Βιβλιοπαρουσίαση: «Η σπάλα», του Γιάννη Α. Σιδέρη, εκδόσεις «διαπολιτισμός»

     Ήταν μια μεγάλη εκδήλωση αγάπης σε μένα και στη σύζυγό μου η πρόσκληση σε γεύμα, από τους πολύ αγαπητούς μας φίλους Αφροδίτη Σκαλτσά-Δημητρακοπούλου και το σύζυγό της Γιώργο Δημητρακόπουλο στα Βραχναίικα Πατρών, το Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου του 2021. Εκεί, πλάι στο κύμα και υπό τις μοσχοβολιές των εδεσμάτων του εστιατορίου, η Αφροδίτη προχώρησε σε μια ακόμα κίνηση/εκδήλωση αγάπης: Μας χάρισε το βιβλίο του Γιάννη Σιδέρη, με τίτλο «Η σπάλα»! Δεν θα παραλείψω να σημειώσω εδώ, ότι στην Αχαϊκή πρωτεύουσα βρεθήκαμε εκείνες τις μέρες για τις παραστάσεις του θεατρικού μου έργου «ζωοκτονία εξ αμελείας», από την ερασιτεχνική ομάδα «Ταξιδευτές της Πρόζας», με υπεύθυνη τη φίλη Αφροδίτη. Στην παράσταση της Παρασκευής, 10 Σεπτεμβρίου στο Θεατράκι στις Ιτιές, γνώρισα σε μια σύντομη, αλλά ζεστή χειραψία και το συγγραφέα.  
     Από τον τίτλο και μόνο του έργου σχημάτισα την εντύπωση ότι κρύβει λαογραφικούς θησαυρούς στις σελίδες του και δεν έπεσα έξω. Ανάλογα προϊδεάζει και η εικόνα του εξωφύλλου. Με καταγωγή/προέλευση από το Σούβαρδο Καλαβρύτων, δηλαδή από τα «δικά μου νερά» ο Γιάννης Σιδέρης, ξετυλίγει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του ξεχωριστές ιστορίες, που αρέσουν ιδιαίτερα, γι’ αυτό και το διάβασα «μονοκοπανιά», όπως λέμε και στον τόπο μας.
     To έργο του αυτό το αφιερώνει στον παππού του τον Αντρέα και στο θείο του το Γιάννη, πρωταγωνιστής του έργου ο πρώτος και συμπρωταγωνιστής ο δεύτερος. Δεν θα ήταν, όμως, καθόλου υπερβολή να σημειώσω, κι ας μου το επιτρέψει ο συγγραφέας, ότι κύριος πρωταγωνιστής είναι η παράδοση, με αφηγήσεις μεγαλύτερων, αλλά και με παιδικά βιώματα του ίδιου.
     Ειδικά σε όσους μεγαλώσαμε σε χωριά, μας συνεπαίρνουν ιδιαίτερα αυτές οι γραφές που ζωντανεύουν εικόνες των παιδικών μας χρόνων, όταν οι ιδιαίτερες πατρίδες μας έσφυζαν από ζωή. Πολύ, πάρα πολύ χαρισματική στην περιγραφή η πένα του, «παίρνει από το χέρι» τον αναγνώστη και «συμμετέχουν» μαζί στα δρώμενα, και «βιώνουν» τον τρόπο και τη ζωή των ανθρώπων, σε χρόνια μπορεί και τρεις και τέσσερις γενιές πριν από το σήμερα κι ας είναι βασισμένες σε αφηγήσεις μεγαλύτερων οι περισσότερες! Με τον ίδιο αριστοτεχνικό τρόπο και σε μια Παπαδιαμάντεια γραφή, κρατάει στο έργο του ατόφια τη ντοπιολαλιά στους διαλόγους, παραπέμποντας στο τέλος των σελίδων τη σημασία των τοπικών ιδιωματισμών.
     Τον τίτλο στο βιβλίο δανείζει το έβδομο από τα εννιά κεφάλαια, απόλυτα δικαιολογημένα και κατά και την ταπεινή μου άποψη, αφού σ’ αυτό η ωμοπλατοσκοπία («σπαλομαντεία») είναι και ο κύριος πρωταγωνιστής. Πολλοί από εμάς θυμόμαστε μητέρες και γιαγιάδες να είναι κυριολεκτικά «κρεμασμένες» από τη σπάλα του αρνιού, για να «δουν τί λέει» για τα μελλούμενα του σπιτιού, του νοικοκύρη, της οικογένειας, της οικονομίας, της σοδειάς και για κάθε τι που τους ενδιέφερε.
     Θεωρώ κορωνίδα των γραφών του (προσωπική η εκτίμηση) μια μικρή πρόταση από τη σελίδα 33, από τις κουβέντες του Ηρακλή: «Πρέπει να τα ξέρετε σεις οι νέοι»! Σε μια εποχή που παραδοσιακές Αξίες εκφυλίζονται, παραμερίζονται ή και χάνονται, ο συγγραφέας τις διασώζει με το έργο του. Γι’ αυτό και το βιβλίο του «Η σπάλα» είναι ένας πραγματικός θησαυρός, μια αληθινή παρακαταθήκη στο ιστορικό-λαογραφικό-ηθογραφικό, αλλά και σε πολλά σημεία βιωματικό έργο του!  
     Πολύ αγαπητή μας Αφροδίτη, σ’ ευχαριστώ/σ’ ευχαριστούμε από καρδιάς για το πολύτιμο δώρο της αγάπη μας! Αγαπητέ συντοπίτη, πνευματικέ συνοδοιπόρε και φίλε πλέον, Γιάννη Σιδέρη, σ’ ευχαριστώ για το όμορφο ταξίδι στο χώρο, στο χρόνο, στον τρόπο ζωής των ανθρώπων των χωριών μας και στις συνήθειές τους, στις αγνές εποχές, στην παράδοση! Εύχομαι και στους δυο σας πάντα πνευματικά αεικίνητοι και δημιουργικοί!
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 19.9.2021

( Σύντομο βιογραφικό δείτε ΕΔΩ )

Οι πρώτες θεατρικές παραστάσεις του έργου «ζωοκτονία εξ αμελείας-αποτιμήσεις

Από την πρεμιέρα στο Λειβάρτζι (1η Αυγούστου 2021)
Σε "δεύτερο πλάνο" το ιστορικό-διατηρητέο μνημείο, το δημοτικό σχολείο,
πρότυπο Κέντρο Λαογραφίας σήμερα (φωτο: Λευτέρης Αβραμίδης)

Από την παράσταση στο "θεατράκι", στις Ιτιές (Ελευθερία Στεργιπούλου)

     Ίσως φανεί υποκειμενική η άποψη/οι όποιες απόψεις  για το θεατρικό έργο του γράφοντος «ζωοκτονία εξ αμελείας» (κωμωδία), «ζωντανεμένο» από την ερασιτεχνική θεατρική ομάδα «Ταξιδευτές της Πρόζας», όμως οι ανταποκρίσεις του κοινού κάθε άλλο παρά υποκειμενικές τις καθιστούν.
     Μεγάλος ήταν ο ενθουσιασμός και η αναμονή της παρακολούθησης της πρεμιέρας της παράστασης της 1^η Αυγούστου 2021 στο χωριό μου, το Λειβάρτζι Καλαβρύτων. Πολύ ακόμα μεγαλύτερα τα συναισθήματα των θεατών, ντόπιων και ξενοχωριτών, που κατέκλυσαν τον προαύλιο του σχολείου (νυν πρότυπου λαογραφικού μουσείου), συναισθήματα που εκδηλώνονταν με συνεχές χειροκρότημα και ασταμάτητο γέλιο. Η φιλοξενία της θεατρικής ομάδας στον ξενώνα «το Γρέκι» αμέσως μετά, από το Σύλλογο Λειβαρτζινών Αθήνας και το Κέντρο Λαογραφίας και Λειβαρτζινής Παράδοσης (ΚΕ.ΛΑ.ΛΕΙ.ΠΑ) έλαβε μορφή γιορτής, μορφή πανηγυριού!
     Μεταξύ των επισήμων στο Λειβάρτζι, διακρίναμε τον πρόεδρο του Τοπικού Συμβουλίου κ. Παναγιώτη Καλογεράκη, τον δημοτικό σύμβουλο και πρώτο Δήμαρχο του Καποδιστριακού Δήμου Αροανίας κ. Λεωνίδα Βασιλόπουλο, τον πρόεδρο του Συλλόγου Λειβαρτζινών Αθήνας κ. Παναγιώτη Φράγκο, τον πρόεδρο του Συλλόγου Λειβαρτζινών Πάτρας κ. Βασίλη Θούα, τον αεικίνητο δημοσιογράφο-διευθυντή-εκδότη της ηλεκτρονικής εφημερίδας ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΝΕWS και της έντυπης «αδελφής» της ΩΡΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ κ. Νίκο Κυριαζή, τον πρόεδρο του ΚΕ.ΛΑ.ΛΕΙ.ΠΑ κ. Ζήση Ραβαζούλα, τον Κώστα Μπέκιο και τον Σταμάτη Τσαβλίρη ως εκπροσώπους του Συλλόγου των απανταχού Αγριδιωτών Καλαβρύτων. Θερμές ευχαριστίες, βεβαίως, στο Δήμο Καλαβρύτων για τη συμβολή του και σε όλους που παρακολούθησαν την παράσταση. Ιδιαίτερες ευχαριστίες και στους εκ Πατρών προσελθόντες, ειδικά για την παράσταση! Μεταξύ αυτών ο Πρόεδρος του Φεστιβάλ Πατρών κ. Ανδρέας Ανδριόπουλος, ο Νομικός και ποιητής κ. Φώτης Παλαιολόγου, η ραδιοφωνική παραγωγός κ. Ελευθερία Στεργιοπούλου (ΡΑΔΙΟ ΓΑΜΜΑ 94 FM Πάτρας). Από τους πρώτους που προσήλθαν στο χώρο να παρακολουθήσουν των παράσταση, ήταν και εφημέριος του χωριού π. Νικόλαος Σωτηρόπουλος.

     Ανάλογης αποδοχής έτυχε και η παράσταση στο Μάνεσι Καλαβρύτων, λίγες μέρες αργότερα (11 Αυγούστου), όπου εκτός των τοπικών παραγόντων και του πολυπληθούς κοινού, την παρακολούθησε και στην χειροκρότησε και ο πρόεδρος της Παγκαλαβρυτινής Ενώσεως κ. Δημήτριος Βαρβιτσιώτης.
     Τη σκυτάλη των επιτυχημένων παραστάσεων του έργου με την αξιαγάπητη θεατρική ομάδα «Ταξιδευτές της Πρόζας», πήρε η Αχαϊκή πρωτεύουσα, στις 10 και στις 11 Σεπτεμβρίου 2021, ενώ η προγραμματισμένη παράσταση για τις 12 του ίδιου μηνός αναβλήθηκε, λόγω καιρικών συνθηκών. Στις 10 του μήνα το  «θεατράκι» στις Ιτιές της Πάτρας είχε την τιμητική του! Τους θεατές καλωσόρισε ο κ. Κώστας Τσουραμάνης, ενώ χαιρετισμό απηύθυνε η πρόεδρος του πολιτιστικού οργανισμού του Δήμου Πατρέων κ. Κατερίνα Γεροπαναγιώτη, δεδομένου ότι η εκδήλωση τελούσε υπό την αιγίδα του Δήμου Πατρέων. Έκδηλος και, φυσικά δικαιολογημένος, ο ενθουσιασμός της υπεύθυνης της ομάδος, όπως και σε όλες τις παραστάσεις άλλωστε, κ. Αφροδίτης Σκαλτσά-Δημητρακοπούλου. Παρών κι εδώ ο πρόεδρος του Συλλόγου Λειβαρτσζινών Πάτρας κ. Βασίλης Θούας, ο Αθανάσιος Χρυσανθόπουλος ως εκπρόσωπος των απανταχού Αγριδιωτών Καλαβρύτων και ο πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου Γυμνοτόπου Πρέβεζας κ. Παναγιώτης Γιαννούλας. To ίδιο έγινε και την επόμενη μέρα (11 Σεπτεμβρίου) στον αύλειο χώρο της εκκλησίας της Αγίας Κυριακής στον Άγιο Βασίλειο. Αβραμιαία κι εδώ η φιλοξενία, τον οποία επιμελήθηκε ο Σύλλογος Γυναικών και η ίδια η Πρόεδρος και πρωταγωνίστρια Τασία Μπιρλή. Ήταν μια ευκαιρία που συναντήσαμε δύο ακόμα πολύ αγαπημένους φίλους εκεί, τον Θεόδωρο Θανόπουλο και τον Γεώργιο Γκλαβά με τις εκλεκτές συζύγους τους.

Από την παράσταση στον Άγιο Βασίλειο (Θ. Θανόπουλος)

     Αξίζει και πρέπει να σημειωθεί ότι με το θέμα ασχολήθηκε με τιμητικά λόγια μεγάλο μέρος του Αχαϊκού Τύπου, έντυπου και ηλεκτρονικού, ενώ τα σχόλια σε ιδιωτικές αναρτήσεις μέσων μαζικής δικτύωσης ήταν και συνεχίζουν να είναι πάμπολλα και διθυραμβικά. Μεταξύ αυτών και πνευματικών δημιουργών (λογοτεχνών-συγγραφέων-ποιητών), όπως της κ. Παναγιώτας Λάμπρη, του κ. Φώτη Παλαιολόγου, του κ. Θεόδωρου Θανόπουλου, του κ. Γεωργίου Γκλαβά, του κ. Παναγιώτη Τσιακούλια, τους οποίους θερμά ευχαριστώ/θερμά ευχαριστούμε όλοι.
     Η σκηνοθεσία, τα σκηνικά και η μουσική επένδυση είναι με τη φροντίδα της ομάδας «ΔΕΚΑ+5», ενώ τα κοστούμια των ηθοποιών είναι… από το σπίτι τους!
     Έπαιξαν/παίζουν οι ηθοποιοί: Νίκος Λιόλιος, Νίκος Σπυρόπουλος, Γιώργος Δημητρακόπουλος, Χριστίνα Σπυροπούλου, Αφροδίτη Σκαλτσά-Δημητρακοπούλου, Αγγελική Βρεττού, Κατερίνα Αντωνακοπούλου, Ελένη Ηλιοπούλου, Ναταλία Μπεσαραμπή, Αγγελική Μπιλάλη, Τασία Μπιρλή και guest star η Κατερίνα Λιβαδά.
     Ομάδα Υποστήριξης: Φάνης Γιαλυψός, Δημήτρης Βρεττός και Μαρία Καρδαμπίκη. Τιμώμενο πρόσωπο της ομάδας για το 2021, η «ταξιδευτίνα» κ. Αγγελική Μπιλάλη.

     Υπόθεση του έργου: Δυο παλιοί συμμαθητές, ο Άγγελος και η Άρτεμις, συναντιούνται τυχαία, πολλά χρόνια μετά το σχολείο και θυμούνται διάφορα ευτράπελα από τη μαθητική ζωή τους.
     Μια αναπάντεχα ευχάριστη έκπληξη μας κατέλαβε όλους τις τελευταίες μέρες: Η μεγάλη ζήτηση του «ζωοκτονία εξ αμελείας» από συλλόγους, ομάδες, φορείς, Δήμους, ιδρύματα, που θα κάνει το 2022 δεύτερη χρονιά θεατρικών παραστάσεων του έργου, σύμφωνα με απόφαση των «Ταξιδευτών της Πρόζας»! Ήδη περισσότερα από τριάντα (30) αιτήματα έχουν υποβληθεί στην ομάδα!
     Η ευχάριστη διάθεση, το χειροκρότημα, και το γέλιο που χαρίζει ένα κωμικό έργο, είναι αναμφισβήτητα η καλύτερη αμοιβή για το δημιουργό του. Είναι, όμως, κατά πολύ μεγαλύτερη η αμοιβή για τους ηθοποιούς που υποδύονται τους ρόλους, γιατί αυτοί το «ζωντανεύουν». Προσωπικά νομίζω, ότι έχω το δικαίωμα να καυχώμαι μόνο για το χωριό μου, που το ξεκίνημα ενός σπουδαίου πολιτιστικού δρώμενου άρχισε από εκεί! Αγαπημένοι μου «Ταξιδευτές», ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΑΣ, ΤΙΜΩ ΣΑΣ, ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ! Μαζί και την ευγνωμοσύνη μου, γιατί οι "Ταξιδευτές της Πρόζας" σέβονται και το τελευταίο "και", και την τελευταία τελεία και το τελευταίο κόμμα του συγγραφέα! Νοιώθω ιδιαίτερη την τιμή που αισθάνομαι μέλος της μεγάλης και αγαπημένης σας οικογένειας!

    

                            Ολιγόλεπτα βίντεο-αποσπάσματα από τις παραστάσεις 

                                     στο Λειβάρτζι (επάνω) και στον Άγιο Βασίλειο (κάτω)

Λίγα λόγια για την θεατρική ομάδα «Ταξιδευτές της Πρόζας»
 
     Οι «Ταξιδευτές της Πρόζας» είναι μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα και δημιουργήθηκε το 2008, κατόπιν πρότασης της ταμίου της τότε «Ενώσεως Καλαβρυτινών Πάτρας», κ. Αφροδίτης Σκαλτσά-Δημητρακοπούλου και αμέσως στελεχώθηκε από ανθρώπους που αγαπούν το θέατρο. Η κ. Αφροδίτη Σκαλτσά-Δημητρακοπούλου, είναι και η υπεύθυνη της ομάδος.
     Η ομάδα αυτή έθεσε ως στόχο της να πηγαίνει στα χωριά μας τα καλοκαίρια, καθώς και όπου αλλού τους καλούν και βρίσκει «πόρτες ανοιχτές», (π.χ. σε οίκους ευγηρίας, ΚΑΠΗ, Συλλόγους, Προνοιακά Ιδρύματα κλπ), για να προσφέρει απλόχερα το γέλιο και τη χαρά, με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ! Απόλυτα δικαιολογημένα, λοιπόν, οι «Ταξιδευτές της Πρόζας» έχουν χαρακτηριστεί «λαϊκό μπουλούκι της προσφοράς», δεδομένου ότι πέραν της δωρεάν παροχής της ψυχαγωγίας, η ομάδα βοηθά τους σκοπούς και την ενίσχυση οικογενειών και ιδρυμάτων που έχουν ανάγκη από υλικά αγαθά. Επιβάλλεται να τονισθεί ακόμα, πως με τη λήξη του καλοκαιριού του 2019 άγγιξε τις τετρακόσιες παραστάσεις! Για το καλοκαίρι του 2019, ανέβασε με μεγάλη επιτυχία, όπως πάντα άλλωστε, την κωμωδία «ούτε γάτα, ούτε ζημιά», των  Αλέκου Σακελλάριου-Χρήστου Γιαννακόπουλου και ήταν αφιερωμένη στην Πατρινή πολυβραβευμένη Συγγραφέα και Δημοσιογράφο Τουρισμού κ. Θεοδώρα Μαρούδα-Ανεστοπούλου.
     Είναι απόλυτα βέβαιο ότι το «αναγκαστικό διάλειμμα» που επέφερε το 2020 η πανδημία, ήταν και χρόνος ανασύνταξης δυνάμεων των «Ταξιδευτών της Πρόζας»!
 
Σημείωση: Το φωτογραφικό υλικό είναι δανεισμένο από την κ. Ελευθερία Στεργιοπούλου, τον κ. Θεόδωρο Θανόπουλο και τον κ. Λευτέρη Αβραμίδη, ενώ τα ολιγόλεπτα ερασιτεχνικά βίντεο-αποσπάσματα είναι από το προσωπικό μου αρχείο και τις παραστάσεις στο Λειβάρτζι και στον Άγιο Βασίλειο.
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 17.9.2021

( Σύντομο βιογραφικό σημείωμα δείτε ΕΔΩ )     

Το «δικό μας» ΡΑΛΙ ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ (δεκαετία 1970)!

         Το ράλι «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ» στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1970 περνούσε και από πολλά χωριά των Καλαβρύτων. Άθλιος ο δρόμος, αλλά και μοναδικής διαδρομής. Μαθητής γυμνασίου τότε, με διαμονή στο Αγρίδι Καλαβρύτων, όπως και σε άλλα κείμενά μου έχω γράψει, βίωνα το μοναδικό αυτό θέαμα μαζί με όλα τα «Αγριδιωτόπουλα» και τους Αγριδιώτες. Για μέρες μετά, το ράλι ήταν και το μοναδικό θέμα συζήτησης στις παρέες μας και στα πηγαδάκια των διαλειμμάτων του σχολείου. Ας πισωγυρίσουμε μέσα από το κείμενο που ακολουθεί κι ας δούμε/ας θυμηθούμε κάποιοι πώς το ζούσαμε εκείνη την εποχή, αλλά και το μοναδικό μας πάθημα με το φίλο μου και συμμαθητή μου, το Σταμάτη, με την ευκαιρία της αναμενόμενης σύγχρονης διοργάνωσης, 9-12 Σεπτεμβρίου 2021.

 
Σύντομο ιστορικό σημείωμα
 
     To Ράλι Ακρόπολις ήταν ένας από τους σημαντικότερους και παλαιότερους αγώνες αυτοκινήτου στην Ελλάδα, που πέρα από το αθλητικό και πολιτιστικό του ενδιαφέρον, ανεδείκνυε και τις περιοχές διέλευσής του. Η διοργάνωσή του ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 από την ΕΛΠΑ κι ένα από τα ιδρυτικά του μέλη ήταν και ο Απόστολος Νικολαΐδης. Το 1960 ο αγώνας συμπεριελήφθη στο Ευρωπαϊκό και από το 1973 και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα οδηγών και κατασκευαστών αυτοκινήτων. Από το 2013 δεν προσμετράται στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, λόγω οικονομικών δυσχερειών, ενώ το 2021 επιστρέφει όπως και πριν το 2013. Πιθανότατα η εκκίνησή του θα δοθεί κάτω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης και ο τερματισμός του στο Ζάππειο, όπως και τότε.
 

***

 
     Πέρα από το Πάσχα και τις πασχαλινές διακοπές, την αναγέννηση της φύσης, την αισιοδοξία και την ευχάριστη διάθεση της άνοιξης, είχαµε κι άλλον έναν λόγο στα πρώτα γυµνασιακά µας χρόνια να θέλουµε να έλθει αυτή η εποχή: Το ράλι «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ»!
     Ένα κοµµάτι της διαδροµής του ήταν και το πέρασµα από τα χωριά µας, στο δρόµο Κλειτορία – Σοποτό – Τριπόταµα. Μέσα, λοιπόν, στο αναγεννημένο και γαλήνιο περιβάλλον των τόπου µας, μπορούσαμε κι απολαμβάναμε ζωντανά και με πραγματικό δέος το θέαµα αυτό, που δεν ήταν καθόλου μικρό και συνηθισµένο. Το ενδιαφέρον και η αγωνία, µα προ πάντων η οπτική και ακουστική επαφή με τα αγωνιστικά αυτοκίνητα διαφόρων χρωμάτων που «πέρναγαν σφεντόνα», έδιναν την απόλυτη φαντασμαγορική μοναδικότητα, αφού δεν είχαμε τη δυνατότητα πρόσβασης σε κανένα άλλο παρόμοιο γεγονός. Η υπαρκτή πιθανότητα να «τραφιαστούν» αυτοκίνητο, οδηγός το συνοδηγός ανέβαζε κατακόρυφα και τη δική µας αδρεναλίνη.
     Οι αγώνες γίνονταν προς στο τέλος του Μάη ή στις αρχές του Ιούνη, ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, την περίοδο των γραπτών εξετάσεων. Ποιος, όµως, έδινε σηµασία σε διαβάσµατα και εξετάσεις, αφού το ράλι ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον! Οι «δοκιµαστικές» διελεύσεις ξεκίναγαν κάνα µήνα πριν τους αγώνες, που για µας δεν είχαν µικρότερο ενδιαφέρον από τον «τελικό». Τα νέα είχαν κυκλοφορήσει αρκετές µέρες νωρίτερα και µαθεύονταν, από πού αλλού, από συµµαθητές και φίλους που διάβαζαν αθλητικές εφηµερίδες.
     Γνωρίζοντας κατά προσέγγιση την ώρα της εμφάνισης/διέλευσης του πρώτου αγωνιστικού αυτοκινήτου, βρισκόµαστε σε εγρήγορση και είχαµε επισηµάνει έγκαιρα το «στρατηγικό» σηµείο, που θα µας έδινε το πλεονέκτηµα της μεγαλύτερης οπτικής επαφής, τόσο στις επικίνδυνες στροφές, όσο και στις «ευθείες» και τρέχαμε στις προεπιλεγμένες θέσεις. Αν τύχαινε να περάσει νυχτερινές ώρες, που συνέβαινε κι αυτό, οι προβολείς των αυτοκινήτων προανάγγελλαν το γεγονός πριν ακόμα ακουστεί ο «ηδονιστικός» θόρυβος της μηχανής τους. Σε ελάχιστα λεπτά τα πρώτα αυτοκίνητα έφταναν στο Αγρίδι. Χειροκροτήματα, φωνές, επιφωνήματα, χειρονοµίες θαυµασµού και επιδοκιµασίας! Χαµός!... Όλες αυτές οι εκδηλώσεις γίνονταν µεγαλύτερες και πιο ενθουσιώδεις, όταν περνούσαν οι Έλληνες ραλίστες, γνωστοί ως και τον τελευταίο µας, όπως ο Μοσχούς, ο Ιαβέρης, ο Στρατισίνο, ο Λιβιεράτος. Βέβαια, είχαµε ενηµερωθεί προηγουµένως για τη µάρκα και το νούµερο του αυτοκινήτου του καθενός τους, αφού δεν υπήρχε δυνατότητα να τους δούµε και να τους αναγνωρίσουµε.
      Ένα µεγάλο και πολύ πυκνό σύννεφο σκόνης – «ντεκόρ» που σηκωνόταν και «ακολουθούσε», σιγά – σιγά απλωνόταν γύρω και προς τα πάνω, μέχρι που σκόρπιζε. Το σύννεφο αυτό γινόταν πολύ µεγαλύτερο, αν επικρατούσε άπνοια και τα αυτοκίνητα περνούσαν σε µικρές αποστάσεις το ένα από το άλλο.
     Ακολουθούσαµε το πολύ εντυπωσιακό αυτό θέαµα µε το βλέµµα σε όλη αυτή τη διαδροµή, όσο είχαµε οπτική επαφή, µέχρι που «σκαπέταγαν», λίγο πριν το «Καλογερικό Μύλο». Αν και καθόλου μικρή όλη αυτή απόσταση, από το Ματροχόρτι ως τον Καλογερικό Μύλο-κάπου δέκα-δώδεκα χιλιόμετρα, τα καταράχια μας έκρυβαν ένα πολύ μεγάλο μέρος της απόλαυσης.
     ∆ύο ήταν τα καταλληλότερα σηµεία στο Αγρίδι, ένα από τα χωριά με μεγάλο οπτικό πεδίο στο θέαμα:  Το πρώτο στην «Ξερόµαντρα», λίγο µετά το Αγρίδι προς το Σοποτό και το δεύτερο, στη στροφή «στ’ Αλώνια», στο έµπα του χωριού από δυτικά. Το δεύτερο το προτιµούσαµε περισσότερο, γιατί πολύ γρήγορα και εύκολα µπορούσαµε να βρεθούµε εκεί. Η «Ξερόµαντρα» έδινε περισσότερο θέαµα, αλλά ήταν µακριά. Τυχερός ήταν κανείς, αν βρισκόταν στη θέση εκείνη την ώρα που «ξανάφαιναν» στο Μαυροχόρτι. Χόρταινε να βλέπει! Κι αν το ράλι πέρναγε πρωί και σε ώρα µαθήµατος, πολύ µεγάλη τύχη! Συνήθως πηγαίναµε εκδροµή και το απολαμβάναμε από εκεί!
     Ριψοκίνδυνα, ως παιδιά, θέλαµε να ζυγώσουµε όσο γίνεται κοντύτερα στο δρόµο, ει δυνατόν στην άκρη, να το απολαύσουμε καλύτερα, ν’ «ακουµπήσουµε» τα αγωνιστικά αυτοκίνητα, αν γινόταν, να σκονιστούμε με τη σκόνη και να φτάσει στη μύτη μας η μυρωδιά τους! Ποιος έδινε και πολύ σηµασία στις επίµονες συµβουλές των καθηγητών µας και κάθε µεγαλύτερου, να παρακολουθούµε από µεγάλες αποστάσεις για την ασφάλειά μας! Το ίδιο συνέβαινε και µε τις παροτρύνσεις των χωροφυλάκων, που µε τη σφυρίχτρα στο στόµα έπιαναν κι αυτοί «δουλειά» σε καίρια σηµεία κατά µήκος της διαδροµής, να ελέγχουν και να αποµακρύνουν περίεργους και «φιλάθλους», κυρίως εμάς τα παιδιά, για την αποφυγή ατυχήματος.
     Όταν τελείωνε το θέαµα, άρχιζαν αµέσως τα σχόλια, αλλά και η µελαγχολία. Σχόλια για το πώς έτρεχε κάθε αγωνιστικό αυτοκίνητο και τις… δεξιοτεχνίες του οδηγού, µε µεροληπτική πάντα κριτική για τους Έλληνες αγωνιζόµενους, και µελαγχολία που τελείωσε! Από τη στιγμή εκείνη αρχίζαµε να ζούµε µε την αναµονή του επόµενου αγώνα, σ’ ένα χρόνο μετά!
     Είχα ακούσει από ένα αρκετά µεγαλύτερό µου παιδί και τούτο το παράδοξο και µου είχε σφηνωθεί στο µυαλό:
     «Αν κάτσεις κάτω από ένα γεφύρι, θα ζήσεις µια ξεχωριστή εµπειρία... Θα νοµίζεις πως σηκώνεται αεροπλάνο, τη στιγµή που περνάει το ράλι από πάνω...»!
    Ήθελα να «βιώσω» αυτήν την «εµπειρία του αεροπλάνου(!)», έστω και µέσα από ψευδαισθήσεις, έστω και µε τη φαντασία. Τα αεροπλάνα τα «ξέραµε» βλέποντάς τα µόνο να πετάνε σε κάποιες δεκάδες κάποιες χιλιάδες πόδια από πάνω µας, και σε µέγεθος µικρού πουλιού! Για το «εγχείρηµά» µου αυτό κατάφερα να πείσω και το συµµαθητή µου και φίλο µου, το Σταμάτη, να µε ακολουθήσει, κόντρα σε όλους τους άλλους που προτιµούσαν να βλέπουν και να ακούν. Αυτό που καταφέραµε µε το Σταμάτη, ήταν να χάσουµε ένα μεγάγάλο κοµµάτι από το θέαµα, αφού τρέξαµε και βρεθήκαμε κάτω από το µικρό γεφύρι, λίγα δευτερόλεπτα πριν φτάσουν τα πρώτα αγωνιστικά αυτοκίνητα. Και το µόνο που νοιώσαµε εκεί, ήταν ο στιγµιαίος θόρυβος της µηχανής των πρώτων δύο – τριών που πέρασαν και τις πέτρες µαζί µε χώµατα που πετάγονταν από τη µια κι από την άλλη πλευρά του γεφυριού. Ευτυχώς, καταλάβαµε γρήγορα την... «αποκοτιά» µας και το εγκαταλείψαµε, πιάνοντας ένα σηµείο, µε καλή οπτική επαφή!
     Για πολύ καιρό µετά µε ακολουθούσε η δικαιολογηµένη κοροϊδία και ειρωνεία του συµµαθητή µου και πολλών άλλων ακόµα, όταν μάθαιναν πώς την πάθαμε!

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 6.9.2021

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος
Βιογραφικό σημείωμα

    Ο Νίκος Παπακωνσταντόπουλος γεννήθηκε στο Λειβάρτζι του Δήμου Καλαβρύτων. Σπούδασε Νοσηλευτική, λειτούργημα το οποίο έχει ασκήσει επί τριάντα επτά χρόνια. Πέραν του λειτουργήματός του δραστηριοποιείται και στο λογοτεχνικό χώρο με τα εξής βιβλία:
- «Λειβάρτζι, σ’ ευχαριστώ!», με λαογραφικά και άλλα δρώμενα του χωριού του, έκδοση 2002.
- «Έμμετρα», ποιητική συλλογή, με θέματα φύσης και παράδοσης. Εκδόσεις «Άπειρος Χώρα», 2008.
- «Η φωτογραφία», συλλογή αφηγημάτων, με "επίκεντρο" παιδικές αναμνήσεις του συγγραφέα, εκδόσεις «Άπειρος Χώρα», 2011.
- «Καταθέσεις από τη Νοσηλευτική μου διαδρομή», ογκώδης εργασία που αφορά το αντικείμενο του λειτουργήματός του.
- «Όταν η ελπίδα άρχισε ν’ ανατέλλει», ιστορική-επιστημονική έρευνα του λειτουργήματός του, εκδόσεις «Άπειρος Χώρα», 2012.
- «Αθόρυβοι Εργάτες», μυθιστόρημα, εκδόσεις «Άπειρος Χώρα», 2014.
- Συμμετοχή και συνβολή στο συλλογικό βιβλίο λαογραφικού περιεχομένου, με τίτλο «Χειμωνιάτικες βραδιές στο τζάκι», εκδόσεις «Άπειρος Χώρα», 2016.
- Συμμετοχή και συμβολή στην έκδοση του βιβλίου της ΠΑΓΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ «Τα Καλαβρυτινά... με το νερό τ' αθάνατο», εκδόσεις Γραφικές Τέχνες «ΠΑΛΜΟΣ», 2017.
- «Επιλεγμένα» (ποιήματα-διηγήματα), εκδόσεις Άπειρος Χώρα", 2018.

- «Η Ανάσταση στον καιρό της πανδημίας», συλλογή διηγημάτων και ποιημάτων, εκδόσεις «Άπειρος Χώρα», 2022 - Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ στον Πανελλήνιο και Παγκύπριο διαγωνισμό της ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ 2022.  

- Συμβολή και συμμετοχή στην έκδοση του «πανηγυρικού τόμου» της «Επετηρίδας των Καλαβρύτων», 2021, για την 200στή επέτειο της Ελληνικής Επαναστάσεως.

- Με μεγάλη επιτυχία περιόδευσε το θεατρικό του έργο-κωμωδία «Ζωοκτονία εξ αμελείας», με το θίασο «Ταξιδευτές της Πρόζας» στην Αχαΐα και στην Ηλεία το 2021. Η επιτυχία και οι αυξημένες προσκλήσεις από Συλλόγους, Φορείς και ομάδες για παραστάσεις εντός και εκτός Αχαΐας, οδήγησε τη θεατρική ομάδα στην απόφαση το 2022 να συνεχίσει τις παραστάσεις. Το δε θεατρικό έργο απέσπασε το πρώτο βραβείο ανδρικού ρόλου στο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Σάτιρας Ερασιτεχνικών Θιάσων στην Πάτρα.

- «Εύθυμες ιστορίες της καθημερινής ζωής» - συλλογή 73 ευθυμογραφημάτων, εκδόσεις ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ, 2025. 

- «Πιστοποιητικό πατρότητος» - μυθιστόρημα, εκδόσεις ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ, 2026. 

  Ακόμη, έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε Διεθνή Φεστιβάλ Ποίησης, όπου και έχει βραβευτεί. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες και συμπερολαμβάνονται σε ξένες εκδόσεις.

    Ασχολείται αρκετά με την καταγραφή της λαογραφίας του τόπου του. Εκατοντάδες είναι τα σχετικά με το θέμα αυτό άρθρα του, που έχουν αναρτηθεί και συνεχίζουν να αναρτώνται στην ηλεκτρονική εφημερίδα http://www.kalavrytanews.com/
και στη στήλη
http://www.kalavrytanews.com/search/label/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82%20%CE%A7%CF%81.%20%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BA%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82?max-results=20
     Από τις σημαντικότερες λαογραφικές εργασίες του και το «ΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΟ ΛΕΞΙΚΟ», μέρος του οποίου συμπεριλαμβάνεται στα βιβλία του  «Λειβάρτζι, σ’ ευχαριστώ!», «Η Φωτογραφία» και με περισσότερα λήμματα στην ιστοσελίδα του,  ΕΔΩ, και στην ηλεκτρονική εφημερίδα ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ NEWS,  ΕΔΩ, το οποίο έχει αναπαραχθεί και σε πολλά άλλα sites.
    Έχει ασχοληθεί ακόμα με τη μετάφραση Ευαγγελικών Περικοπών της Μεγάλης Εβδομάδας, καθώς και των Κυριακών όλου του έτους. Επίσης, συνεχίζει να δημοσιεύει πολύ συχνά άρθρα και λογοτεχνικά κείμενα στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, καθώς και στον προσωπικό του ιστότοπο http://nikolpapak.blogspot.gr/. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι πολλές ομιλίες του και τα άρθρα του για διάφορα λογοτεχνικά, πολιτιστικά, κοινωνικά θέματα και παρουσιάσεις/κριτικές βιβλίων. Πέραν των ανωτέρω, έχει επιμεληθεί φιλολογικά και την έκδοση βιβλίων φιλικών του προσώπων και συμμετέχει σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές για πολιτιστικού, κοινωνικού και ιστορικού ενδιαφέροντος θέματα.
     Τόσο τα έντυπα, όσο και τα ηλεκτρονικά και ελεύθερης διακίνησης μέσω διαδικτύου έργα του, συγκεντρώνουν πολλές και με τιμητικά λόγια κριτικές από προσωπικότητες του πνεύματος και εν γένει από το ευρύ αναγνωστικό του κοινό.  
    Έργα υπό έκδοση: 
- Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Λειβαρτζίου, ιστορική έρευνα, με αντικείμενο τη πορεία στο χρόνο και την προσφορά στην παράδοση, στα γράμματα και στην πατρίδα της ιστορικής ομώνυμη μονής του χωριού του, ανεγερθείσης το 1550 μ. Χ..

-  Κατάρα και ευλογία, μυθιστόρημα.

 Ο Νίκος Παπακωνσταντόπουλος είναι Μέλος της ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ της ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΗΠΕΙΡΟΥ από το Σεπτέμβριο του 2026 και έχει διατελέσει Μέλος της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ. Πνευματικά του έργα έχουν διακριθεί και βραβευθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, έχουν δημοσιευθεί σε ξένα βιβλία και περιοδικά και έχει τιμηθεί από Συλλόγους και Φορείς για την προσφορά του στα Γράμματα.   

    Το Μάιο του 2017 δημιούργησε το προσωπικό του ιστολόγιο http://nikolpapak.blogspot.gr/, το οποίο πολύ συχνά εμπλουτίζει με λογοτεχνικά και λαογραφικά θέματα. Ο ιστότοπος αυτός έχει μεγάλη απήχηση στο αναγνωστικό του κοινό και συν τω χρόνω η επισκεψιμότητά του αυξάνεται. Η αγάπη του για το γενέθλιο τόπο και γενικά για όλη την περιοχή Καλαβρύτων, η νοσταλγία των παιδικών χρόνων, η φύση και ειδικότερα η Καλαβρυτινή φύση, οι Αξίες που εκφυλίζονται ή χάνονται, στέκουν ως εφαλτήριο της συγγραφικής-λογοτεχνικής-λαογραφικής ενασχόλησής του. Αστείρευτη πηγή εμπνεύσεών του η ιδιαίτερη πατρίδα του, η ορεσίβια ζωή και οι παιδικές του αναμνήσεις. Μεταξύ των αγαπημένων του συγγραφέων-λογοτεχνών-ποιητών ο Κρυστάλλης, ο Παπαδιαμάντης, ο Σολωμός, ο Παλαμάς, ο Δροσίνης,  ο Ξενόπουλος, ο Καρυωτάκης, ο Βάρναλης, ο Καρκαβίτσας, ο Λουντέμης, ο Βενέζης κ.ά. 
    Είναι παντρεμένος με την Ελένη Γάλλιου από τον Γοργόμυλο Πρέβεζας και έχουν δύο παιδιά.
 

Βιβλιοπαρουσίαση: «ΠΕΤΡΟΓΕΦΥΡΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ», του Θοδωρή Χαμάκου

     Συνεχίζοντας ο Θοδωρής Χαμάκος την πολύ αγαπημένη του ενασχόληση, την καταγραφή και μελέτη των πέτρινων γεφυριών, αυτή τη φορά «ήλθε» και στα πετρογέφυρα του τόπου μας, με το βιβλίο του «ΠΕΤΡΟΓΕΦΥΡΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ» και με υπότιτλο «Τα Πέτρινα γεφύρια του Ερύμανθου, του Νέδοντα στην Αλαγωνία και των παραποτάμων τους», από τις Εκδόσεις «Βιβλιοπανόραμα» - Γεώργιος Δημητρόπουλος. Ένα έργο πραγματικό απόκτημα που διασώζει πλείστα στοιχεία και πληροφορίες για το θέμα στο οποίο αναφέρεται.
     Ο αναγνώστης έλκεται από την πρώτη στιγμή και από τη φωτογραφία του εξωφύλλου του βιβλίου, με ένα από τα πλέον μεγαλόπρεπα γεφύρια ης περιοχής του Ερυμάνθου, το Παραλογγίτικο.  Μνημείο της τέχνης και της παράδοσης κι αυτό, όπως και όλα τ’ άλλα, που έφτιαξε όχι μόνο η ανάγκη, αλλά και το μεράκι των μαστόρων, για να ενωθούν άνθρωποι και πολιτισμοί, συνήθειες, έθιμα και παραδόσεις, χαρά και πόνος και να διακινηθούν υπηρεσίες και προϊόντα.
     Με πολλή επιστήμη «σκύβει» πάντα ο συγγραφέας, όχι μόνο στα γεφύρια της Πελοποννήσου, αλλά και όλης της Ελλάδος και πολλών του εξωτερικού. Πέρα από τις λεπτομερείς περιγραφές, τους θρύλους, τις ιστορικές πηγές, τις μαρτυρίες, την  ονοματολογία μερών του γεφυριού, τον πολύ μεγάλο αριθμό φωτογραφιών που παραθέτει, τα σχεδιαγράμματα και πολλά ακόμα στοιχεία που συμπεριλαμβάνει στις σελίδες του πονήματός του, καταθέτει στην αφιέρωσή του και την προσωπική του ευγνωμοσύνη «σ’ όλους τους μάστορες, που άφησαν με τα εμπνευσμένα έργα των χεριών τους το ίχνος τους στην ιστορία της νεοελληνικής αισθητικής, σμιλεύοντας την πέτρα και δαμάζοντας το νερό της Πελοποννησιακής γης, με την απαράμιλλη τεχνική τους, τη φλόγα της ψυχής τους και το σεβασμό στη φύση»!
     Με ανάλογο τρόπο εκφράζει και την αγωνία του στο επίλογό του (σελ. 253): «[…]Η προσπάθεια ανάδειξης, μελέτης και καταγραφής των πέτρινων γεφυριών θα συνεχιστεί με όποιο κόστος. Το οφείλουμε σ’ αυτούς που με μόνα όπλα το μεράκι και τη δύναμη της ψυχής τους έφτιαξαν και μας άφησαν απίθανα χτίσματα λαϊκής αρχιτεκτονικής, που δένουν άριστα με το γύρω περιβάλλον και συνθέτουν ένα υψηλής ποιότητας και μοναδικής ομορφιάς τοπίο.
     Στη διαδρομή του χρόνου, μέσα από απάνθρωπες και βέβηλες συμπεριφορές αλλά και φυσικές καταστροφές, έφτασαν στις μέρες μας όπως έφτασαν!
     Τα θαυμαστά αυτά έργα της λαϊκής γεφυροποιίας πρέπει να παραδοθούν αλώβητα και με σεβασμό στη μνήμη και στο θαυμασμό των επόμενων γενιών».
     H ευαισθησία του συγγραφέα δεν σταματάει στην τέχνη της πέτρας και στην αρχιτεκτονική των γεφυριών μόνο. Συνεχίζεται και προχωράει και σε κάθε είδους ιστορική/πέτρινη/παραδοσιακή κατασκευή, όπως σε σπίτια, εκκλησίες, μοναστήρια, βρύσες, λιθόστρωτα κλπ. Χαρακτηριστική μία από τις πολλές ατόφιες μαρτυρίες που παραθέτει, είναι κι αυτή του Διβραίου Άγγελου Αλμπάνη, απόσπασμα της οποίας παραθέτουμε, από τη σελίδα 80:
     «[…]Ήτανε μαστόροι Λαγκαδινοί, καμιά δεκαριά-δεκαπέντε και είχανε είκοσι μουλάρια. Το βράδυ τα επαίρνανε τα μουλάρια και τα πηγαίνανε στο βουνό, τα βόσκανε… χτίζανε σπίτια… χτίσανε και το δικό μου. Και δουλεύανε οι φουκαράδες για το ψωμάκι… μόνο για το ψωμάκι. Και κει πέρα στην κορφή, αποκάτω αν πας, είναι βουνό το πελεκίδι… κάτου… τις πελεκάγανε επιτόπου. Οι γωνίες πούνε στα σπίτια… τις πελεκάγανε επιτόπου. Τα φορτώνανε… με τα ζώα και τα φέρνανε για να μη κουβαλάνε όγκο πολύ. Δηλαδή αιματηρή θυσία κάνανε… δουλεύανε επί το πλείστον για το ψωμάκι…  λέει φέρτε μας να φάμε, να δουλέψουμε … αν δεν έχετε λεφτά δεν πειράζει, όσα έχεις[…]».
     Το πολύ προσεγμένης/πολυτελούς έκδοσης βιβλίο της αποτελείται από 260 σελίδες και, όπως προαναφέρθηκε, «ντύνεται» με πληθώρα έγχρωμων φωτογραφιών. Τη δική του ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και το σημείωμα του κ. Ανδρέα Μπουντουβή, Πρύτανη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, καθώς και το σημείωμα της κ. Παναγιώτας Ηλία Κυριακοπούλου, Καθηγήτριας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.
 
     Αγαπητέ μου Θοδωρή,
     Μαζί με τις από καρδιάς ευχαριστίες μου για το ανεκτίμητο δώρο σου, που με ιδιόχειρη αφιέρωση αγάπης και εκτίμησης μου προσέφερες, θέλω να σου εκφράσω και τις ολόθερμες ευχαριστίες μου που συμπεριέλαβες στο βιβλίο σου «ΠΕΤΡΟΓΕΦΥΡΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ» και προσωπικές μου μαρτυρίες και στοιχεία από το βιβλίο μου «Λειβάρτζι σ’ ευχαριστώ!». Σου εύχομαι να έχεις πάντα υγεία και το «όποιο κόστος» που αναφέρεις στον επίλογό σου, να φέρνει (και φέρνει και θα φέρνει) την ηθική αμοιβή σου στη μεγάλη και ανεκτίμητη προσφορά σου!
     Πάντα με εκτίμηση και θαυμασμό, Ν.Π.
 
Λίγα λόγια για το συγγραφέα
 
     Ο Θοδωρής Χαμάκος γεννήθηκε στον Άγιο Ηλία Πύργου, με καταγωγή (εκ μητρός) από το Λεχούρι Καλαβρύτων. Μόνιμος κάτοικος Πειραιά, μετά τις γυμνασιακές και πανεπιστημιακές του σπουδές εργάστηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού.  Ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με τον αθλητισμό, λαμβάνοντας πολλές διακρίσεις και φθάνοντας σε ύπατα αξιώματα αθλητικών οργανώσεων, όπως, π.χ. Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Πάλης για τα έτη 1985-2003, Μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (1997-2005), Μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων 2004, Μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Πάλης (United World Wrestling) από το 1996 έως σήμερα και Αντιπρόεδρος από τον Απρίλιο του 2021, καθώς και Αντιπρόεδρος  της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Πάλης (1994-σήμερα).
     Δίδαξε τη φιλοσοφία του «εύ αγωνίζεσθαι» και ειδικά της Πάλης σε διάφορα σεμινάρια και σε σχολεία.  Έχει πάει σε οκτώ Ολυμπιακούς αγώνες από το 1988 μέχρι το 2016, ως αρχηγός αποστολής της Πάλης και από το 2000 ως Μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Πάλης. Στην Ολυμπιάδα του 2020 στο Τόκιο (που λόγω της πανδημίας έγινε τον Αύγουστο του 2021) ήταν υπεύθυνος (Technical Delegate) για το άθλημα της Πάλης.
     Είναι Γενικός Γραμματέας του Κέντρου Μελέτης Πέτρινων Γεφυριών (ΚΕ.ΜΕ.ΠΕ.Γ.) και το 1998 ίδρυσε το Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου (Α.Γ.Π.). Έχει γράψει το βιβλίο «Ελληνική Πάλη» από τις εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ και μαζί με το Σπύρο Μαντά το «Η Σκάλα του Βραδέτου-Οδοιπορώντας στο Ζαγόρι», των εκδόσεων «Νίκας Ελληνική Παιδεία». Ακάματη και πλούσια η συμμετοχή του και σε συλλογικά βιβλία του Κέντρου Μελέτης Πέτρινων Γεφυριών. Μέγα και το πλήθος των δημοσιευμάτων του σε περιοδικά και εφημερίδες, με θέμα τα γεφύρια. Η συμμετοχή του σε σεμινάρια και ημερίδες σχετικά με τα πετρογέφυρα, είναι εξ ίσου σημαντική.
 
     Να σημειώσουμε, τέλος, ότι την κεντρική διάθεση του βιβλίου «ΠΕΤΡΟΓΕΦΥΡΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ - Τα Πέτρινα γεφύρια του Ερύμανθου, του Νέδοντα στην Αλαγωνία και των παραποτάμων τους», έχουν οι Εκδόσεις «Βιβλιοπανόραμα» - Γεώργιος Δημητρόπουλος, Αθανασίου Διάκου 4 και Ερμού  27200  Αμαλιάδα Ηλείας. Τηλ: 2622021221, 2622029638. Ιστότοπος: www:  ebibliopanorama.gr. email (1): info@bibliopanorama.gr και email (2): bibliopanorama2@yahoo.gr
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 24.8.2021

( Σύντομο βιογραφικό σημείωμα διαβάστε ΕΔΩ )

Ανοιχτή ευχαριστήρια και συγχαρητήρια επιστολή στους «ΤΑΞΙΔΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΠΡΟΖΑΣ»

Μία από τις εκατοντάδες φωτογραφίες που έχουν αναρτηθεί στο διαδίκτυο:
Γ΄πράξη, "στο δικαστήριο"

                                             

Προς:  

1: Την Υπεύθυνη της Ερασιτεχνικής Θεατρικής Ομάδας «Ταξιδευτές της Πρόζας», κ. Αφροδίτη Σκαλτσά-Δημητρακοπούλου
2: Όλα τα Μέλη της Ερασιτεχνικής Θεατρικής ομάδας «Ταξιδευτές της Πρόζας»
 
     Αγαπημένη/πολυαγαπημένη φίλη και φίλη του χωριού μου, κ. Αφροδίτη Σκαλτσά-Δημητρακοπούλου,
     Αγαπημένη/πολυαγαπημένη «ιπτάμενη» θεατρική Ομάδα, φίλοι μου και φίλοι του χωριού μου, «Ταξιδευτές της Πρόζας»,
     Ίσως θα έλεγε κανείς ότι ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ θα ήταν αρκετό, για την τεράστια επιτυχία που σημείωσε στο χωριό μου, το Λειβάρτζι του Δήμου Καλαβρύτων, η πρεμιέρα του θεατρικού μου έργου-κωμωδία «ζωοκτονία εξ αμελείας». Σίγουρα είναι κι αυτό, αλλά είναι και κάτι πολύ περισσότερο, που συνήθως λαμβάνει χώραν στα «παρασκήνια» κι έτσι θ’ αρχίσω την, όσο μπορώ πιο σύντομη, αυτή επιστολή μου.
     Δεν κρύβω ότι ένοιωσα ιδιαίτερη τιμή, αγαπημένη μου Αφροδίτη, όταν από την πρώτη στιγμή που έπιασες στα χέρια σου το «ζωοκτονία εξ αμελείας», μου μίλησες με πολύ θερμά λόγια γι’ αυτό. Σε «πειραματικό» στάδιο ακόμα κι εγώ, σαν πρώτο θεατρικό τόλμημα, κι ακόμα όχι πλήρως ολοκληρωμένο τότε, αναθάρρεψα! Σε λίγες μέρες ένα τηλεφώνημά σου επιβεβαίωνε τους πρώτους σου ενθουσιασμούς! Μα και πάλι, σε σύντομο χρονικό διάστημα μου είπες: «αρχίζουμε τις πρόβες»!
     Θέλω με πολύ απλά λόγια να σ’ ευχαριστήσω, Αφροδίτη μου, που πίστεψες στο έργο αυτό της ταπεινότητάς μου, που «έσκυψες» επάνω του και «δούλεψες» σ’ αυτό. Με τα ίδια απλά λόγια θέλω να ευχαριστήσω και όλη την ομάδα των «Ταξιδευτών», που κάνατε/έκαναν το ίδιο!
     Φαντάζομαι, όπως και ξέρω από κατ’ ιδίαν μας συνομιλίες, πως στην πορεία υπήρξαν και εμπόδια. Εμπόδια μικρά, μεγαλύτερα και μέγιστα-απροσπέλαστα. Όμως η επιδέξια «τεχνική» των ελιγμών σου, η «τεχνική» των ελιγμών όλων σας, καταδεικνύει τη δική σου αξιοσύνη, την αξιοσύνη όλης της θεατικής ομάδας που «πετάει», της «ιπτάμενης» ομάδας των Ταξιδευτών. Δεν θ' αφήσω απέξω το εμπόδιο τιης τελευταίας στιγμής, που προέκυψε λίγα λεπτά πριν την ώρα της προγραμματισμένης έναρξης της παράστασης-πρεμιέρας στο Λειβάρτζι, και στο οποίο ήμουν αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς. Μα και εκεί, η αξιοσύνη όλων σας δυναμικά παρούσα. Και όχι μόνο παρούσα, αλλά και αθόρυβα αντιμετωπίσιμο το εμπόδιο, που κανείς τίποτα δεν «πήρε» χαμπάρι! Ούτε το δικαιολογημένο άγχος, το στρες και οι ιδρώτες που έτρεχαν σαν ποτάμι στα πρόσωπά σας από τη ζέστη επηρέασαν την υποκριτική σας πληρότητα, τη διάθεση και το κέφι που πάντα σας διακατέχει. Και όλ' αυτά για την χωρίς την παραμικρή υλική αμοιβή στην υποκριτική τέχνη που αγαπάτε και πιστά υπηρετείτε. 

     Η μεγάλη παρουσία του κόσμου, τα παρατεταμένα χειροκροτήματα, τα συνεχή γέλια των θεατών, το κέφι και η διάθεση που «σκορπίσατε», ήταν καθολικά! Στην μεγάλη παρουσία του κόσμου να σημειωθεί και τούτο: Αν και Κυριακή βράδυ (1^η Αυγούστου) και οι εκδρομείς του Σαββατοκύριακου είχαν φύγει από το χωριό, το μεγάλο προαύλιο του σχολείου όπου δόθηκε η παράσταση είχε γεμίσει.
     Και έρχεται η ώρα του ύπνου, που η τεράστια επιτυχία της πρεμιέρας τον είχε διώξει! Και μου τον είχε διώξει, γιατί πέρναγαν από το μυαλό μου η μία μετά την άλλη οι σκηνές της παράστασης κι έλεγα στον εαυτό μου: «Κι αυτή η σκηνή είχε επιτυχία…». «Και η άλλη…». «Και αυτή που φάνταζε δυσκολότερη…». «Και τα μηνύματα που ήθελα να περάσω μέσα από το κείμενό μου, τα πέρασαν πολύ καλύτερα από εμένα με την υποκριτική τους τέχνη πάνω στο σανίδι…». «Κι εκεί που ήθελα να γελάσει ο κόσμος, γέλασε με την ψυχή του... Κι εγώ μαζί…!». «Κι εκεί που ήθελα να προβληματιστεί το κοινό, προβληματίστηκε και δεν ακουγόταν ούτε ανάσα!...». Και μαζί με όλη αυτή την μεγαλειώδη επιτυχία, επιτυχία και στην ανθρωπιστική βοήθεια, που και αυτή υπηρετείτε πιστά και ανελλιπώς.  Θα μπορούσα να πω πολλά ακόμα, αφού οι σκέψεις μου αυτές κράτησαν μέχρι τα χαράματα, που τότε με πήρε ο ύπνος!
     Και έρχεται η επόμενη μέρα, που όλοι μίλαγαν και συνεχίζουν να μιλάνε για την επιτυχία αυτή! Και δεν μίλαγαν μόνο σε μικρές ομάδες και μεταξύ τους. Ο σύγχρονος τρόπος επικοινωνίας, το διαδίκτυο, «πήρε φωτιά»! Άκρατος ο ενθουσιασμός! Άπειρα τα εύσημα, τα ευγενικά και τα τιμητικά σχόλια! Πολλές εκατοντάδες οι φωτογραφίες και τα σύντομα βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης! …Πώς να τα περιγράψει κανείς όλ’ αυτά με λόγια, όσο κι αν θεωρείται καλός χειριστής του λόγου!
     Αφήνω για το τέλος της σύντομης αυτής αναφοράς μου την προβολή που λαμβάνει το χωριό μου, το Λειβάρτζι του Δήμου Καλαβρύτων, μέσα από τη δική σας αυτή μεγάλη θεατρική παράσταση. Και, βέβαια, είναι εν πολλοίς γνωστό ότι αυτή η προβολή είναι μία από τις πρώτες επιδιώξεις και φιλοδοξίες μου.
     Αγαπημένη/πολυαγαπημένη φίλη κ. Αφροδίτη Σκαλτσά-Δημητρακοπούλου,
     Αγαπημένη/πολυαγαπημένη «ιπτάμενη» Θεατρική Ομάδα «Ταξιδευτές της Πρόζας», αξιοθαύμαστοι θετράνθρωποι, απλά, πολύ απλά ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και μοιράζομαι τη χαρά αυτή μαζί σας, τόσο προσωπικά, όσο και εκ μέρους ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΛΕΙΒΑΡΤΖΙΝΩΝ και όλων των επισκεπτών/θεατών που είχαν προσέλθει από τα γύρω χωριά, ακόμα και από την πρωτεύουσα του Νομού μας!                                                                                                                    

Πάντα με απέραντη εκτίμηση, θαυμασμό και αγάπη,

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος

Νοσηλευτής, Συγγραφέας-Λογοτέχνης-Λαογράφος

Ρομαντικές στιγμές

Χάραμα θέλω να ξυπνώ,
πρωί, που φεύγ’ η νύχτα,
που ξενικά η ανατολή
και των πουλιών η ορχήστρα.
 
Να βγαίνω πρώτος στην αυλή
να βλέπω την αυγούλα,
που βγαίνει με χαμόγελο,
που λούζει η δροσούλα.
 
Στο μύρωμα των λουλουδιών,
τριγύρω στο ποτάμι
το γιόμα θέλω να σταθώ,
στον ίσκιο, στο πλατάνι.
 
Να γείρω εκεί να κοιμηθώ
γλυκονανουρισμένος,
απ’ τη μουρμούρα του νερού
κι από έννοιες ξεχασμένος.
 
Κι αργότερα, το δειλινό,
που θα ’χει πια δροσίσει,
σ’ ένα δασάκι να βρεθώ
αντικριστά στη δύση.
 
Να βλέπω γύρω τα βουνά
φωτοστεφανωμένα,
τα σύννεφα στον ουρανό,
που είναι χρυσωμένα.
 
Να ’χω στη σκέψη ανεμελιά
και στην ψυχή γαλήνη.
Μια τέτοια ώρα σαν κι αυτή,
ατέλειωτη να μείνει.
 

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 13.7.2021
https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html