Λαγός και κουνέλι: Ιστορικά, μυθολογικά και λαογραφικά στοιχεία

     Ξεχωριστός μεζές ο λαγός για τον κυνηγό, δύσκολο, όμως, το κυνήγι του και χωρίς τα ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά, τα γνωστά «λαγωνικά», είναι σχεδόν ακατόρθωτο. Γι’ αυτό η επιτυχία του κυνηγού είναι συχνά και μέσο επίδειξης των κυνηγετικών του ικανοτήτων, οι οποίες πολύ εύκολα «παραφουσκώνονται»! Άλλωστε, τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται πριν τις εκλογές και μετά το κυνήγι(!), όπως υποστηρίζουν πολλοί, κι εδώ το συμπαθές, όμορφο και γνωστό για την ταχύτητά του ζώο του δάσους έχει πρωταγωνιστική θέση.
     Πολύ κοντινή η συγγένειά του με το οικόσιτο κουνέλι, με το οποίο, εκτός από την ταχύτητά του, διαφέρει στο χρώμα και τα μεγάλα αυτιά του. Η ταχύτητα του λαγού είναι παροιμιώδης. «Έγινε λαγός», κατά την γνωστή λαϊκή ρήση, που λέγεται μεταφορικά για άνθρωπο, ο οποίος αποχωρεί/φεύγει πολύ γρήγορα και «αθόρυβα» από μια δύσκολη ή μπερδεμένη υπόθεση. Τα πίσω μεγαλύτερα πόδια του, με αρκετά μεγαλύτερη και τη μυική δύναμη από τα εμπρός του, του δίνουν το πλεονέκτημα να τρέχει πολύ πιο εύκολα στον ανήφορο από άλλα ζώα, που αυτό είναι σημαντικό για την διαφυγή του και την προστασία του. Η ταχύτητά του -τα βήματά του- είναι μεγάλα άλματα (πηδήματα) και στην περίπτωση κινδύνου γίνονται πολύ μεγαλύτερα. Στον κίνδυνο πάντα επιλέγει τον ανήφορο, ενώ στον κατήφορο αντιμετωπίζει δυσκολίες και αν δεν έχει άλλη επιλογή, μάλλον είναι καταδικασμένο από τον εχθρό του. Τα μεγάλα αυτιά του τού παρέχουν πολύ καλή ακουστική ικανότητα, ενώ το χρώμα του, καφέ ή γκρι, του εξασφαλίζει κι αυτό μεγάλη προστασία, αφού δεν είναι εύκολα ορατός στο έδαφος. Πρώτη ενστικτώδης αντίδραση σε κίνδυνο, είναι να μείνει ακίνητος στο σημείο που βρίσκεται, για να μην γίνει αντιληπτός.
     Λέγεται ότι η φύση έχει προνοήσει έτσι για το λαγό, που τα μικρά του δεν τα αφήνει στο ίδιο μέρος όταν γεννηθούν. Μεταφέρει το καθένα και σε ξεχωριστό καταφύγιο, γνωστό και ως «λαγούμι», έτσι ώστε αν ο εχθρός επισημάνει ένα, να μην κινδυνεύσουν και τα υπόλοιπα. Κατά συχνά διαστήματα πηγαίνει με πολλές επιφυλάξεις σρτο καθένα και τα ταΐζει, στο καταφύγιο που τα έχει εναποθέσει. Γνωστή και η λαϊκή έκφραση για μια οικογένεια, που τα μέλη της έχουν ξενιτευτεί δε διαφορετικούς τόπους: «Σαν του λαγού τα παιδιά».  
     Στην παράδοση πολλών λαών, οι λαγοί, όπως και τα κουνέλια, έχουν αναδειχθεί ως αρχέτυπα σύμβολα θηλυκότητας και αναπαραγωγής, αφού η κύηση έχει διάρκεια δύο μόνο μηνών και γεννούν τρεις έως τέσσερις φορές το χρόνο. Γνωστή και εδώ η λαϊκή έκφραση, που κάποιες φορές προσδίδεται σε πολύτεκνη γυναίκα: «Γεννάει σαν κουνέλα». Δεν είναι άγνωστη και η άποψη ότι είναι και πλάσματα αντιφατικά και παράδοξα, σύμβολα της εξυπνάδας αλλά και της ανοησίας, της θηλυκότητας και της αρρενωπότητας, της δειλίας και του θάρρους, της ανεξέλεγκτης σεξουαλικότητας, αλλά και αγνότητας. Σε άλλες περιπτώσεις πάλι, πίστευαν ότι οι λαγοί που έσκαβαν υπόγειες τρύπες για την προστασία τους, επικοινωνούσαν καλύτερα με τον κάτω κόσμο και μπορούσαν να μεταφέρουν μηνύματα των ζώντων στους νεκρούς.
     Στην ελληνορωμαϊκή μυθολογία, ο λαγός αντιπροσώπευε την αγάπη, τον ρομαντισμό, τη λαγνεία, την αφθονία και την εξουσία. Ο Ρωμαίος συγγραφέας Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, πρότεινε το κρέας του συμπαθούς αυτού ζώου του δάσους ως θεραπεία για τη στειρότητα. Υποστήριζε ακόμα, ότι είναι και πολύ καλό αφροδισιακό φαγητό.  
     Συσχετιζόταν και με την θεά του κυνηγιού, την Άρτεμη, ο λαγός, επομένως τα νεογέννητα δεν θανατώνονταν, αφού ήταν υπό την προστασία της. Κι ακόμα, για τους αρχαίους προγόνους μας, ένα κουνέλι ήταν πολύ καλό δώρο και σύμβολο αγάπης ανάμεσα σ’ ένα ανδρόγυνο. Στη Ρώμη, το ίδιο δώρο πιστευόταν ότι θα βοηθούσε μια γυναίκα να συλλάβει. Ανάλογα πίστευαν και άλλοι λαοί της αρχαιότητας, ότι και τα κουνέλια και οι λαγοί ήταν σύμβολα της γονιμότητας και τα συνέδεαν με θεότητες της αναπαραγωγής. Και στις μέρες μας, όμως, τα αγαπημένα αυτά ζώα έχουν πρωταγωνιστική θέση, ειδικά στον Πασχαλινό διάκοσμο, ανάμεσα σε αυγά και λουλούδια, συμβολίζοντας έτσι την άνοιξη ως εποχή της αναγέννησης και της νιότης, αλλά και τη χαρά και τη γονιμότητα. Αλλά και ο μικρός και παντοδύναμος θεός έρωτας και γιος της Αφροδίτης, συχνά απεικονιζόταν να κρατάει έναν λαγό, σύμβολο άσβεστης επιθυμίας.
     Σε βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, (Λευτικό και Δευτερονόμιο), θεωρείται ζώο ακάθαρτο ο λαγός. Ωστόσο, σε άλλα, στους Ψαλμούς και στις Παροιμίες, περιγράφεται με νοημοσύνη, αλλά και πολύ αδύναμο, με μεγάλες φοβίες, ανασφάλειες και δειλίες. 

     Οι λαγοί και τα κουνέλια αντιμετωπίζονταν από ορισμένους και με καχυποψία, ως πλάσματα συνυφασμένα με μάγισσες ή και με πονηρά πνεύματα. Ίσως κατάλοιπα των προλήψεων αυτών να είναι και σημερινές παγανιστικές θεωρίες, που απαγορεύουν το κυνήγι του λαγού τη νύχτα, αλλά ούτε επιτρέπεται να τον χτυπήσεις στο δρόμο νυχτερινές ώρες, π.χ. με το αυτοκίνητο,  γιατί μπορεί να είναι ο σατανάς που έχει λάβει τη μορφή του! Για άλλους, θεωρείται «γούρι» να δεις το ζώο πρωινές ώρες στο δρόμο σου («θα σου πάει καλά η μέρα»). Υπάρχουν, όμως και οι αντίθετες απόψεις που τον θεωρούν «κακό σημάδι».
     Καλή θέση έχουν ο λαγός και το κουνέλι και στα παραμύθια και στη λογοτεχνία, ειδικά στην παιδική. Ως ζώα παιχνιδιάρικα μαγεύουν τα παιδιά, ενώ δεν λείπουν και από τα κινούμενα σχέδια, με μεγαλύτερο πρωταγωνιστή τον γνωστό σε μικρούς και μεγάλους «Bugs Bunny» (Μπαξ Μπάννυ).
     Ούτε, όμως, και η λαϊκή σοφία έχει αφήσει «απέξω» το λαγό και το κουνέλι. Με ελάχιστες, όπως πάντα λέξεις, δίνει και εδώ πολύ εύστοχα πολλά και μεγάλα διδάγματα. Ας θυμηθούμε, λοιπόν:
✔  «Μας τάζουν λαγούς με πετραχήλια», π.χ. οι πολιτικοί για να υφαρπάξουν την ψήφο μας. «Και μετά, μην τον είδατε», συμπληρώνεται συχνά η γνωστή παροιμία.
✔  «Το πνίγει το κουνέλι», με σεξουαλικό υπονοούμενο.
✔  «Όλος εκρυβότανε κι ο κώλος του φαινότανε». Η παροιμία αυτή είναι χαρακτηριστική για το λαγό, που όταν βρεθεί σε κίνδυνο από κάποιο αρπακτικό, άνθρωπο ή άλλο ζώο, τρέχει και φωλιάζει/κρύβεται στο πιο κοντινό κατάλυμα που θα βρει, π.χ. θάμνο, αφήνοντας εκτεθειμένα τα οπίσθιά του! Μεταφορικά λέγεται για άνθρωπο, ο οποίος προσπαθεί να «κρυφτεί», αφήνοντας εκτεθειμένα από την απερισκεψία του εκείνα που περισσότερο θέλει να μείνουν κρυφά.
     Άλλες πολύ γνωστές παροιμίες και παροιμιώδεις εκφράσεις:
✔  Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας.
✔  Από λαγό τυρί κι από λαφίνα μέλι.
✔  Λαγός τη φτέρη κούναγε, κακό του κεφαλιού του.  
✔  Απ’ αλλού καρτεράς το λαγό κι αλλού αυτός σου βγαίνει.
✔  Άρμεγε λαγούς και κούρευε χελώνες.
✔  Από λαγό βγάζει τυρί κι από λαφίνα μέλι.
✔  Λαγού αυτιά και μάτια κουκουβάγιας.
✔  Ο λαγός κι αν κρύβεται, τα αυτιά του φαίνονται.
✔  Όποιος κυνηγά δυο λαγούς, δεν πιάνει κανέναν.
✔  Έγινε λαγός.

Πηγές-εικόνα: Εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ, διαδίκτυο.

 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 18.10.2023

(Σύντομο βιογραφικό σημείωμα δείτε ΕΔΩ)

 

Κάποιες σκέψεις, με αφορμή την παραβολή του Σπορέως

Εικόνα: Διαδίκτυο – «Κοινωνία Ορθοδοξίας»

     Από παραστάσεις της καθημερινής ζωής οι παραβολές του Χριστού, είναι πάντα γεμάτες διδάγματα. Πρώτη μεταξύ αυτών, η παραβολή του Σπορέως (Κυριακή Δ΄ Λουκά - κεφ. Η΄, εδάφ. 4-15), που η Εκκλησία μας έχει καθιερώσει να αναγιγνώσκεται την εποχή της σποράς, το φθινόπωρο. Στη σημερινή εποχή, βέβαια, που η σπορά στη γη είναι μια εργασία, μάλλον ξεχασμένη ή άγνωστη για πολλούς, αφού το «στημόνι» της διατροφής μας – το ψωμί – όπως και όλα τα παράγωγά του, τα βρίσκουμε με μεγάλη ευκολία και χωρίς κόπο στο εμπόριο. Φαίνεται, όμως, ότι ξεχνώντας τη σπορά στη γη, κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε και κάθε είδους άλλη σπορά: Τη σπορά της αγάπης, τη σπορά της καλοσύνης, της φιλίας, της αλληλεγγύης κ.ά. Είμαστε και ζούμε σαν ξένοι στον ίδιο χώρο (στην ίδια πολυκατοικία, π.χ.). Μπορεί να περνάμε τελείως αδιάφορα μπροστά από ένα ανήμπορο. Και μην σκεφθεί κανείς να συμβουλέψει κάποιον γνωστό, φίλο, συγγενή, γείτονα. Αμέσως η απάντηση και η κριτική σε κάτι τέτοιο είναι δεδομένη: «Τί δουλειά έχει αυτός κι ανακατεύεται;». Δεν μας χωρίζουν πολλά χρόνια από τότε που η συμβουλή του μεγαλύτερου, συγγενή ή ξένου, και μάλιστα κάποιες φορές αυστηρή ή πολύ αυστηρή, ήταν άγραφος νόμος. Την λαμβάναμε υπ’ όψιν, κοκκινίζαμε και κατεβάζαμε το κεφάλι από ντροπή.
     Ο πολιτισμός που έχει φέρει η «νέα τάξη πραγμάτων», έχει στερήσει και «την γην την αγαθήν», την αρόσιμη γη, που παράγει τον «καρπό». Και τί είναι ο σπόρος; Ένα ταγάρι ή ένα «τσουβαλάκι» σιτάρι είναι και παράγει «καρπόν εκατονταπλασίονα», σύμφωνα και με την παραβολή.
     «Συγγενείς» θα λέγαμε με την παραβολή του Σπορέως είναι δύο ακόμα παραβολές Του Χριστού: Η παραβολή του κόκκου σινάπεως 1 (Ματθαίου ΙΓ΄, 13-31) και η παραβολή ζύμης 2 (Ματθαίου ΙΓ΄, 33). Παρατίθενται σε ελεύθερη μετάφραση και καλό θα είναι να «ρίξουμε μια ματιά» και να μας απασχολήσουν, αφού τα «ζιζάνια» πάντα υπάρχουν (γνωστή και η παραβολή των ζιζανίων 3, - παρατίθεται και αυτή-Ματθαίου ΙΓ΄, 24-30):
1     «Η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με σπόρο σιναπιού, που ο γεωργός τον έσπειρε στο χωράφι του. Αν και μικρότερος απ' όλους τους άλλους σπόρους, όταν βλαστήσει και μεγαλώσει γίνεται φυτό, μεγαλύτερο από πολλά άλλα λαχανικά, πραγματικό δένδρο, στο οποίο μπορούν και πτηνά του ουρανού να κατοικήσουν στα κλαδιά του».
2     «Η Βασιλεία των Ουρανών μοιάζει με ζύμη (προζύμι), το οποίο η νοικοκυρά ανακατεύει με υπερπολλαπλάσιο με αυτό ζυμάρι και ζυμώνεται όλο (γίνεται ψωμί).
3     «Μοιάζει η Βασιλεία των Ουρανών με γεωργό, που έσπειρε το χωράφι του με καλό σπόρο. Την ώρα, όμως, που κοιμόταν, πήγε ο εχθρός του κι έριξε στο ίδιο χωράφι σπόρους ζιζανίων. Έτσι, όταν φύτρωσε και βλάστησε ο σπόρος ο καλός (π.χ. το σιτάρι), φύτρωσαν και βλάστησαν μαζί τους οι σπόροι των ζιζανίων. Οι υπηρέτες του γεωργού τότε, πήγαν και του είπαν: “Κύριε, δεν έσπειρες καλό σπόρο στο χωράφι σου; Πώς φύτρωσαν μαζί και ζιζάνια;”. Εκείνος απάντησε: “Ο σπόρος ήταν καλός. Κάποιος εχθρός μας πήγε κι έριξε σπόρους ζιζανίων”. Ρώτησαν πάλι οι υπηρέτες: “Να βγάλουμε τα ζιζάνια από το σιτάρι;”. “Όχι”, απάντησε εκείνος, “γιατί μαζεύοντας τα ζιζάνια, υπάρχει κίνδυνος να βγάλετε μαζί τους και βλαστούς σιταριού. Αφήστε να μεγαλώσουν μαζί και όταν φτάσει ο καιρός του θερισμού, μαζέψτε πρώτα τα ζιζάνια και κάψτε τα. Το καθαρό σιτάρι που θα μείνει, συγκεντρώστε το στις αποθήκες μου”».  
 

Επιμέλεια: Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 15.10.2023

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Έλληνες: Ως σύγχρονοι Εστιάδες!

Οι εστιάδες ιέρειες στη φύλαξη της ιερής φλόγας
(εικόνα από τη Βικιπαίδεια)

     Οι Εστιάδες ήταν παρθένες κόρες στην Αρχαία Ρώμη, ιέρειες της θεάς της οικογένειας, της Εστίας. Σαν καθήκον είχαν τη συντήρηση της ιερής φλόγας στο βωμό της θεάς. Επιπρόσθετα, κατά καιρούς τούς είχαν ανατεθεί κι άλλα ιερά καθήκοντα, όπως, π.χ. η φύλαξη διαθηκών σημαντικών ανθρώπων (Ιουλίου Καίσαρα, Μάρκου Αντώνιου, κλπ). Αν έμεναν χαλαρές στα καθήκοντά τους και η φλόγα έσβηνε, αυτό θα ήταν πολύ μεγάλο κακό, γιατί η θεά θα απέσυρε την προστασία της από την πόλη.

   Περί το 1910, ο φιλόλογος, γυμνασιάρχης και λογοτέχνης  Ιωάννης Γρυπάρης, από τα ιδρυτικά Μέλη του ιστορικού σωματείου «ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ», δημοσιεύει το ποίημα «Εστιάδες», στο οποίο η υπόθεση είναι το θέμα της σβέσης της φλόγας. Η περίληψή του: Νύχτα. Ολόκληρη η πολιτεία κοιμάται και οι Εστιάδες ασκούσαν χαλαρά τα καθήκοντά τους. Ξαφνικά μέσα στο σκοτάδι ακούγεται μια σπαρακτική φωνή: «Έσβησε η άσβεστη φωτιά»!

     Αλαφιασμένοι οι κάτοικοι της πόλης ξυπνάνε και τρέχουν τρομοκρατημένοι στο βωμό της Εστίας. Εκεί βρίσκουν τις ιέρειες να τραβούν τα μαλλιά τους συντετριμμένες και να ικετεύουν γονατιστές τη θεά Εστία να γίνει θαύμα και να πέσει φωτιά από τον ουρανό γιά να ξανανάψει ο βωμός, πριν ξημερώσει. Μα κι αν δεν πέσει φωτιά από τον ουρανό να ξανανάψει η φλόγα, παρακαλούσαν να πέσει επάνω τους, σαν τιμωρία για το παράπτωμά τους!
     Το θαύμα, εν τέλει, δεν έγινε!
     …Μόνο που στη σύγχρονη Ελλάδα, δεν πιστεύει κανείς πως θα βρεθούν κάποιοι να ζητήσουν την αυτοτιμωρία τους για την μη φύλαξη της «ιερής φλόγας»!!! Θέλοντας, όμως, να πιστεύουμε ότι ο τίτλος του θέματος δεν ανήκει στην πλειοψηφία των Ελλήνων, ας δούμε τέσσερις από τις στροφές του ποιήματος «Εστιάδες» του Ιωάννη Γρυπάρη:
  
                         Το κρίμα τους εστάθηκε μια άβουλη αναμελιά
                         κι αραθυμιά, σαν της δικής μας νιότης!
                         Μα η Άγια Φωτιά, μια πόσβησε, δεν την ανάβει πια
                         ανθρώπινο προσάναμμα ή πυροδότης.
 
                         Κι είναι γραμμένη του χαμού η Πολιτεία. Εκτός
                         αν, πριν, ο καινούριος ο ήλιος ανατείλει,
                         κάμει το θάμα του ο ουρανός, και στ’ άωρα της νυχτός
                         μακρόθυμος τον κεραυνό του κάτω στείλει.
 
                         Κι αν είν' και πέσει απάνω τους, ας πέσει! όπως ζητά
                         το δίκιο κι οι Παρθένες το ζητούνε,
                         που ιδού τις με τα χέρια τους στα ουράνια σηκωτά
                         και την ψυχή στα μάτια τους τον προσκαλούνε.
 
                         Τάχα το θάμα κι έγινε; Πες μου το να σ' το πω,
                         γνώμη άβουλη, γνώμη άδικη μιας νιότης
                         σαν τη δικιά μας, πόσβησεν έτσι χωρίς σκοπό
                         κι ακόμα ζει και ζένεται, με το σκοπό της!
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 4.10.2023

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ (ΠΟΙΗΜΑ)

                        

                             Επιτυχίες και χαρές ο Οκτώβρης να χαρίσει,
                             μ' ελπίδες και χαμόγελα όλους να μας αφήσει.
                             Και στην αποταμίευση, στο τέλος, να γεμίσουν
                             αμπάρια οι καλοσύνες μας και να μοσχομυρίσουν!
 
Φωτογραφία: Αυτοφυή Οκτωβριανά κυκλάμινα του χωριού μου.
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 1.10.2023

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Παρασκευή (Βούλα) Μέμου: Η εκ Σκεπαστού Καλαβρύτων σκηνοθέτις, ποιήτρια και πρέσβειρα των Καλαβρύτων σε όλο τον κόσμο!

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΩΡΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ, φύλλο Αυγούστου 2023, την οποία θερμά ευχαριστώ.

Η σκηνοθέτις, ποιήτρια και πρέσβειρα των Καλαβρύτων σε όλον τον κόσμο
Παρασκευή (Βούλα) Μέμου,
στη μεγάλη στιγμή της διάκρισής της στο Pozarevac της Σερβίας

     Κάθε χρόνο τον Αύγουστο πραγματοποιείται στο Pozarevac της Σερβίας το Παγκόσμιο Φεστιβάλ Ποίησης, με την ονομασία «ΟΡΦΕΑΣ ΣΤΟ ΔΟΥΝΑΒΗ». Την διοργάνωση αναλαμβάνει ο Majdan και ο Δήμος Kostolac. Στο φετινό φεστιβάλ (2023), πρόεδρος διετέλεσε η γνωστή στους Καλαβρυτινούς ποιήτρια εκ Σερβίας Slavica Pejovic, η οποία ήταν επίσημη προσκεκλημένη τον περασμένο Μάρτιο (2023) στις εκδηλώσεις στην Αθήνα και στο Σκεπαστό Καλαβρύτων, θέμα για το οποίο είχαν γράψει το ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΝΕWS και η ΩΡΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ.
     Φέτος οι συμμετοχές στη Σερβία ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Κατά την διάρκεια του φεστιβάλ διοργανώνονται εκδηλώσεις και σε διάφορα άλλα μέρη της Βαλκανικής αυτής χώρας και η Βούλα Μέμου ήταν προσκεκλημένη. Μάλιστα, υπήρχε και στις αφίσες το λογότυπο των εκδηλώσεων του Μαρτίου στο Σκεπαστό Καλαβρύτων!
     Στην πόλη  Pozega  έγινε εκτενής αναφορά στα Καλάβρυτα και στην εκδήλωση τον Μάρτιο. Οι εκδηλώσεις του Μαρτίου στα Καλάβρυτα και στην Αθήνα συμπεριελήφθησαν και παρουσιάστηκαν και στο βιβλίο του διοργανωτή Majdan, που εκδίδεται κάθε χρόνο!

Αναφορά στο βιβλίο του διοργανωτή Majdan στα Καλάβρυτα!

     Στο φεστιβάλ «ΟΡΦΕΑΣ ΣΤΟ ΔΟΥΝΑΒΗ 2023» η Βούλα Μέμου απέσπασε το βραβείο «ONA», ένα βραβείο που δίνεται σε γυναίκες που προάγουν τον πολιτισμό, εργάζονται για την ειρήνη και προβάλλουν την χώρα τους σε διεθνή φεστιβάλ. Την συγχαίρουμε, την ευχαριστούμε και της ευχόμαστε να συνεχίσει το ίδιο δυναμικά!
     Με την ευκαιρία της αναφοράς στα Καλάβρυτα στην πόλη  Pozega, η Slavica Pejovic, η Βούλα Μέρμου και ο καθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Pozarevac, ο Miroljub Manojlovic, χαιρέτισαν την εκδήλωση της παρουσίασης του βιβλίου «Η Ανάσταση στον καιρό της Πανδημίας» του γράφοντος, που έγινε στις 17 Αυγούστου στα Γιάννενα. Εκ βαθέων οι ευχαριστίες μου σε όλους!
     Εκτός από αυτή την καθιερωμένη ετήσια εκδήλωση «ΟΡΦΕΑΣ ΣΤΟ ΔΟΥΝΑΒΗ», στο Pozarevac της Σερβίας, η Βούλα Μέμου συμμετέχει συχνά και σε συναντήσεις ποιητών σε διάφορα μέρη του πλανήτη, όπως Τυνησία, Ινδία και αλλού, με θέματα την προβολή των πολιτισμών και των λαών και την ειρήνη στον πλανήτη.
 
Λίγα λόγια για την ποιήτρια και σκηνοθέτιδα:
 
     Η Παρασκευή (Βούλα) Μέμου γεννήθηκε στο Σκεπαστό Καλαβρύτων. Σπούδασε σκηνοθεσία, ενώ παράλληλα από το 1984 άρχισε να δημοσιεύει ποιητικές της συλλογές. Ποιήματά της συμπεριλαμβάνονται και στην εγκυκλοπαίδεια ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ. Είναι Μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και οι λογοτεχνικές της διακρίσεις είναι πάρα πολλές, όπως επανειλημμένα έχει λάβει το ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ σε παγκόσμιους διαγωνισμούς ποίησης. Έχει σκηνοθετήσει ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, ντοκιμαντέρ και video clip συνθετών και τραγουδιστών. Συνεργάστηκε με κορυφαίους Έλληνες ηθοποιούς και έχει λάβει μέρος σε πολλά φεστιβάλ, καθώς και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ως μοντέρ. Ως χρονογράφος έχει συνεργαστεί με τοπικές εφημερίδες της Αχαΐας. Έχει συνεργαστεί και σε παιδικές ψυχαγωγικές εκπομπές στο κρατικό κανάλι, καθώς και με ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς.
    

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 1.10.2023

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Προεκλογικές «διελκυστίνδες»

Διελκυστίνδα ως παιδικό παιχνίδι (εικόνα από το διαδίκτυο)

     Η διελκυστίνδα είναι ένα άθλημα, που πολύ συχνά γινόταν και ομαδικό παιδικό παιχνίδι. Και αναφερόμαστε σε παρελθόντα χρόνο, γιατί με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και με την απασχόληση των παιδιών στο κινητό τηλέφωνο και το τάμπλετ, πολύ σπάνια έως καθόλου βλέπουμε φυσικά ομαδικά παιχνίδια. Στο παιχνίδι, δύο αντίπαλες παιδικές ομάδες τραβούσαν ένα σχοινί από αντίθετη κατεύθυνση και καθεμιά προς το μέρος της, για το ποια θα επικρατήσει. Στον αθλητισμό, η διελκυστίνδα είνα αγώνισμα, που είχε συμπεριληφθεί και στους Ολυμπιακούς αγώνες, από το 1900 ως το 1920 στην Μεσολυμπιάδα, δηλαδή δύο χρόνια μετά την Ολυμπιάδα και δύο χρόνια πριν την επόμενη.
     Όσο κι αν όλοι μιλάμε για «πολιτικό πολιτισμό», είναι ωμή πραγματικότητα πως, όχι μόνο κάθε φορά που έχουμε εκλογές, αλλά πολύ συχνότερα οι πολιτκές κόντρες και οι εντάσεις ανεβαίνουν. Κάθε πολιτική ομάδα τραβάει προς το μέρος της το «σχοινί» και «μαίνεται» ο «πόλεμος χαρακωμάτων» στις αντίπαλες παρατάξεις. Παραμονές εκλογών, βεβαίως, ο «πόλεμος» αυτός εντείνεται. Και μιλάμε για εκλογές σε όλες τους τις εκφάνσεις: Από την «ανώτερη» πολιτική, στις δημοτικές παρατάξεις, στις εκλογές οργανισμών, ακόμα και στις εκλογές μικρών σωματείων. 
     Πολλοί από τους υποψηφίους «ξοδεύουν» μεγάλο μέρος της προεκλογικής τους εκστρατείας, στο να κατηγορούν και να καταγγέλλουν τους αντιπάλους τους, ενώ αφιερώνουν μόνο το έλασσον της δραστηριότητάς τους στην ανάπτυξη και ανάλυση του δικού τους προγράμματος.
     Το ερώτημα, αλλά και η διαπίστωση που προκύπτει εδώ, είναι ότι με την τακτική του «κατηγορώ» αρκετές/πολλές φορές πείθουν και αποκτούν οπαδούς. Το επόμενο ερώτημα, όμως, είναι τούτο: Πόσο επικοινωνιακός είναι και πόσο «πουλάει» αυτός ο «τρόπος» για να επικρατήσει; Γιατί φαίνεται ότι πράγματι «πουλάει» και αφού «πουλάει», σημαίνει και ότι στην «αγορά» αυτό το «προϊόν» ζητείται.
     Εύκολα διαπιστώνει κανείς, ότι η τακτική αυτή βρίσκει εφαρμογή και στην καθημερινή μας ζωή. Συχνά κατηγορούμε κάποιον, υπονοώντας, εμμέσως πλην σαφώς, ότι «εμείς στη θέση του θα χειριζόμαστε τα θέματα καλύτερα από εκείνον». Πρόκειται, δηλαδή, για μια τακτική, που προβάλλει αποκλειστικά και μόνον το «εγώ», σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που θυμίζει το «κάνε με εμένα πρωθυπουργό για είκοσι τέσσερις ώρες και θα δεις πόσα πράγματα θ’ αλλάξω».
     Και με την ευκαιρία της αναφοράς στο «εγώ», μπορείτε να δείτε/διαβάσετε κι ένα σατιρικό ποίημα μου, με τίτλο «εγώ κι οι άλλοι», ΕΔΩ.  
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 28.9.2023

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Βιβλιοπαρουσίαση: «Δάφνες, προδοσία και λευκή κλωστή», της Άρτεμις Παπανδρέου

 

     Γνωρίζοντας την συγγραφέα Άρτεμις Παπανδρέου, τόσο από το προηγούμενο βιβλίο της «Ίσκιοι στο φως», όσο και από διάφορες/πολλές αναρτήσεις της στο διαδίκτυο, μου δόθηκε η ευκαιρία να τη γνωρίσω και εκ του σύνεγγυς στις 9.9.2023, στο Φεστιβάλ του Βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως.  Ήταν μια σύντομη, αλλά όμορφη και πολύ ζεστή  γνωριμία, που μου έδωσε ιδιαίτερη χαρά, όπως και στην ίδια.
     Στην τελευταία πνευματική της δημιουργία, το 582 σελίδων μυθιστόρημά της, με τίτλο «Δάφνες, προδοσία και λευκή κλωστή», από τις εκδόσεις ΜΙΧΑΛΗ ΣΙΔΕΡΗ-Ιούνιος 2022, η ιδιόχειρη αφιέρωσή της στην ταπεινότητά μου, είναι εξόχως τιμητική.
     Το «Δάφνες, προδοσία και λευκή κλωστή», είναι πράγματι ένα έργο αξιαγάπητο. «Παρακολουθεί» τη ζωή τριών οικογενειών και των απογόνων τους στο Βόλο και στην ευρύτερη περιοχή της Μαγνησίας, από τις αρχές μέχρι και αρκετά μετά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Είναι ένα βιβλίο, που, πραγματικά «τα έχει όλα»: Πληθώρα ιστορικών στοιχείων, μεγάλο άνοιγμα στη λαογραφία και στην παράδοση, εκτενείς αναφορές στις περιπέτειες των πολέμων του αιώνα, στα περάσματα και στα γυρίσματα της ζωής των πρωταγωνιστών. Λύπες, χαρές, έρωτες, αρραβώνες, γάμοι, βαπτίσεις, «πικάντικες» ιστορίες, ανατροπές της ζωής, θάνατοι και πολλές ακόμα αναφορές, που προσφέρουν ξεκούραστη ανάγνωση, χωρίς να λείπει και η συνεχής εγρήγορση για τον αναγνώστη.
     Μέσα από τις εξαιρετικές περιγραφές και τα άπειρα καλολογικά στοιχεία της συγγραφέως, ξεπηδούν ολοζώντανες εικόνες και παραστάσεις, που εναλλάσσονται αρμονικά στις παραγράφους του έργου και μπροστά στα μάτια του αναγνώστη, ο οποίος ταξιδεύει στο χρόνο και αισθάνεται να τις ζει «από κοντά». Χωρίς ίχνος υπερβολής, το μυθιστόρημα της Άρτεμις Παπανδρέου είναι από τα βιβλία εκείνα που σε κάνουν να βιάζεσαι να τελειώσεις τις δουλειές σου, για να γυρίσεις στο σπίτι και να συνεχίσεις το διάβασμα, αγωνιώντας για τη συνέχεια και την έκβαση των περιπετειών!
     Μέσα, τόσο από το τελευταίο βιβλίο της, όσο και από το εν γένει πνευματικό της έργο η Άρτεμις Παπανδρέου, καταδεικνύει και καταθέτει την απέραντη τιμή της και τον μεγάλο σεβασμό της στους προγόνους μας, που μένουν «φάροι άσβεστοι» και σε διαρκή λειτουργία «πυξίδες για τις επόμενες γενιές».
     Αγαπητή, Άρτεμις, ύστερα από αρκετή διαδικτυακή γνωριμία και φιλία, γνωριστήκαμε και από κοντά και «κατορθώσαμε» να μιλάμε στον ενικό! Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό, όπως σ’ ευχαριστώ και για την τιμητική στο πρόσωπό μου ιδιόχειρη αφιέρωσή σου στο βιβλίο σου! Σου εύχομαι πάντα να μεγαλουργείς, τόσο πνευματικά, όσο και σε κάθε άλλη δραστηριότητα που αγαπάς!
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 24.9.2023

( Σύντομο βιογραφικό σημείωμα δείτε ΕΔΩ )