Προσωπική πνευματική ανασκόπηση 2022

       «Αποχωρώντας» το 2022, μια σύντομη προσωπική πνευματική ανασκόπηση νομίζω ότι «επιβάλλεται». Έχουμε και λέμε, λοιπόν: 

- Η έκδοση του βιβλίου μου «Η Ανάσταση στον καιρό της πανδημίας» (Μάρτιος 2022-εκδόσεις «ΑΠΕΙΡΟΣ ΧΩΡΑ».

- Ανάγνωση 14 βιβλίων-το 15ο είναι στο προσκήνιο.

- Ένα ακόμα βιβλίο ετοιμάζεται. Πιθανή έκδοση: άνοιξη 2023.

- Η συνέχεια των θεατρικών παραστάσεων του έργου μου «ζωοκτονία εξ αμελείας» από τη θεατρική ομάδα «Ταξιδευτές της πρόζας».

- Ομιλίες σε βιβλιοπαρουσιάσεις και σε άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

- 73 λογοτεχνικά θέματα, θέματα λαογραφίας – παράδοσης, καθώς και βιβλιοπαρουσιάσεις στο προσωπικό μου ιστολόγιο, τουτέστιν, ένα θέμα κάθε πέντε ημέρες. Εδώ να ευχαριστήσω θερμά τους πολλές χιλιάδες επισκέπτες και αναγνώστες του ιστολογίου μου, καθώς και για τα επίσης χιλιάδες τιμητικά και ευγενικά σχόλιά τους.

- Συμμετοχή σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές λαογραφικού-ιστορικού-πολιτιστικού περιεχομένου.

- Διπλή βράβευση από την ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ: Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ για το βιβλίο μου «Ανάσταση στον καιρό της πανδημίας» και ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ για το ποίημα μου «ΣΜΥΡΝΗ», από τη συμμετοχή μου στον Πανελλήνιο και Παγκύπριο λογοτεχνικό διαγωνισμό με θέμα «εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή (1922-2022)».

     Για τη διπλή βράβευση μπορείτε να δείτε περισσότερα  ΕΔΩ .

  ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΟ, ΕΙΡΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ 2023 ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 29.12.2022

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

ΣΜΥΡΝΗ (Ποίημα - ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ Πανελλήνιου και Παγκύπριου λογοτεχνικού διαγωνισμού της ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ 2Ο22)

                                  Σμύρνη, της Ιωνίας γη, της δόξας περηφάνια,

                                  που τ’ όνομά σου έφτανε ως τα εφτά ουράνια,

                                  στολίδι του πολιτισμού σ’ ανατολή και δύση,

                                  καλότυχος που του ’τυχε σε σένα να ’χει ζήσει,

                                  πριγκίπισσα πεντάμορφη, διαμαντοστολισμένη,

                                  μα κάποια μάγισσα κακιά σ’ ήθελε σκλαβωμένη.

                                  Κι έστειλε απολίτιστους, χωρίς πόνο να νοιώσουν,

                                  αιώνων τον Ελληνισμό φρικτά να ξεριζώσουν.

                                  Φωτιές, σφαγές ανείπωτες, πληγές πολλές ανοίγουν,

                                  χιλιάδες άλλους μάρτυρες στη θάλασσα τους πνίγουν.

                                  Μαυρίλα ως τον ουρανό, τέτοια ποτέ δεν είδα,

                                  μαυρίλα,  πίσσα κι οι ψυχές και πουθενά ελπίδα.

                                  Παιδάκια βυζανιάρικα, δυο μέρες απ’ τη γέννα

                                  και άνθρωποι ανήμποροι με μάτια τρομαγμένα,

                                  στοίβες σε πλοία προσφυγιάς. Θλίψη και δυστυχία.

                                  Πώς, Παναγιά μου, την μπορείς μια τέτοια αδικία;

                                  Κι  αν κάποιοι τον ξεριζωμό, «συνωστισμό» τον λένε,

                                  οι μνήμες αξεθώριαστες πάντα πονούν και κλαίνε.

 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 28.12.2022

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

 

Συμβουλές του παλιού χρόνου στο νέο! (ποίημα)

                            Καινούργιος χρόνος και παλιός, στην πόρτα συναντιούνται,
                            για μια στιγμή κοιτάζονται και λίγο χαιρετιούνται.
                            Φεύγει ο ένας σκυθρωπός, σκυφτός και κουρασμένος
                            και μπαίνει ο άλλος ζωηρός, μ’ ελπίδες φορτωμένος.
                            Μια συμβουλή στα γρήγορα, δίνει ο παλιός στο νέο:
                            «Να με ακούσεις, φίλε μου, μ’ αγάπη σου το λέω.
                            Τόσες χαρές που έταξες και δώρα κι υποσχέσεις,
                            αν τα τσιγκουνευτείς κι εσύ, στο τέλος θα πονέσεις.
                            Βλέπεις πώς σ’ υποδέχονται και στρώνουν να καθίσεις;
                            Να μην σου πούνε φεύγοντας: “Να πας, να μη γυρίσεις”».
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 28.12.2022

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

ΟΝΕΙΡΟ (ποίημα)

 

Στης Πόλης το απαύγασμα, την πρώτη εκκλησία,
σε όνειρ’ ολοζώντανο εβρέθηκα εψές.
Και τέτοια μεγαλόπρεπη γινόταν Λειτουργία,
το ίδιο σαν να ψέλνανε ουράνιες φωνές.
 
Και χτύπαγαν ολόχαρα, χαρμόσυνα οι καμπάνες,
Χριστούγεννα λες κι ήτανε και Πασχαλιά μαζί!
Και μαγεμένος, ένοιωθα πως τίποτα δεν θα ’ναι
καλύτερ’, ομορφότερο ο άνθρωπος να ζει.
 
Του Πατριάρχη τι σεπτή, τι θεία η μορφή του!
Ήτανε σαν να ’βλεπες Τον ίδιο Το Χριστό!
Πρωτόγνωρη κατάνυξη! Σαν κάτι απ’ την ψυχή του
σ’ άγγιζε, σε συνέπαιρνε, που ’ταν θαυματουργό.
 
Κι εμπήκ’ ο αυτοκράτορας κι ακόλουθοι πλειάδα!
Ολόλαμπρος, ολαύστραυτος, ημίθεος σωστός!
Σαν τί να πρωτοθαύμαζες; Τους θρίαμβους αράδα;
Τη δόξα του; Το άκουσμα; Το που ’ναι δυνατός;
 
Μου ήρθε κι αναστέναξα πριν τ’ όνειρο τελειώσει.
Η Πόλη, συλλογίστηκα, πως έχει αλωθεί.
Η αίγλη της επάλιωσε, η δόξα έχει ματώσει
κι η πρώτη εκκλησία της εγίνηκε τζαμί.
 
Κι η Πλατυτέρα από ψηλά με κοίταξε θλιμμένη,
μα κι άκουσα να μού ’λεγε κουβέντα χαρωπή:
«Να δεις που ξυπνήσουνε όλ’ οι μαρμαρωμένοι
και πάλι μεγαλόπρεπη θα γίνει τελετή»! 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος-από τις πρώτες ποιητικές μου δημιουργίες
https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Βιβλιοπαρουσίαση: «Ανακαλύπτοντας το βυζαντινό κάστρο των Ιωαννίνων», της αρχαιολόγου Κωνσταντίνας Ζήδρου

     Είναι βέβαιο ότι μια έκθεση φωτογραφίας με θέμα «Ανακαλύπτοντας το βυζαντινό κάστρο των Ιωαννίνων, Τοπογραφία – Ιστορική αναδρομή – Μνημεία», που θα φιλοξενηθεί τις επόμενες μέρες στον Πολιτιστικό Πολυχώρο «Δ. Χατζής» των Ιωαννίνων (9-27 Ιανουαρίου 2023), ξεκίνησε από μια ιδέα. Η ιδέα αυτή στην προετοιμασία της, γέννησε άλλη ιδέα: Τη συγγραφή και έκδοση ενός εξαιρετικού βιβλίου από την αρχαιολόγο και συγγραφέα Κωνσταντίνα Ζήδρου, με θέμα ίδιο με αυτό της έκθεσης!
     Η αρχαιολόγος Κωνσταντίνα Ζήδρου κάνει με θαυμαστό τρόπο μια τεκμηριωμένη ιστορική διείσδυση, καταγραφή, ανάλυση και ξενάγηση στο κάστρο, που πραγματικά μαγεύει τον αναγνώστη, ο οποίος συνάμα «περπατάει» μαζί της στο χώρο και στο χρόνο στο ιστορικό μνημείο, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της.
     Από την αρχαιότητα ρίζες του κάστρου και ο όρος «ρίζες» δεν είναι μόνο μεταφορικός. Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης ανάγονται στον 4^ο π.Χ. αιώνα, για να επισκευαστεί και να αποκατασταθούν φθορές την βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδο, που προκάλεσε ο χρόνος, κυρίως, όμως, εχθρικές επιθέσεις.
     Την τελική μορφή του έλαβε από τον Αλή πασά των Ιωαννίνων. Αν και σε όλη την αρχιτεκτονική του κυριαρχεί το οθωμανικό χρώμα, το μάτι ενός ειδικού, όπως π.χ. της αρχαιολόγου-συγγραφέως Κωνσταντίνας Ζήδρου, μπορεί εύκολα να διακρίνει τη διαφορετική δόμηση, που ανάγει στις τρεις χρονολογικές περιόδους, της κατασκευής του και των επισκευών-προεκτάσεών του.
     Το εν λόγω μεγάλου ενδιαφέροντος βιβλίο, είναι βέβαιο ότι θα «πρωταγωνιστήσει» στην έκθεση φωτογραφίας που έχει προγραμματιστεί, ως προαναφέρεται. Αξίζει να σημειωθεί ότι, εκτός από την έντυπη μορφή του, κυκλοφορεί και σε ηλεκτρονική μορφή στο διαδίκτυο και μπορεί καθένας να το ξεφυλλίσει, να το διαβάσει και να το μελετήσει ΕΔΩ. Η αρχαιολόγος-υποψήφια διδάκτωρ του πανεπιστημίου Ιωαννίνων και πολύ καλή φίλη Κωνσταντίνα Ζήδρου, το μοιράζεται απλόχερα μαζί μας και μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε πολύ καλύτερα το επιβλητικό αυτό μνημείο της πρωτεύουσας της Ηπείρου, που «πρώτη στ’ άρματα, στα γρόσια και στα γράμματα», έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο ιστορικό γίγνεσθαι της περιοχής και όλης της Ελλάδος.
     Επιβάλλεται δεοντολογικά ν’ αναφερθούν στην σύντομη αυτή βιβλιοπαρουσίαση, τόσο η Μαρία Βλάχου, όσο και ονόματα άλλων ακόμα συνεργατών της συγγραφέως, που συνέβαλαν με πλούσιο φωτογραφικό υλικό -εικόνων του κάστρου- στο πόνημα αυτό, έκδοση του Πνευματικού Κέντρου Ιωαννιτών: Χρόνης Δρούγιας, Χάρης Μπινώλης, Αλεξάνδρα Μπόμπολη, Σπύρος Μπουκουβάλας, Νίκη Ράτσικα. Να σημειωθεί, ακόμα, και η πολύ πλούσια βιβλιογραφία, στην οποία ανέτρεξε η συγγραφέας για την άντληση ιστορικών πληροφοριών.
     Αγαπητή μου Ντίνα, ευχαριστώντας σε για το πολύτιμο αυτό δώρο σου, σου εύχομαι πάντα να μεγαλουργείς!
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 23.12.2022

( Σύντομο βιογραφικό σημείωμα δείτε  ΕΔΩ )

Στίχοι των μεγάλων της λογοτεχνίας μας για τα Χριστούγεννα

Από το ποίημα του Γεωργίου Βερίτη «Δεύτε Ίδωμεν Πιστοί»:

 
Ω, συ μεγάλε Αναμενόμενε
του δύστυχου πεσμένου ανθρώπου!
Για Σε ψαλμοί κι ωδές και σίβυλλες,
για σένα οι θρύλοι κάθε τόπου.
……………………………
Ήρθες! Μπροστά σου γονατίζουμε
-Μάγοι φτασμένοι από τα ξένα,
και ταπεινά σε χαιρετίζουμε
τον λατρευτό μας και τον Ένα.
 
 
Από το ποίημα του Στέλιου Σπεράντζα «Χριστούγεννα»:
 
Στη γωνιά μας κόκκινο
τ’ αναμμένο τζάκι.
Τούφες χιόνια πέφτουνε
στο παραθυράκι.
………………………..
Έλα κι γωνίτσα μας
καρτερεί να ‘ρθεις.
Σου ‘στρωσα Χριστούλη μου
για να ζεσταθείς.
 
 
Από το ποίημα του Κωστή Παλαμά «Χριστούγεννα»:
 
Να ‘μουν του στάβλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π’ άνοιγ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.
Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,
το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του.
Να λάμψω από τη λάμψη του κι’ εγώ σαν διαμαντάκι
κι’ από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι.
Να μοσκοβοληθώ κι’ εγώ από την ευωδία,
που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.
 
 
Από το ποίημα το Τέλλου Άγρα «Χριστούγεννα»:
 
Όξω πέφτει αδιάκοπα και πυκνό το χιόνι,
κρύα και κατασκότεινη κι αγριωπή η νυχτιά.
Είναι η στέγη ολόλευκη, γέρνουν άσπροι κλώνοι,
μες το τζάκι απόμερα ξεψυχά η φωτιά.
Τρέμει στα εικονίσματα το καντήλι πλάγι
και φωτάει στη σκυθρωπή, στη θαμπή εμορφιά.
Να η φάτνη, οι άγγελοι κι ο Χριστός κι οι Μάγοι
και το αστέρι ολόλαμπρο μες στη συννεφιά!
…………………………..
Πέφτει ακόμη αδιάκοπο κι άφθονο το χιόνι,
όλα ξημερώνονται μ’ άσπρη φορεσιά
στον αγέρα αντιλαλούν του σημάντρου οι στόνοι,
κάτασπρη, γιορτάσιμη λάμπει η εκκλησιά.

Από το ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη «Νύχτα Γεννήσεως»:
 
Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη λυγούν τα πόδια
και προσκυνούν γονατιστά στη φάτνη τους τα άδολα βόδια.
Κι ο ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα σταυροκοπιέται
και λέει με πίστη απ’ της ψυχής τ’ απόβαθα: «Χριστός γεννιέται»!

Από το ποίημα του Κώστα Κρυστάλλη  «Ξημέρωσαν Χριστούγεννα»:

Ξημέρωσαν Χριστούγεννα. Οι εκκλησιές σημαίνουν,
κουνιούνται τα καμπαναριά, κι οι φωνές που βγαίνουν
απ’ το βαθύ και δίπλα το κάθε καμπάνας στόμα,
μοιάζουν χερουβικούς ψαλμούς, σαν απ’ το ουράνιο δώμα.
Χιλιάδες τα Χριστούγεννα τα τραγουδούν οι άγγελοι,
και κάθε αχτίδα από ψηλά, που κάθε αστέρι στέλλει,
μοιάζει αγγελική ματιά. Θρησκεία! Γλυκιά μάνα,
τι όμορφη δίνεις εσύ λαλιά και στην καμπάνα,
και πόσο εκείνη η λαλιά σαλεύει την καρδιά μας!
 
 
Από το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Η Γλυκοφιλούσα»:
 
Και πάλι κίνησα να ’ρθω, Χριστέ μου, στην αυλή Σου,
να σκύψω στα κατώφλια Σου, τα τρισαγαπημένα,
οπού με πόθο αχόρταγο τα λαχταρεί η ψυχή μου.
 
Η σάρκα μου αναγάλλιασε σιμά σου κ’ η καρδιά μου.
Το χελιδόνι ηύρε φωλιά και το τρυγόνι σκέπη,
να βάλουν τα πουλάκια τους, τα δόλια, να πλαγιάσουν,
τον ιερό Σου το βωμό, αθάνατε Χριστέ μου.
 
Από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη «Η Γέννηση»
 
Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.
Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.
Μου ’δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.
«Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία».
Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.
Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες
και δε θα ’χαμε να πούμε
τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό. 

              Επιμέλεια Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 20.12.2022

 https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.htm 

Δύο βραβεία πνευματικών μου έργων μαζί – Χριστουγεννιάτικα δώρα!

     Δικαιολογημένα, πιστεύω, τα όμορφα συναισθήματα, όταν οι τιμητικές διακρίσεις πνευματικών σου έργων έρχονται «σε δυάδες» και ως Χριστουγεννιάτικα δώρα, που σου ευφραίνουν την ψυχή!

      Δύο τα βραβεία στην ταπεινότητά μου για εφέτος (2022), από τη συμμετοχή μου στον Πανελλήνιο και Παγκύπριο διαγωνισμό ποίησης και διηγήματος, του ιστορικού Σωματείου ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ, με θέμα «100 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή (1922-2022)»: Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ στο βιβλίο μου «Η Ανάσταση στον καιρό της πανδημίας, διηγήματα-ποιήματα» και ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ στο ποίημα μου «Σμύρνη».

     Ενημερωτικά να σημειώσω ότι η ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ, της οποίας έχω την τιμή να είμαι Μέλος, είναι το αρχαιότερο λογοτεχνικό σωματείο στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1930 και μεταξύ των ιδρυτικών μελών του συγκαταλέγονται ο Κωστής Παλαμάς, ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος και άλλοι σύγχρονοί τους. Πρώτος πρόεδρός του διετέλεσε ο Ιωάννης Γρυπάρης. Όλους σχεδόν τους λογοτέχνες που την ίδρυσαν, τους έχουμε διδαχθεί στα σχολεία, ιδίως οι μεγαλύτεροι.

    Σε ειδική πανηγυρική τελετή της ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ, που πραγματοποιήθηκε την 14^η Δεκεμβρίου 2022 στην αίθουσα της ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ, στο κέντρο της Αθήνας, επιδόθηκαν οι τιμητικές διακρίσεις στα έργα των συμμετεχόντων που διακρίθηκαν. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά, τόσο τον Πρόεδρο της ΕΝΩΣΗΣ κ. Λευτέρη Τζόκα και όλο Διοικητικό  Συμβούλιο, όσο και την ειδική Κριτική Επιτροπή.

     Θέλω ακόμα να ευχαριστήσω την οικογένειά μου, τη σύζυγό μου Ελένη και τις κόρες μας Μαρίνα και Αγγελική, που με την ομορφιά τους, την αγάπη τους και τη δροσιά τους πάντα με στηρίζουν και με ενθαρρύνουν στις «μοναχικές» πνευματικές μου ενασχολήσεις, όσο και που με περιστοίχισαν στην πανηγυρική εκδήλωση των απονομών. Ιδιαίτερα τιμητική και η περιτοίχιση αγαπημένων μου προσώπων στην εκδήλωση των βραβεύσεών μου, του Παναγιώτη και της Γιώτας, που και αυτούς ευχαριστώ θερμά.  

     Παραθέτω το ποίημα (πρώτη δημοσίευση), με το οποίο συμμετείχα στο διαγωνισμό της ΕΝΩΣΗΣ:

 

                                                         ΣΜΥΡΝΗ

 

           Σμύρνη, της Ιωνίας γη, της δόξας περηφάνια,

          που τ’ όνομά σου έφτανε ως τα εφτά ουράνια,

          στολίδι του πολιτισμού σ’ ανατολή και δύση,

          καλότυχος που του ’τυχε σε σένα να ’χει ζήσει

          πριγκίπισσα πεντάμορφη, διαμαντοστολισμένη,

          μα κάποια μάγισσα κακιά σ’ ήθελε σκλαβωμένη.

          Κι έστειλε απολίτιστους, χωρίς πόνο να νοιώσουν,

          αιώνων τον Ελληνισμό φρικτά να ξεριζώσουν.

          Φωτιές, σφαγές ανείπωτες, πληγές πολλές ανοίγουν,

          χιλιάδες άλλους μάρτυρες στη θάλασσα τους πνίγουν.

          Μαυρίλα ως τον ουρανό, τέτοια ποτέ δεν είδα,

          μαυρίλα,  πίσσα κι οι ψυχές και πουθενά ελπίδα.

          Παιδάκια βυζανιάρικα, δυο μέρες απ’ τη γέννα

          και άνθρωποι ανήμποροι με μάτια τρομαγμένα,

          στοίβες σε πλοία προσφυγιάς. Θλίψη και δυστυχία.

          Πώς, Παναγιά μου, την μπορείς μια τέτοια αδικία;

          Κι  αν κάποιοι τον ξεριζωμό, «συνωστισμό» τον λένε,

          οι μνήμες αξεθώριαστες πάντα πονούν και κλαίνε.

Απαγγέλοντας το ποίημα "Σμύρνη", αμέσως μετά τη διπλή βράβευση

Η στιγμή της απονομής των βραβεύσεων από τον Πρόεδρο 
της ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ κ. Λευτέρη Τζόκα

 

     Για το βιβλίο «Η Ανάσταση στον καιρό της πανδημίας», παραθέτω αυτούσιο τον πρόλογο του εκπαιδευτικού  Α΄/βάθμιας εκπαίδευσης Χρήστου Βασ. Γάλλιου:

     Το βιβλίο που κρατάτε είναι το αποτέλεσμα γοητείας που μας ασκεί το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Η φυσική περιέργεια του συγγραφέα έγινε έρευνα και η αναζήτηση αυτή μας προσέφερε απρόβλεπτες συναντήσεις με ανθρώπους – αγωνιστές της καθημερινής ζωής. Οι ιστορίες που περιέχονται στις σελίδες του είναι μαρτυρίες και εμπειρίες ανεπηρέαστες από συμφέροντα και ιδεολογικές σκοπιμότητες. Αυτονόητη και η ευγνωμοσύνη του δημιουργού του πνευματικού έργου στους πρωταγωνιστές των διηγήσεων και των γεγονότων που του τις εμπιστεύτηκαν.

    Ήρεμη δύναμη ο συγγραφέας, αλλά και ανήσυχος και αεικίνητος ταυτόχρονα, με τα χαρακτηριστικά του αυτά βάζει τα δικά του πετραδάκια στην Ελληνική Γραμματολογία.

Το βιβλίο Η Ανάσταση στον καιρό της πανδημίας είναι το τελευταίο στη σειρά έκδοσης. Συμβολική και η χρήση του αριθμού 14 των διηγημάτων του (2X7). Το 7 συνδυάζεται με τα ιερά και τα όσια, ως αριθμός τελειότητος, αλλά το 14 δίνει ζωηρή φαντασία, γεμάτη ιδέες, ενέργεια, ζωτικότητα, ρίσκο και απόδραση από την πραγματικότητα.

  Περισσότερο έμπειρος και δημιουργικός σήμερα ο Νίκος Παπακωνσταντόπουλος, κάνει μια νέα διείσδυση, τόσο στη διήγηση, όσο και στην ποίηση και δίνει πολλές επιλογές στον αναγνώστη: Να προβληματιστεί, ν’ αναζητήσει, να παραδειγματιστεί-να διδαχθεί, να χαλαρώσει, να ταξιδέψει, να ενθουσιαστεί, να νοιώσει αγαλλίαση αλλά και πόνο ψυχής, με πολλές από τις ευαίσθητες χορδές του να ταλαντεύονται και να διεγείρουν πολλά ακόμα συναισθήματα. Τον συγχαίρω για τα μηνύματα που στέλνει, τις αρχές και τις αξίες που διδάσκει, για τον κόσμο της αρετής που ονειρευόμαστε,

τον κόσμο της αγάπης, της σοφίας και προ πάντων της ηθικής και του εύχομαι καλοτάξιδο το νέο του πόνημα.

                                                                         Χρήστος Βασ. Γάλλιος

                                                                       Ιωάννινα-Μάρτιος 2022

Το βιβλίο μου "Η Ανάσταση στον καιρό της πανδημίας"

Περιστοιχισμένος από την οικογένειά μου με τα λουλούδια της αγάπης της!

Με τη σύζυγό μου Ελένη,
 τον αγαπημένο εξάδελφο Παναγιώτη, Στρατηγό της ΕΛ.ΑΣ ε.α. (επάνω)
και την καλή φίλη και συνάδελφο Γιώτα (κάτω).
Όταν η χαρά μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται! 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος  14.12.2022

(Σύντομο βιογραφικό σημείωμα δείτε ΕΔΩ)