Λίγες σκέψεις στο προφητικό Ευαγγέλιο της Θ. Λειτουργίας της Μεγάλης Δευτέρας

(Ματθαίου, Κεφ. ΚΔ΄, 3 – 35)

     

    Είναι αλήθεια πως σαν έρχονται μεγάλες γιορτές, και ιδιαίτερα το Πάσχα, το θρησκευτικό μας συναίσθημα γίνεται πιο έντονο. Αναζητάμε – θέλουμε κάτι παραπάνω να κάνουμε, για να νοιώσουμε περισσότερο τη συγκίνηση των ημερών. Μας συνεπαίρνουν οι ψαλμοί, τα τροπάρια, τα Ευαγγέλια… Πιστεύουμε πως αν μπορέσουμε να εισχωρήσουμε περισσότερο στο νόημά τους, θα ήταν και το θρησκευτικό μας συναίσθημα και η ψυχική μας ανάταση μεγαλύτερα.

    Η πρώτη ημέρα της «τελικής ευθείας» για το Πάσχα, η Μεγάλη Δευτέρα, είναι μια εργάσιμη ημέρα. Εξ αιτίας των οικογενειακών και των επαγγελματικών υποχρεώσεων, λίγοι έχουμε τη δυνατότητα να πάμε στην εκκλησία και να ακούσουμε αυτή τη σπουδαία Ευαγγελική περικοπή, που είναι και μια σημαντική προφητεία. Μελετώντας, λοιπόν, το Ευαγγέλιο της ημέρας αυτής, που ο Χριστός στο Όρος των Ελαιών προλέγει στους Μαθητές Του γεγονότα που θα προηγηθούν της Δευτέρας Παρουσίας,  κάνουμε κάποιες διαπιστώσεις. Μερικές απ’ αυτές:

    Στη σημερινή εποχή όλο και περισσότερο αμφισβητείται η θρησκεία μας, όχι μόνο από τους μη χριστιανούς, αλλά και από εμάς τους ίδιους που θεωρούμαστε οπαδοί της. Πολλοί είναι οι παράγοντες που συμβάλουν σε αυτό και ας μην προσπαθήσουμε να τους αναλύσουμε τώρα. Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε όμως λίγο περισσότερο τούτο: H συγκεκριμένη Ευαγγελική Περικοπή, επικεντρώνεται στην προφητεία της καταστροφής της Ιερουσαλήμ, που έγινε από τα στρατεύματα του αυτοκράτορα Τίτο, το 70 μ. Χ. και σε γεγονότα που θα προηγηθούν της Δευτέρας Παρουσίας. Εκτιμάται ότι πολλοί είμαστε εκείνοι που έχουμε πειστεί ότι  κάποιες από τις προφητείες αυτές έχουν επαληθευτεί ή επαληθεύονται στις μέρες μας, όπως και αυτή: «Διά το πληθυνθήναι την ανομίαν, ψυγήσεται η αγάπη των πολλών». Γνωρίζουμε πολύ καλά, πώς μεγάλωσαν οι γονείς μας και οι προηγούμενες γενιές: Είχαν αγάπη μεταξύ τους. Ο ένας εμπιστευόταν το άλλον και τα σπίτια τους οι περισσότεροι τα άφηναν ανοιχτά, ιδίως στα χωριά. Άνοιγαν την πόρτα και σε κάθε άγνωστο περαστικό και τον φιλοξενούσαν σαν δικό τους άνθρωπο. Τον κοίμιζαν στο σπίτι τους και του έδειχναν εμπιστοσύνη σαν να τον γνώριζαν χρόνια πριν, σαν να είχαν φάει πολύ «ψωμί κι αλάτι» μαζί. Κι αυτός, βέβαια, φαινόταν αντάξιος των συναισθημάτων τους. Αυτόν τον τρόπο ζωής, τον γευτήκαμε και πολλοί από μας. Σήμερα όμως, πώς είναι οι σχέσεις των μεταξύ των ανθρώπων;...

     Ακόμα, με τις γνώσεις που έχουμε με τη βοήθεια της επιστήμης, μπορούμε να «δούμε» ότι κάποιες άλλες προφητείες θα επαληθευτούν στο μακρινό μέλλον, όπως π.χ. ότι «ο ήλιος σκοτισθήσεται και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής». Αλλά και στο πολύ κοντινό μας μέλλον μια τέτοια εκδοχή είναι πιθανή, από μια πολύ μεγάλη πυρηνική έκρηξη, π.χ..

    Σε κάποιο άλλο σημείο της Αγία Γραφής (Αποκάλυψη Ιωάννου, κεφ. η΄) αναφέρεται: «και απέθανε το τρίτον των κτισμάτων των εν τη θαλάσση». Ερώτηση: Θα μπορούσε να πιστέψει κανείς (όχι πολύ παλιά, αλλά) πενήντα – εξήντα χρόνια πριν ότι θα «ξέρναγαν» τα ποτάμια και οι θάλασσες τόνους και τόνους ψάρια από τη μόλυνση των νερών και γενικότερα του περιβάλλοντος; Απάντηση: Μάλλον όχι, ή καλύτερα: σίγουρα όχι.

     Αν φέρουμε στο νου μας και άλλες, μεταγενέστερες προφητείες, ό-πως π.χ. αυτές του Κοσμά του Αιτωλού, ίσως «ταρακουνηθούμε» περισσότερο. Μπορεί επειδή τα όσα έχουν ειπωθεί από άγιο τον Κοσμά τον Αιτωλό, να τα θεωρούμε πιο «απτά», πιο κοντινά μας, πιο σημερινά.

     Κάνοντας παρόμοιες σκέψεις, μπορούμε να πούμε με κάποια «άνεση», ότι κάποια «πράγματα» έχουν ειπωθεί και έχουν γραφεί τυχαία; Και ίσως το επισφράγισμα όλων αυτών να "κρύβεται στις λέξεις του Κυρίου: «Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσιν» «Ματθαίου ΚΔ΄, 35).

  

Επιμέλεια: Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 13.4.2020

Προσκύνημα στην Αγία Γη (ποίημα)

Δεύτερος τίτλος: «Είμαι άξιος;»

Πρώτη δημοσίευση: https://www.kalavrytanews.com/, 2011.

Δεύτερη δημοσίευση: Στο Βιβλίο μου «Επιλεγμένα ποιήματα-διηγήματα»,

εκδόσεις Άπειρος Χώρα, 2018

Φωτογραφία:
Προσκύνημα-ναός στο λόφο του Γολγοθά (Ιεροσόλυμα), όπως είναι σήμερα

Λαχταρώ να γονατίσω

κει που πάτησ’ ο Χριστός,

ταπεινά προσκυνήσω

πέτρες που είδανε το Φως.

Που ακούσαν τη λαλιά Του

τους ψαράδες να καλεί,

που ενοιώσαν τη ματιά Του

άγια, σαγηνευτική.

Κει που πλήθη εχορτάσαν,

που θεράπευσε τυφλούς,

που ανέμοι εσωπάσαν,

που ανέστησε νεκρούς.

Κει που ’στάθη ν’ ανασάνει,

κουβαλώντας το Σταυρό,

με τ’ αγκάθινο στεφάνι,

τον ιδρώτα Του καυτό.

Κει που τόσα εγινήκαν

να ρωτήσω να μου πουν,

χέρια ανθρώπου πώς βρεθήκαν;

Πώς το μάννα το ξεχνούν;

Και οι πέτρες θα μου πούνε,

που «εσχίσθησαν»* κι αυτές,

έχουν τρόπο ν’ αγαπούνε

κι όχι πέτρινες καρδιές!

Όμως, πώς να ξεκινήσω;

Πώς είμ’ άξιος εγώ,

τέτοιες πέτρες να πατήσω,

δρόμους Πάθους να διαβώ;

* Ευαγγέλιο Ματθαίου, ΚΖ΄, 51: «Και ιδού το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη εις δύο από άνωθεν έως κάτω και η γη εσείσθη και αι πέτραι εσχίσθησαν» (την ώρα που Ο Χριστός «παρέδωσε το Πνεύμα»).

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπυολος, 13.4.2020

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Το γαϊδουράκι και ο σταυρός στην πλάτη του στη λαϊκή παράδοση

     Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, το ταπεινό γαϊδουράκι έχει σταυρό στην πλάτη, επειδή ανέβηκε σ’ αυτό ο Χριστός, όταν μπήκε θριαμβευτικά στα Ιεροσόλυμα την Κυριακή των Βαΐων, γι’ αυτό και είναι ευλογημένο ζώο! Προσέξτε πώς δείχνουν τα τοξάκια στην εικόνα: Μια μαύρη γραμμή κατά μήκος της ράχης κι άλλη μία κάθετη, με «προέκταση» προς τα μπροστινά πόδια. Αν τις παρατηρήσει κανείς καλά και τις φανταστεί σε ευθειασμό, σχηματίζουν σταυρό!

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 12.4.2020

https://nikolpapak.blogspot.com/2017/05/blog-post_22.html

Το Πάσχα, άλλοτε κι εφέτος

Το Πάσχα, άλλοτε κι εφέτος

Εικόνα: από το διαδίκτυο

Σημειώνεται εξ αρχής ότι το κείμενο αυτό δεν γράφηκε και δεν αναρτήθηκε για να αποτελέσει έλεγχο. Γράφηκε και αναρτήθηκε μόνο για ευτοέλεγχο.

     Η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης το Πάσχα και ισάξια των Χριστουγέννων. Ίσως, όμως, η χαρά της άνοιξης και τα συναισθήματα χαρμολύπης που είναι πολύ περισσότερο έντονα από το Πάθος του Θεανθρώπου και την αναμονή της Ανάστασης, να την κάνουν πιο «μεγάλη».

     Ο Πασχαλινός εορτασμός έχει δεθεί άρρηκτα με τη λαϊκή παροιμία «Πάσχα στο χωριό και Χριστούγεννα στην πόλη». Πριν ακόμα μπει η Μεγάλη Εβδομάδα, αρχίζουν να γίνονται οι ετοιμασίες και οι επιλογές για την Πασχαλινή περιβολή από τις ντουλάπες και να γεμίζουν βαλίτσες. Τίποτα το επιλήψιμο, βεβαίως, αφού ο εορτασμός με αγαπημένα πρόσωπα στο γενέθλιο τόπο είναι «κεκτημένο δικαίωμα». Ακόμα και όσων ο γενέθλιος τόπος  είναι κάποια πόλη, εξορμούν με οργανωμένες ή μη αποδράσεις για κάποιον εξοχικό προορισμό.  

     Κι εκεί που η κατάνυξη των αγίων ημερών κορυφώνεται, πολλοί εξ ημών βρισκόμαστε υπ’ ατμόν ή καθ’ οδόν προς τον προορισμό μας. Ίσως «περάσουμε» βιαστικά και από κάποια εκκλησία «ν’ ανάψουμε ένα κερί» και να ακούσουμε και «κάνα Ευαγγέλιο» τη Μεγάλη Πέμπτη. Ίσως, ακόμα, και τη Μεγάλη Παρασκευή να επαναλάβουμε το ίδιο την ώρα της Αποκαθήλωσης. Περισσότερο βέβαιο θεωρείται ότι θα ρωτήσουμε τον ιερέα ή το νεωκόρο «τί ώρα κοινωνάνε» τη Μεγάλη Πέμπτη, αποδεικνύοντας έμπρακτα πόσο είμαστε «οκνηροί στα θρησκευτικά καθήκοντα», όπως είχε πει και ο άγιος Παΐσιος!

     Στον τόπο του προορισμού μας, αρκετοί επιδιδόμαστε στις ετοιμασίες για το Πασχαλινό τραπέζι και την υποδοχή των προσκεκλημένων, κυρίως. Απαραίτητη, βεβαίως, και η προσεγμένη εμφάνισή μας στον Επιτάφιο και πολύ περισσότερο στην Ανάσταση, γιατί και το «να κάνουμε εντύπωση», είναι κι αυτό «στο πρόγραμμα»! Κι αμέσως μετά το «αναστήτω ο Θεός», «διεσκορπιστήτωσαν οι εχθροί αυτού»! Τί μας μένει, λοιπόν, από το Πάσχα; Μήπως περισσότερο η εύφρανση των αισθήσεων; Και τούτο, όμως, δεν είναι μεμπτό, αφού ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προτρέπει: «Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, ευφράνθητε σήμερον. Η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ο μόσχος πολύς, μηδείς εξέλθη πεινών». Μεμπτό είναι αν λείπει η συνέχεια του κατηχητικού λόγου του μεγάλου αγίου της πίστης μας: «Πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως».

     Το Πάσχα του 2020 θα είναι εντελώς διαφορετικό. «Μένουμε σπίτι» και γιορτάζουμε ή «γιορτάζουμε» σπίτι. Ίσως εδώ να μας δοθεί περισσότερο η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε από την τηλεόραση τις κατανυκτικές ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος. Ίσως, ακόμα, να μας δοθεί και μια παραπάνω ευκαιρία να ανοίξουμε κάποια ιερά σύνοψη την ώρα των κατανυκτικών ακολουθιών και να κατανοήσουμε καλύτερα και περισσότερο αυτά που «δεν καταλαβαίνουμε» στην εκκλησία!

     Έρχονται στη σκέψη μου, τέλος, σαν «παραλληλισμός», κάποιες λιτές ακολουθίες και Θ. Λειτουργίες σε χωριά μας και σε μοναστήρια μας, που μπορεί αυτές να τις νοιώθουμε περισσότερο από τις μεγαλόπρεπες των μεγαλουπόλεων.  

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 5.4.2020

https://nikolpapak.blogspot.com/2017/05/blog-post_22.html

Πρόταση - "πρόσκληση" για τη φετινή Ανάσταση!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ 2020

ΠΡΟΤΑΣΗ-«ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ»(!)

     Με αναμμένες τις λαμπάδες μας από το καντήλι του σπιτιού μας και Πασχαλινά ντυμένοι, ας βγούμε όλοι στα μπαλκόνια μας την ώρα της Ανάστασης και να ψάλλουμε σε όλη την Ελλάδα το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Η πίστη μας και οι προσευχές μας θα καθαγιάσουν φως της λαμπάδας σε Άγιο Φως! Ψέλνοντας το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, να προσευχηθούμε και για τους συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται, για τους ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ και για την Πατρίδα μας! Να είμαστε βέβαιοι ότι οι προσευχές μας θα φτάσουν στο Θρόνο του Δημιουργού!

Ν.Π. 3.4.2020

Κορωνοϊός: Το "ταρακούνημα";

Κορωνοϊός: Το «ταρακούνημα»;

     Ήδη έχουν αρχίσει να πέφτουν οι επιδοκιμαστικές φωνές που μέχρι τώρα υψώνονταν για τα πρότυπα που υιοθετούνται και προβάλλονται σε σύγχρονους, σε νεότερους και σε επερχόμενους. «Θεοί», π.χ., μεγάλοι του ποδοσφαίρου, «θεοί» και «θεές» μεγάλοι της τηλεθέασης, μα στην αφάνεια μεγάλοι της επιστήμης, μεγάλοι της προσφοράς και παρεξηγημένα και υποβαθμισμένα πολλά ανθρωπιστικά επαγγέλματα! Και εδώ, αξίζει νομίζω, να ειπωθεί παρενθετικά κάτι ευτράπελο, πλην όμως αληθινό: Σε κάποιο χωριό, ένας παραδοσιακός «τύπος» ήταν προξενητής. Πουθενά το επιλήψιμο, αφού, αφιλοκερδώς πάντα, είχε συμβάλει να γνωριστούν και να δημιουργήσουν οικογένεια πολλά ζευγάρια. Κάποια στιγμή τον πλησίασε κι ένας συγχωριανός του, σχετικά προχωρημένης ηλικίας που είχε «ξεμείνει». «Μπάρμπα-Θανάση», του λέει, «μήπως υπάρχει και για μένα καμιά καλή κοπέλα; …Ας είναι και νοσοκόμα»!!!

     Κι «όλα πήγαινα καλά»!… Μεγάλες οι φιλοδοξίες οικονομικών κολοσσών, μεγάλα και τα οράματα, των επενδυτών και στελεχών τους. Ανυπολόγιστες και οι μεγάλες επενδύσεις και οι παραγωγές, όπως, π.χ. των πολεμικών βιομηχανιών ανά την υφήλιο. Ανυπολόγιστα τεράστιες και οι παραγγελίες των «πελατών» τους,  αδιαφορώντας εκατέρωθεν για τις ζωές των χιλιάδων - των εκατομμυρίων «μικρών». Άραγε, αναρωτιέται κανείς, μόνο στων «μικρών» τις σκέψεις μπορεί να βρει κανείς την παραβολή του άφρονος πλουσίου;  (Ευαγγέλιο Λουκά, ΙΒ΄, 13-21).

     Και ήλθε ο κορωνοϊός με το δικό του πολλών Ρίχτερ «ταρακούνημα», «και ιδού σεισμός εγένετο μέγας» (Ευαγγέλιο Ιωάννου ΚΗ΄,2) «και η γη εσείσθη» (Ευαγγέλιο Ματθαίου ΚΖ΄, 51)! «Μεγάλες αξίες» άρχισαν να αμφισβητούνται και Αξίες «μικρές» να υπερυψώνονται!

     Θα είναι, άραγε η γνωστή αρχή της «ανοικοδόμησης» μετά από κάθε «φυσική καταστροφή», ή γρήγορα θα ξεχάσουμε και θα συνεχίσουμε «κατά τα ειωθότα»;  

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 2.4.2020

https://nikolpapak.blogspot.com/2017/05/blog-post_22.html

ΜΕ ΔΙΑΘΕΣΗ ΧΙΟΥΜΟΡ!

(λόγω του εγκλεισμού της πανδημίας)

Δεν είναι κρίμα κι άδικο,

απ’ το φεγγίτη, μόλις,

την άνοιξη να βλέπουμε

στις ερημιές της πόλης;

Δεν είναι κρίμα κι άδικο,

που ’ναι φθηνή η βενζίνη,

ένας νεόφερτος ιός

στα σπίτια να μας κλείνει;

Ν.Π., 29.3.2020