Πέμπτη 8 Μαΐου 2025

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: «Μαθήματα αγάπης», του Σωτηρίου Χριστόπουλου


     Ένα ακόμα βιβλίο του πρόσφατα εκδοθέν -συλλογή είκοσι πέντε ποιημάτων-, μου χάρισε με ιδιόχειρη αφιέρωση ο πολύ αγαπητός Σωτήριος Α. Χριστόπουλος, με τον τίτλο «Μαθήματα αγάπης», από τις εκδόσεις «ακακία», τιμώντας τη φιλία με την οποία άρρηκτα έχουμε συνδεθεί και την ταπεινότητά μου προσωπικά. Αυτά τα «μαθήματα αγάπης» είναι όπως «του τα δίδαξαν οι πρόγονοί του, οι γονείς του και οι απόγονοί του», στους οποίους και τα αφιερώνει. Με το ίδιο σημείωμά του ο ποιητής, αφιερώνει την ποιητική αυτή συλλογή, και σε κάθε αναγνώστη του!
     Πόσο μεγάλη, στ’ αλήθεια, είναι η έκφραση ευγνωμοσύνης του στους προγόνους του και στους γονείς του που του δίδαξαν τα «25 μαθήματα αγάπης»! Μα και πόση ταπεινοφροσύνη διδάσκει ο ίδιος, αφιερώνοντας τα ποιήματά του και στους απογόνους του, που κι αυτοί του δίδαξαν τα μαθήματα αυτά! Πόσοι  μπορούμε να ομολογούμε ότι διδασκόμαστε από τους απογόνους μας;    
     Ας σταθούμε ενδεικτικά σε κάποια σημεία της συλλογής, με υποκειμενικό πάντα το βλέμμα: 
-    Χαρακτηριστικοί και οι πρώτοι στίχοι του πρώτου ποιήματός του, που δάνεισε τον τίτλο του και σε όλη τη συλλογή:
«Πάνω που είχα μάθει να λέω: δικό μου,
ήρθες και μ’ έμαθες να λέω δικό σου[…]»!
-    Αν κάποτε οι καρδιές «ραγίζουν», γιατί έτσι τα φέρνουν κάποιες συγκυρίες,
«Δεν υπάρχει ράγισμα, που δεν μπορεί να βγάλει άνθος»!
     Τι μεγαλείο!
-    Μπορεί, άραγε, να υπάρξει κάτι πιο όμορφο, κάτι που να κρύβει μεγαλύτερη αγάπη στη ζωή, απ’ όταν τα βλέμματα συντονίζονται και συμβαδίζουν;
«Δεν ήταν όσα εσύ, εγώ: είπαμε, ακούσαμε, είδαμε ·
παρά το βλέμμα σου βλέμμα μου»!
-    Δεν μένει καθόλου απαρατήρητο στη συλλογή του και το ποίημα του «Άνθρωπος», που αποτελείται από μόνο μία λέξη(!), με τελεία και παύλα:
«Διάκονος.-»!
      Θα ήταν περισσότερο αγγελική από τη ζωή των Αγγέλων η ζωή μας, αν κάθε άνθρωπος διακονούσε ανιδιοτελώς το συνάνθρωπό του! «Τελεία και παύλα» εδώ! Και Ο Ίδιος ο Χριστός που ήρθε στη γη διακήρυξε με παρρησία: «Ουκ ήλθον διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι», (Ευαγγέλιο Μάρκου, κεφ. Ι΄, εδάφ. 45). Όμως, «ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος ή (παρά) το φως, ήν γαρ αυτών πονηρά τα έργα» (Ευαγγέλιο Ιωάννου, κεφ. Γ΄, 19».    
-    Σαν ευλαβικό προσκύνημα, σαν προσφορά θυμιάματος, σαν ιερή συντριβή και εξομολόγηση προς τον Ύψιστο και το ποίημα του «Μέγα Σπήλαιο, 1944», που καταλήγει:
 
«[…]Κι αν λίγος είμαι και μακριά
βρεθώ από Σε όταν φύγω,
μου φτάνει που σ’ αντάμωσα
σ’ αυτόν εδώ το γύρο.
 
Μου φτάνει που μου φίλησες
τα μάτια μου πριν κλείσω,
γλυκά που με οδήγησες
την κτίση ν’ αγαπήσω»!
 
      Αγαπητέ μου Σωτήριε, πόσο περισσότερο μ’ έκαναν να σε γνωρίσω μέσα από τα ποιήματα της συλλογής σου «μαθήματα αγάπης» και πόσο ευτυχής νοιώθω γι’ αυτό! Δυο λέξεις μόνο, αλλά με κεφαλαία: Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
      Μου δίνει την ευκαιρία αυτή η σύντομη βιβλιοπαρουσίαση να υπογραμμίσω ότι ο Σωτήριος Χριστόπουλος έχει Καλαβρυτινές ρίζες, είναι οικονομολόγος και την φετινή σχολική χρονιά (2024-2025) υπηρετεί στο γυμνάσιο Καλαβρύτων, το οποίο συμμετείχε στο Διαγωνισμό Οικιακής Οικονομίας 2025 του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, με θέμα: «ο ρόλος της διαφήμισης στη διαμόρφωση της καταναλωτικής συμπεριφοράς στη σύγχρονη οικονομία». Με την καθοδήγηση του καθηγητή Σωτηρίου Χριστόπουλου, απέσπασε την πρώτη καλύτερη επίδοση, στον διαγωνισμό αυτό! Η διάκριση αυτή αποτελεί έπαινο για την μαθήτριά του-όλους τους μαθητές του, τον ίδιο και το γυμνάσιο Καλαβρύτων!
 
Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 8.5.2025

Όλοι το έχουμε κάνει! (Σατιρικό ποίημα)

 
                                 Ένα βαζάκι με γλυκό του κουταλιού, σταφύλι,
                                 πόσο πολύ λαχτάρισα τη νοστιμιά στα χείλη!
                                 Κι εκεί που το εφύλαγε η μάνα στο ντουλάπι,
                                 μια κουταλίτσα έκλεβα κάθε πρωί και βράδυ!
                                 Σε λίγες μέρες άδειασε το γυάλινο βαζάκι
                                 και τόκρυψα προσεκτικά, στο κάτω κάτω ράφι!
                                 Σαν επισκέπτες ήρθανε, η μάνα με καμάρι
                                 να τους κεράσει έτρεξε, απ’ το κρυφό «χαβιάρι»!
                                 Μα το βαζάκι «ορφανό», της έκοψε τη φόρα
                                 και φοβισμένος έλεγα: «Πώς θα γλιτώσω τώρα;»!
                                 Η μάνα χαμογέλασε κι είπε στους καλεσμένους:
                                «Ωχου! Και πώς το ξέχασα! Προχτές σε κάποιος ξένους
                                 το τελευταίο κέρασα! Τα λίγα κουλουράκια
                                 τη βγάλαν’ ασπροπρόσωπη, με τρία καφεδάκια!
 
Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 8.5.2025

Τετάρτη 7 Μαΐου 2025

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: «Το νυφικό βάφτηκε μαύρο», του Ελευθέριου Τσιρώνη


     Σε μια επικοινωνία που είχε μαζί μου ο πολύ αγαπητός φίλος, ομότεχνος και «εξ αγχιστείας» πατριώτης Ελευθέριος Τσιρώνης -για τους φίλους του Λευτέρης-, μου ανακοίνωσε αυθόρμητα την πρόθεσή του να μου αποστείλει το «νεογέννητο» πνευματικό του «παιδί», με το όνομα «Το νυφικό βάφτηκε μαύρο», από τις Πατρινές Εκδόσεις «ΤΟ ΔΟΝΤΙ», 2025. Θεώρησα την πρόθεσή του μεγάλη τιμή για την ταπεινότητά μου, του εκδήλωσα τη χαρά μου και του εξέφρασα τις ευχαριστίες μου. Σε λίγες μέρες το δώρο του έφτασε στα χέρια μου, με ιδιόχειρη αφιέρωση «άπειρης εκτίμησης»!
     «Το νυφικό βάφτηκε μαύρο» είναι από τα βιβλία εκείνα, που σαν αρχίσεις να διαβάζεις την πρώτη παράγραφο, δεν τα αφήνεις! Φτάνεις χωρίς σταματημό μέχρι το τέλος! Και όχι μόνο αυτό: Σε όλη τη «διαδρομή», βρίσκεσαι σε εγρήγορση, αγωνία και καρδιοχτύπι, τόσο για την εξέλιξη, όσο και το τέλος, αν θα είναι αίσιο ή μη.
     Δύο τα διηγήματα αυτού πνευματικού έργου του φίλου Λευτέρη: Το πρώτο, που δάνεισε και τον τίτλο του στο βιβλίο και το δεύτερο, «Η κυρά-Λένη Καμενίδου».
     Στην ακόμα όμορφη εποχή της δεκαετίας του 1970 αναφέρεται το πρώτο διήγημα, με πρωταγωνίστρια την νεαρή Χαριτίνη, που αν και ακέραιου χαρακτήρα με αγνά ανθρώπινα αισθήματα η ίδια, συνάντησε μεγάλο στραπάτσο στη ζωή της από τον αρραβωνιαστικό της, που, ευτυχώς, δεν έγινε άνδρα της. Λύγισε, γονάτισε, αλλά δεν έπεσε η Χαριτίνη από το μαρτύριο που της επιφύλασσε ο Αρίστος, που δραπέτευσε και δεν πήγε ποτέ στη εκκλησία να στεφανωθούν. Σιγά-σιγά ξαναβρήκε μόνη της τον εαυτό της, χωρίς να έχει επηρεαστεί ο αδαμάντινος χαρακτήρας της και διδάσκει με τον τρόπο που πορεύτηκε στη ζωή της.
     Στο δεύτερο διήγημα, «Η κυρά-Λένη Καμενίδου», βίωσε με το χειρότερο τρόπο την κτηνωδία της καταστροφής της Σμύρνης, το 1922. Τα «τρία άψυχα κορμάκια των δικών της μωρών, κείτονταν ακέφαλα μπροστά στα πόδια της από την δίκοπη πάλα του τούρκου δήμιου στη Σμύρνη, που πρώτα της είχε πάρει τις τελευταίες χρυσές λίρες που είχε», κι αυτές για στερνό αποκούμπι. Παρά την ανείπωτη αυτή θηριωδία, η κυρά-Λένη κατόρθωσε και ήρθε πρόσφυγας στη Ελλάδα, έφτασε στην Άρτα και έγινε άνθρωπος της προσφοράς σε όλη την υπόλοιπη ζωή της. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, λοιπόν, αυτό που έχει ειπωθεί και λέγεται από μεγάλα στόματα, ότι «οι πόλεμοι στέλνουν πολλούς αγίους στον ουρανό»!
     Η πλοκή των διηγημάτων αναφέρεται σε «δύο γυναίκες, δύο πορείες που μπλέκονται με την ιστορία και την παράδοση της Άρτας», όπως διαβάζουμε και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, σε χρόνους και εποχές που ακόμα η αξία «ΑΝΘΡΩΠΟΣ» ήταν υπολογίσιμη και σεβαστή, αν και από καμία εποχή δεν λείπουν οι κάθε είδους ακρότητες και οι θηριωδίες.
     Αγαπητέ μου Λευτέρη, σε ευχαριστώ πολύ για το όμορφο ταξίδι στις Αξίες, με τραίνο την περίτεχνη πένα σου!
Με αμοιβαία τα αισθήματα,
Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 7.5.2025

    

Δευτέρα 5 Μαΐου 2025

Εύθυμες ιστορίες του χωριού: «Από μικρό παιδί μαθαίνεις την αλήθεια»!

     Ήταν γνωστή για την τακτική της η Βλάσαινα (γυναίκα του Βλάση) στο χωριό της, με το συνηθισμένο κέρασμά της σε καθένα που έμπαινε στο σπίτι της. Τον φίλευε από τα μπαγιάτικα γλυκά κουταλιού, που είχε φυλαγμένα μέσα σ’ ένα σεντούκι, μ’ ποτήρι ένα ποτήρι νερό, «για να φεύγουν εκείνα πρώτα». Ορισμένοι της πήγαιναν στην επίσκεψή τους κι ένα βαζάκι σπιτικό γλυκό, για να έχει να προσφέρει, αλλά και με την ελπίδα να κεράσει και τους ίδιους. Αυτό, όμως, συνήθιζε να το φυλάει στο σεντούκι, κατά τη μόνιμη τακτική της, και προσέφερε από τα παλιότερα που είχε μέσα!
     Σε μια επίσκεψη της κουμπάρας της από το άλλο χωριό, δεν άλλαξε κάτι. Με δυσκολία έβγαλε από το βαζάκι το πολύ κρυσταλλωμένο νεραντζάκι, πραγματική «πέτρα» και της το προσέφερε μ’ ένα ποτήρι νερό! Η κουμπάρα της, εν τω μεταξύ, είχε αρχίσει να μιλάει με τα εγγόνια της της Βλάσαινας, ρωτώντας τα για το σχολείο, για τις παρέες τους, για το ποιο μάθημα τους αρέσει περισσότερο και άλλα θέματα σχολικού και παιδικού ενδιαφέροντος. Όταν πήρε το κέρασμα στα χέρια της και στην προσπάθειά της να το κόψει να το φάει, πράγμα όχι και τόσο εύκολο, ο Τάκης, το μικρότερο από τα δύο εγγόνια της Βλάσαινας, της λέει με κάθε ειλικρίνεια και εντελώς αυθόρμητα:
     «Πρόσεχε! Το γλυκό αυτό μπορεί να είναι πολύ μπαγιάτικο! Μπορεί να μυρίζει και ναφθαλίνη! Καλύτερα μην το τρως και πάθεις τίποτα»!
     Μη θέλοντας να προσβάλει τη νοικοκυρά κουμπάρα της η επισκέπτρια, το έφαγε με δυσκολία και σχετική δυσφορία από τη μυρωδιά της ναφθαλίνης.
 
Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 5.5.2025

Δευτέρα 28 Απριλίου 2025

Ποιος κλέβει… τα σταφύλια;

  
     Στο σερβίρισμα κρασιού στο τραπέζι, όταν το ποτό που «ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου» τελειώνει και το ποτήρι μένει μισογεμάτο, λέμε περιπαιχτικά, αλλά καλοπροαίρετα, ότι ο συγκεκριμένος της παρέας «έκλεβε τα σταφύλια» ή «τον βρήκαμε τον κλέφτη»! Το ίδιο, όμως, λέμε και για εκείνον που το τελευταίο κρασί της κανάτας γεμίζει μέχρι πάνω το ποτήρι κάποιου. Τι «συμβαίνει» και γιατί λέγεται και στις δύο περιπτώσεις ότι υπάρχει «κλέφτης» σταφυλιών;
     Στην πρώτη περίπτωση, ο συγκεκριμένος της παρέας «έκλεβε τα σταφύλια», τα έφαγε και δεν του έμειναν για να κάνει πολύ κρασί! Στη δεύτερη περίπτωση, έκλεβε κι αυτός σταφύλια, αλλά δεν τα έτρωγε και με αυτά έκανε περισσότερο κρασί!
 
Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 28.4.2025

Κυριακή 27 Απριλίου 2025

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΩΝ εξαιρετικού ενδιαφέροντος, του Ιστορικού Ερευνητή και Συγγραφέα Αθανάσιου Δ. Τζώρτζη

 

     Με δύο ογκωδέστατα βιβλία εξαιρετικού ενδιαφέροντος, προϊόντα κι αυτά πολυετούς και επίμονου μόχθου, συνεχίζει την κολοσσιαία πνευματική και ιστορική προσφορά του στα Καλάβρυτα, όλη την Επαρχία Καλαβρύτων και στην πατρίδα ο ακάματος ερευνητής κ. Αθανάσιος Δ. Τζώρτζης: Το «1821: 5.155 ηρωικές ψυχές αγωνιστών από την Επαρχία Καλαβρύτων και 717 συναγωνιστές τους από άλλα μέρη», σελίδες 793  και το «1821: ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ», σελίδες 326 – έκδοση 2024.
     Σαν συνέχεια της πολύ μεγάλης  προηγούμενης - επτάτομης προσφορά του, το εξόχως αξιοθαύμαστο «ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ», έκδοση 2014, τα δύο νέα αυτά πονήματά του «στέκουν υπερήφανα»  πλάι στα πρώτο. Σημειωτέον ότι κάθε τόμος του πρώτου του έργου έχει περισσότερες από 800 σελίδες(!) – και είναι μια μοναδική ιστορική πηγή, η οποία έχει αποσπάσει πολλούς επαίνους, αξιόλογες κριτικές και μεγάλες βραβεύσεις. (Πολύ σύντομη και ενδεικτική παρουσίαση μπορείτε να δείτε/διαβάσετε ΕΔΩ). Άλλη μια πολύ μεγάλη προσφορά του, είναι η επίσης ογκωδέστατη δίτομη έκδοση για την ιδιαίτερη πατρίδα του και άλλα χωριά, με τίτλο «Το Γκέρμπεσι και τα άλλα χωριά του πρώην δήμου Λαπαθών» - Γκέρμπεσι , σήμερα Προφήτης Ηλίας.
     Ιδιαίτερα επιμελώς και με κάθε λεπτομέρεια ταξινομημένη η ανεκτίμητα πλούσια ύλη στο πρώτο του βιβλίο, το «1821: 5.155 ηρωικές ψυχές αγωνιστών από την Επαρχία Καλαβρύτων και 717 συναγωνιστές τους από άλλα μέρη», ο αναγνώστης-μελετητής-ερευνητής μπορεί να βρει αλφαβητικά αγωνιστές του 1821 από την Επαρχία Καλαβρύτων και συναγωνιστές τους από άλλα μέρη, τον τόπο/χωριό καταγωγής τους, τις μάχες στις οποίες έλαβαν μέρος και την πηγή πιστοποίησής τους.
     Σκοπός του μεγάλου ερευνητή-συγγραφέα, όπως και ο ίδιος αναφέρει στον πρόλογό του, είναι «ότι μέχρι σήμερα δεν υπήρχαν συγκεντρωμένοι και καταχωρημένοι με σαφήνεια αυτοί οι αγωνιστές, κατά χωριό καταγωγής και κατά μάχη στην οποία έλαβαν μέρος». Ένας δεύτερος λόγος της έρευνάς του-έκδοσής του, σύμφωνα πάντα με δική του τοποθέτηση, «[…]οι πατριώτες της πολύπαθης αυτής Επαρχίας Καλαβρύτων, έχουν ανάγκη, θέλουν και δικαιούνται να γνωρίζουν με απόλυτη βεβαιότητα και αποδεικτικά στοιχεία πόσοι και ποιοι πολέμησαν κατά το 1821 από κάθε χωριό για την ελευθερία της πατρίδας και να μην επαφίενται σε πρόχειρες και λανθασμένες αντιγραφές και παρουσιάσεις διάφορων καιροσκόπων και αναζητούντων ευκαιρίες προβολής[…]». Και προς το τέλος του μονοσέλιδου του προλόγου του γράφει: «[...]Πιστεύω ότι οι πολιτιστικοί σύλλογοι της επαρχίας θα αρθούν στο ύψος της αποστολής τους και θα μεριμνήσουν ώστε να καταγραφούν σε ανάλογα μνημεία στις πλατείες των χωριών τους, (ονόματα ηρωικών ψυχών αγωνιστών) ώστε να αποτελούν σημεία αναφοράς για τις νεότερες γενιές και να διδάσκονται αυτές για το πως οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι και πως αυτές οι ηρωικές μορφές των πεινασμένων, των φτωχών, των βασανισμένων, των άοπλων, των εξευτελιζόμενων από τους δυνάστες, με τους αγώνες τους και το αίμα τους κατάφεραν το "θαύμα" και παρέδωσαν στους απογόνους τους μια πατρίδα ελεύθερη».
     Υπογραμμίζουμε δε, ότι όλα τα στοιχεία που παρέχονται σε όλα τα βιβλία αυτά του Θανάση Τζώρτζη, είναι από τον πλέον επίσημο φορέα αρχείων της πατρίδας μας, τα Γενικά Αρχεία του Κράτους και με τις σχετικές ιστορικές πιστοποιήσεις.
      Επιμελώς, επίσης, ταξινομημένη η πλούσια ύλη και στο δεύτερο βιβλίο του, το «1821: ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ». Σημειώνει κι εδώ στο πρόλογό του, που πραγματικά τα λόγια του προκαλούν ρίγη συγκίνησης: «[…]η ηθική υποχρέωση, αλλά και η νοητή φωνή των προγόνων μας, μας καλούν να αναζητήσουμε τα ίχνη τους, ν' ανακαλύψουμε και να αποκαλύψουμε τα πειστήρια των αγώνων τους κατά την περίοδο του 1821 και αμέσως μετά να διαφυλάξουμε αυτά όχι μόνο ως τεκμήρια, αλλά και ως πολύτιμη κληρονομιά, ως εσαεί αποτυπώματα με μελάνι πάνω σε χαρτί, αυτών που πολέμησαν για την ελευθερία της πατρίδας[…]».
     Πρόκειται, δηλαδή, για ένα ακόμα πολύ ξεχωριστό και σπουδαίας σημασίας έργο, όπου ο ιστορικός ερευνητής Αθανάσιος Τζώρτζης παραθέτει σφραγίδες φορέων και υπογραφών  αγωνιστών ΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ του 1821! Δίπλα ακριβώς από κάθε αποτύπωμα σφραγίδας, αναφέρονται: Ι. Η επωνυμία του φορέα με σύντομη περιγραφή, π.χ. «Αγίας Λαύρας Μονή[…]», «Αγίου Αθανασίου Φιλίων Μονή[…]», «Αγίου Νικολάου Βλασίας Μονή[…]», «Επαρχείο Κυναίθης[…]», «Ο Διοικητής Καλαβρύτων[…]», «Δήμος Αροανείας[…]», «Δήμος Ψωφίδος[…]». ΙΙ. Σφραγίδες ιστορικών προσώπων, π.χ. «Κολοκοτρώνης Θεόδωρος[…]», «Ζαΐμης Ανδρέας[…]», «Πετιμεζάς Βασίλειος[…]», Χαραλάμπης Σωτήρης[…]». Δίπλα από κάθε αποτύπωμα υπογραφής αγωνιστή, αναφέρεται το όνομά του και το τόπος καταγωγής του, π.χ., «Αγαλόπουλος Νικόλαος ή Χάιτας από Καλάβρυτα[…]», «Δεληγιάννης Κανέλλος από τα Λαγκάδια[…]», «Ινδαρές Σπήλιου Δημήτριος από το Λειβάρτζι[…]», «Λεχουρίτης Γεώργιος από το Λεχούρι[…]», κλπ.  
     Να σημειώσουμε, κλείνοντας αυτή την πολύ σύντομη και ταπεινή παρουσίαση, ότι το μνημειώδες και χωρίς προηγούμενο έργο του Αθανασίου Τζώρτζη συνεχίζεται άοκνα. Σκυμμένος πολλές ώρες κάθε μέρα σε ιστορικά αρχεία, το ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ θα «μεγαλώσει», φτάνοντας ίσως και τους ένδεκα ή δώδεκα τόμους! Παράλληλα, μια ακόμα ογκωδέστατη ιστορική έρευνά του συνεχίζεται άοκνα και δεν θ’ αργήσει να δει κι αυτή το φως της δημοσιότητας. Σκοπός του, όπως και ο ίδιος συχνά επαναλαμβάνει, να παραδώσει ιστορικές πηγές και «τροφή» μελέτης και γνώσης σε σύγχρονους και επερχόμενους.
     Αγαπητέ κ. Θανάση Τζώρτζη και προσωπικέ φίλε, σ’ ευχαριστούμε, σ’ ευγνωμονούμε και σου ευχόμαστε εκ βαθέων σύντομα να επιτευχθούν κι αυτές οι πολύ μεγάλες φιλοδοξίες σου, ανεκτίμητο και μοναδικό απόκτημα για τον καθένα μας, για την Επαρχία Καλαβρύτων, για την πατρίδα μας. 
 
Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 27.4.2025

 

Δευτέρα 21 Απριλίου 2025

23-4-85 ΕΛΕΝΗ(*) - ΠΟΙΗΜΑ

         

                                            Στον αφέγγαρο ουρανό
                              τα ολοφώτιστα αστέρια
                              πάντα για σένα μιλάνε!
                              Κι όταν το φεγγάρι                          
                              ολόγιομο φεγγοβολεί,
                              μιλάει εκείνο για σένα,
                              σαν κι ο ήλιος,
                              που με το χαμόγελό σου ανατέλλει!
                              Σαν τη δική σου φωνή,
                              σαν το δικό σου τραγούδι
                              και το μουσικό κελάρυσμα του νερού!
                              Σαν την ξαστεριά στη συννεφιά,
                              σαν τα λουλούδια της άνοιξης,
                              σαν την ίδια την άνοιξη εσύ,
                              κάνεις πάντα άνοιξη τη ζωή μου!
                              Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
---------------------
(*) Η ημερομηνία με το όνομα της βέρας μου κι από τότε πάντα και της καρδιάς μου!

                                                                     Ν.Π., 20.4.2025