους το «θαύμα»; Ή μήπως το θαύμα μπορεί να γίνει για την ικανοποίηση της περιέργειας και μόνο; Μήπως ν’ αναστηθεί ένας νεκρός μπροστά στα μάτια τους; Κι αν υποτεθεί ότι συμβεί αυτό και το πιστέψει και το ομολογήσει στον κύκλο του, θα τον πιστέψουν εκεί; Θα τον πιστέψουν και οι επερχόμενοί του; Αποστομωτική και εδώ η ρήση του Χριστού στην παραβολή του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου, όταν μετά το θάνατό τους τους χώριζε «μέγα χάσμα». Ζήτησε τότε ο Πλούσιος από τον πατέρα Αβραάμ (το Θεό) - μετάφραση του Παναγιώτη Τρεμπέλα, κατά Λουκάν Ευαγγέλο, ΙΣΤ΄, 19-31:
     «Σε παρακαλώ, να στείλεις τον Λάζαρο στο σπίτι του πατέρα μου, διότι έχω πέντε αδελφούς να τους νουθετήσει, για να μην έλθουν κι αυτοί εδώ, στον τόπο των βασάνων».
     Απάντησε ο Αβραάμ:
     «Έχουν το Μωυσή και τους προφήτες. Ας ακούσουν αυτούς».
     Ανταπάντησε ο πλούσιος.
     «Όχι, πάτερ Αβραάμ. Αν πάει κάποιος από τους νεκρούς, θα μετανοήσουν.
     Και η τελική απάντηση του Αβραάμ:
     «Αν δεν ακούνε το Μωυσή και τους προφήτες, δεν θα πειστούν κι αν ακόμη αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς».
---------------------------
Εικόνα ανάρτησης: Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου – Ιερός ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στη Ναζαρέτ (προσωπικό μου αρχείο).
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 11.8.2026

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html