Ευλαβική επίσκεψη στο σπίτι του «τραγουδιστή του βουνού και της στάνης», του Κώστα Κρυστάλλη, στο Συρράκο Ιωαννίνων

(ΜΕΡΟΣ Α΄: Πρόλογος, διαδρομή, προσκύνημα στη μονή Κηπίνας)

Σημείωση: Ο διαχωρισμός σε Α΄ και Β΄ ΜΕΡΟΣ γίνεται για να μην κουράζει τον αναγνώστη το μακροσκελές κείμενο.

Πρόλογος

     Τα ορεσίβια παιδικά βιώματα επηρέασαν οπωσδήποτε την ψυχοσύνθεσή μου. Κάτι ανάλογο έχει γίνει και με την ποίηση του «τραγουδιστή του βουνού και της στάνης», του Κώστα Κρυστάλλη, που τα ποιήματά του μίλαγαν και μιλάνε πάντα στην ψυχή μου. Σ’ αυτό συνέβαλε και ο δάσκαλός μου, στη δευτέρα τάξη του δημοτικού, ο Κωνσταντίνος Τσόγκας, που ως Ηπειρώτης κι αυτός, δεν έχανε καμία ευκαιρία να εκθειάζει, εκστασιασμένος πάντα, τον μεγάλο συντοπίτη του λογοτέχνη. Έτσι, από μικρή ηλικία μού γεννήθηκε η επιθυμία να επισκεφθώ το χωριό του, το Συρράκο Ιωαννίνων, σαν ελάχιστη απότιση φόρου τιμής στο μεγάλο τέκνο της Ηπείρου.

     Ο γάμος μου με την εκ Πρεβέζης σύζυγό μου, έφερε πιο κοντά αυτό το όνειρο. Κάποιες άλλες προτεραιότητες, όμως, συνεχώς το ανέβαλαν, για να κατορθώσει να γίνει πραγματικότητα τον Αύγουστο του 2018. Αφού από την προηγούμενη ημέρα συζητήσαμε με την εξαμελή παρέα μας τις λεπτομέρειες του ταξιδιού, συναντηθήκαμε άκρως ευδιάθετοι εκείνο το Αυγουστιάτικο πρωινό στο προκαθορισμένο σημείο του Γοργομύλου Πρέβεζας, του χωριού της συζύγου μου, αν και η τσιπουροκατάνυξη της ίδιας παρέας το προηγούμενο βράδυ κράτησε μέχρι αργά!  

Η διαδρομή

     Ακολουθήσαμε τη διαδρομή δυτικά των Τζουμέρκων, έχοντας το περήφανο και ξακουσμένο βουνό δεξιά μας. Ανηφορικός, με πολλές στροφές και σχετικά στενός ο φιδωτός δρόμος, έκανε σε πολλά σημεία το αυτοκίνητο να αγκομαχεί. Τα ορθάνοιχτα παράθυρα δεν μας στερούσαν καθόλου την επαφή με τη φύση, που ξεδιπλωνόταν σε όλο της το μεγαλείο, όσο έκοβε το μάτι μας, από τα πρώτα μέτρα μπροστά μας, μέχρι τον μακρινό ορίζοντα στις κορφές των πολυτραγουδισμένων Ηπειρώτικων βουνών. Αν και κατακαλόκαιρο, παντού βασίλευε ανοιξιάτικο χρώμα και διάθεση, από τις καθημερινές απογευματινές βροχές των τελευταίων ημερών. 

Τα "περήφανα και ξακουσμένα" Τζουμέρκα του δημοτικού μας τραγουδιού

    Στο ύψος του γεφυριού της Πλάκας ξαναφέραμε στη μνήμη μας την ιστορία του πέτρινου αυτού μνημείου, ένα από τα πολλά της περιοχής, και μελαγχολήσαμε για τη σημερινή του κατάσταση. Εκεί δεν έχασα την ευκαιρία να απαγγείλω στην παρέα μου το ποίημα μου «στο γεφύρι της Πλάκας» και οι τελευταίοι στίχοι του άρχισαν να παίρνουν τη μελαγχολία μας και να μας ξαναφέρνουν τη διάθεση (δείτε εδώ: http://nikolpapak.blogspot.com/2018/01/blog-post_30.html  ).

     Όσο ανεβαίναμε, τόσο αφήναμε όλο και πιο χαμηλά τον Άραχθο ποταμό, που καταλήγει στον Αμβρακικό κόλπο, ύστερα από τη σκληρή δοκιμασία των νερών του, που τιθασεύονται προσωρινά στην τεχνητή λίμνη του Πουρναρίου, κοντά στην Άρτα, όπου και το ομώνυμο φράγμα της ΔΕΗ.

     Φωλιασμένα τα γραφικά χωριά των Τζουμέρκων στους πρόποδες και τις πλαγιές του ιστορικού βουνού, άλλα μικρότερα κι άλλα μεγαλύτερα, δημιουργούσαν μαζί με την ομορφιά του επιβλητικού ορεινού όγκου τον τέλειο πίνακα ζωγραφικής της φύσης, στον ίδιο τους τον τόπο. Τα τζιτζίκια ισοκρατούσαν στις μελωδίες των πουλιών και όλα μαζί γέμιζαν αρμονικά την ησυχία που θα επικρατούσε χωρίς αυτά. Κι ενώ η ζωή κάτω στον πίνακα ζωγραφικής ακολουθούσε τους δικούς της γνώριμους καθημερινούς ρυθμούς, ψηλά και κάτω από τα πρώτα σύννεφα που άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους, αετοί και γεράκια έκαναν μεγάλους κύκλους, αναζητώντας τη λεία τους.

Προσκύνημα στη μονή Κηπίνας

     Πρώτος σταθμός «ανάσας» στη διαδρομή μας, ήταν η ιστορική μονή Κηπίνας, πραγματική αετοφωλιά στο βράχο, που σε καλεί να την επισκεφθείς και να νοιώσεις το δέος, να θαυμάσεις την τέλεια τέχνη και τη ριψοκίνδυνη θέληση των εμπειρικών μαστόρων της εποχής εκείνης, να εκστασιαστείς με τις σκέψεις και μόνο της μοναχικής ζωής και όσων αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την εγκόσμια ζωή για να αφιερωθούν εκεί τότε. Προσωπικά μου θύμισε και την επίσης σπάνιας ομορφιάς μονή Προδρόμου στη Στεμνίτσα Αρκαδίας, με την οποία η μονή Κηπίνας έχει πολλές ομοιότητες στην αρχιτεκτονική επάνω και μέσα στο βράχο.

Η μονή Κηπίνας

     Αφού αφήσαμε το αυτοκίνητο στο μεγάλο άνοιγμα του δρόμου, που είναι μαζί και χώρος στάθμευσης των οχημάτων των προσκυνητών, ανηφορίσαμε τα πέτρινα σκαλοπάτια που οδηγούν στο μοναστήρι. Μπαίνοντας, μάς καλωσόρισε με χαμόγελο μια καλόκαρδη κυρία που το φρόντιζε, αφού δεν έχει πια μοναχούς. Δεν διέφεραν όμως σε τίποτα η υποδοχή, η φιλοξενία, η τάξη, η καθαριότητα και η κατάνυξη από κάθε άλλο προσκύνημα όπου εγκαταβιώνουν μοναχοί.

     Μεταξύ των αξιοπρόσεκτων σημείων είναι και η κρεμαστή ξύλινη γέφυρα, την οποία σήκωναν οι μοναχοί με μηχανισμό («μανιβέλα»), δημιουργώντας έτσι κενό τεσσάρων μέτρων, περίπου, για να προστατεύονται οι ίδιοι και το μοναστήρι από τις επιδρομές των τούρκων και των ληστών, καθώς και κάθε άλλου κακόβουλου επισκέπτη.
     

Η κρεμαστή ξύλινη γέφυρα του μοναστηριού, ανοιχτή και κλειστή

     Άλλο ένα σημείο από το οποίο ο φόβος κυριαρχεί τον προσκυνητή, είναι το απόλυτα κάθετο μεγάλο και δυσθεόρατο ύψος από τη χαράδρα του Χρούσια ή Καλαρρύτη ποταμού, παραπόταμου του Άραχθου.
     Από τον πρόναο μπορεί να εισέλθει ο προσκυνητή/επισκέπτης και στο σπάνιο  σπήλαιο, 240 μέτρα του οποίου είναι αξιοποιημένα. Εδώ πάλι ομοιότητες με το Σπήλαιο λιμών των Καστριών Καλαβρύτων, αφού μικρές λίμνες με νερό υπάρχουν και σ' αυτό.

Το φαράγκι του Χρούσια ποταμού

     Το μονίδριο κτίστηκε το 1212 και είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, που πανηγυρίζει όμως την Παρασκευή της Διακαινησίμου, της Ζωοδόχου Πηγής. Η οροφή του βράχου λαξεύτηκε κατάλληλα και δημιουργήθηκε ο τρούλος της εκκλησίας. Το όνομά του οφείλει, πιθανόν, στους πολλούς κήπους που είχε κάτω προς το ποτάμι, αφού και τα νερά είναι εκεί άφθονα.

     Αναβαπτισμένοι από το προσκύνημα στη μοναδική αυτή αετοφωλιά της Ορθοδοξίας και με ενισχυμένες τις σωματικές δυνάμεις από τα κεράσματα, συνεχίσαμε τη διαδρομή μας, με επόμενο σταθμό το πέτρινο χωριό Καλαρρύτες.

     Περνώντας από το χωριό Κτιστάδες, ρώτησα αν υπάρχει το επώνυμο Ευθυμίου, που πιθανότατα από εκεί ήταν ο Ηπειρώτης κτίστης Κώστας Ευθυμίου που έχτισε και το πατρικό μου σπίτι στο χωριό μου, το 1937. Δυστυχώς, όμως, κανείς από τους τρεις ντόπιους δεν ήξερε, ούτε ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητος.

Χαραγμένη σε πέτρα η ημερομηνία ανέγερσης του πατρικού μου σπιτιού, στο Λειβάρτζι Καλαβρύτων,
με το όνομα του Τζουμερκιώτη μάστορα Κωνσταντίνου Ευθυμίου,
ή "μαστρο-Κώστα", όπως ήταν γνωστός στην περιοχή.

     Συνεχίζεται με το Β΄ ΜΕΡΟΣ: Καλαρρύτες, Συρράκο.

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 10.8.2018

http://nikolpapak.blogspot.com/2017/05/blog-post_22.html

«Σας ασπάζομαι την δεξιάν»

     Με τις λέξεις «σας ασπάζομαι την δεξιάν», έκλειναν στο παρελθόν τις επιστολές τους οι ξενιτεμένοι προς τους μεγαλύτερους-ανιόντες συγγενείς τους. Η στερεότυπη αυτή φράση-επίλογος ή και αρχή των επιστολών, όμως, δεν ήταν μόνο σχήμα λόγου. Ο ασπασμός του δεξιού χεριού ήταν άγραφος νόμος και τον τηρούσαν καλύτερα και από το γραπτό τα παλαιότερα χρόνια και, φυσικά, όχι μόνο στον παπά.

     Η κίνηση συνοδευόταν από υπόκλιση και δήλωνε το σεβασμό στους γονείς, τους παππούδες, το δάσκαλο/δασκάλα, σε θείους, αλλά και γενικά σε κάθε μεγαλύτερο κι ας ήταν ξένος και, οπωσδήποτε στο νουνό και στη νονά. Δήλωνε ακόμα και την «υποταγή», με την καλή , φυσικά, έννοια.

     Και πρέπει να ξεχωρίσουμε τον ασπασμό του χεριού του κληρικού, που μπορεί να είναι πολύ νέος, αλλά είναι κι εδώ «νόμος» για μικρότερους και μεγάλους και μεγαλύτερούς του. Κι αυτό γίνεται, όχι μόνο για λόγους σεβασμού, αλλά και για λόγους ιερατικού σχήματος: στο χέρι του παπά που ευλογεί το δισκοπότηρο, του πρέπει ιδιαίτερος σεβασμός.

     Σήμερα, που πολλές τέτοιες όμορφες συνήθειες έχουν ισοπεδωθεί/καταργηθεί, η κίνηση ασπασμού του χεριού ενός μεγαλύτερου, μπορεί και να αποτελέσει αιτία ειρωνείας από ορισμένους!

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 25.7.2018

https://nikolpapak.blogspot.com/2021/08/blog-post_29.html

Το πέταμα της πέτρας!

Το πέταμα της πέτρας:

Ένα παλιότερο παιδικό παιχνίδι-αγώνισμα!

     Στη γενιά μου δεν έλλειψε το παιχνίδι. Το αντίθετο μάλιστα και στο θέμα έχουμε αναφερθεί και σε άλλα άρθρα*. Έλλειψε όμως από τη γενιά μου το εμπορικό παιχνίδι και ειδικά στα παιδιά των ορεινών και φτωχών περιοχών.   

     Πέρα από το ομαδικό, που ήταν το πλέον διαδεδομένο και αγαπημένο σε όλους μας, χρησιμοποιούσαμε στο παιχνίδι μας διάφορα αντικείμενα του περιβάλλοντός μας. Τα πλέον εύχρηστα από αυτά ήταν οι πέτρες και τα ξύλα! Μέσω αυτών των αντικειμένων και παιχνιδιών αυτοσχεδιάζαμε, επιδιώκαμε να κοινωνικοποιηθούμε, ορίζαμε κανόνες, προσπαθούσαμε να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας, να καλλιεργήσουμε την αντίληψή μας και, φυσικά, ψυχαγωγούμαστε. Κανένας λόγος, βεβαίως, για ηλεκτρονικό παιχνίδι στην  τηλεόραση, ή στο κινητό και το τάμπλετ! Ούτε καν η επιστημονική φαντασία δεν μπορούσε να φτάσει ως εκεί!

     Το εμπορικό («αγοραστό») παιχνίδι που είχε αρχίζει να κατακλύζει την αγορά, ήταν οικονομικά δυσπρόσιτο, αν όχι απαγορευμένο, αφ’ ενός, αλλά και δυσεύρετο στις αγορές των μικρών μας χωριών, αφ’ εταίρου.

     Τα αγόρια, λοιπόν, κυρίως τα αγόρια, συγκροτούσαν μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες και επιδίδονταν στο «πέταμα της πέτρας». Όριζαν την απόσταση, τοποθετούσαν ένα σταθερό αντικείμενο για στόχο και το αγώνισμα άρχιζε! Εκείνος που θα «πετύχαινε» το αντικείμενο-στόχο περισσότερες φορές σε κάθε διαγωνισμό, ήταν ο νικητής τη ημέρας. Και σαν νικητής και καλός «σκοπευτής», είχε βεβαίως τα «κέρδη» του και τις «ζημιές» του: Στα κέρδη συγκαταλέγονταν το καύχημα και ίσως το προσόν του θαυμασμού από την πλευρά του ασθενούς φύλου! Χρησιμοποιούσε όμως και τις ικανότητές του και στο… κυνήγι, ελλείψει σφεντόνας! Στις ζημιές, σίγουρα ο «φθόνος» των συμπαικτών του!
     Δεν θα ήταν υπερβολή, τέλος, να πούμε ότι "πρόγονος" της σφαιροβολίας ήταν το "λιθάρι". Εξάλλου, και οι αγωνιστές της Ελευθερίας στα βουνά μας, την εποχή της τουρκοκρατίας, εξασκούνταν και συναγωνίζονταν στο πέτα(γ)μα της πέτρας, έχοντας την ικανότητα αυτή και σαν ένα είδος εναλλακτικής λύσης κατά του εχθρού, ελλείψει πολεμοφοδίων.

===================

* Δείτε παρόμοια άρθρα στην ηλεκτρονική εφημερίδα http://www.kalavrytanews.com/ :

http://www.kalavrytanews.com/2012/10/blog-post_21.html

και

http://www.kalavrytanews.com/2012/10/blog-post_9783.html

και

http://www.kalavrytanews.com/2012/11/blog-post_7581.html

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 17.7.2018

http://nikolpapak.blogspot.com/2017/05/blog-post_22.html

Από τους «ψίθυρους» ενός «ασήμαντου»!

Εικόνα: Από το εξώφυλλο του βιβλίου

     Μια κάπως δυσάρεστη έκπληξη με περίμενε, με το που άνοιξα τη μικρή βαλίτσα, φθάνοντας στον προορισμό της τριήμερης απόδρασης: διαπίστωσα ότι είχα ξεχάσει να πάρω το βιβλίο που είχα στο πρόγραμμα να διαβάσω εκεί. Δεν απογοητεύθηκα, αφού εύκολα θα εύρισκα ένα βιβλιοπωλείο και θα έπαιρνα κάποιο άλλο.

     Η θεά τύχη όμως είχε φροντίσει με τον καλύτερο τρόπο να καλύψει την παράλειψή  μου: Με το που έριξα μια ματιά στο κατάλυμα, βλέπω σ’ ένα ράφι τέσσερα βιβλία! Διάλεξα εκείνο που ο τίτλος του με προσέλκυσε περισσότερο: «ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΕΝΟΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟΥ» - αυτοβιογραφία του Γιώργου Σ. Μπουτσιούκου, εκδόσεις ΣΟΚΟΛΗ, 1993.

     Είναι μεγάλη δουλειά να σε «τραβάει» ένα βιβλίο από την πρώτη στιγμή! Άρχισαν να διαβάζω την εισαγωγή του και αμέσως μετά «κόλλησα» στις σελίδες του. Δεν θα μιλήσω για την πλοκή του, για το συνεχές ενδιαφέρον του, για τη γλαφυρότητά του, για την αγωνία και πολλά ακόμα συναισθήματα που συνεπαίρνουν τον αναγνώστη. Θα πω μόνο ότι βιαζόμουνα να βγω από τη θάλασσα και να μην αφιερώνουμε πολύ χρόνο σε άλλες δραστηριότητες, για να συνεχίσω το διάβασμα! Πραγματικά, είναι ένα βιβλίο από την καρδιά του συγγραφέα, που μιλάει κατ' ευθείαν στην καρδιά του αναγνώστη!  

     Κλείνοντας το πίσω εξώφυλλο, ο νους μου στριφογύριζε σε πάμπολλα σημεία του βιβλίου. Θα σταθώ όμως μόνο δύο  και σ’ ένα επιγραμματικό σχόλιο.

α. Τα σημεία:    

  

    «[…]Το θρησκευτικό συναίσθημα δεν επιβάλλεται. Γεννιέται και δημιουργείται κατά το στάδιο εκείνο του ανθρώπου που διαμορφώνει τον εαυτό του, την προσωπικότητά του και, οπωσδήποτε από τις επιδράσεις που δέχεται από το άμεσο περιβάλλον που είναι η οικογένεια και η τοπική μικρή ή μεγάλη κοινωνία που ζει και αναπτύσσεται και, φυσικά, το σχολείο. Το άναμμα του καντηλιού στις εικόνες, το βράδυ προτού κοιμηθούμε από τη μάνα, εκεί στην ανατολική γωνιά του σπιτιού, […] η εξωτερίκευση της πίστης, η ευλάβεια, ο εκκλησιασμός […]. Η αγάπη προς τους συνανθρώπους μας και οι αγαθοεργές πράξεις μας είναι η υλοποίηση της πίστης μας. […] Κάπως έτσι μεταλαμπαδεύονται όλες οι αξίες μας από τους προγόνους στους απογόνους, που τούτοι, ανάλογα με το πόσο την καλλιεργούν, συμμετέχουν στο να δημιουργήσουν την κοινωνία μας».

……………………………………………………………………

    «Για να υπάρξει αγώνας πρέπει να υπάρξουν ιδανικά και οράματα για ένα καλύτερο μέλλον, για τον εαυτό σου και τους συνανθρώπους σου.

     Για να προσεγγίσεις, να φτάσεις αυτά τα οράματα, χρειάζεται πίστη, αγάπη, ελπίδα και δράση.

     Ο συγγραφέας αυτού του ταπεινού πονήματος, με αυτά τα όπλα πορεύτηκε και πορεύεται στη ζωή.

     Φώναξε και φωνάζει.

     Διαμαρτυρήθηκε και διαμαρτύρεται.

     Αντέδρασε και αντιδρά.

     Αντιστάθηκε και αντιστέκεται σε κάθε τι το παράλογο, το ανέντιμο, το ανήθικο, το ψεύτικο, το ατιμωτικό της ανθρώπινης ύπαρξης και πάσχισε και πασχίζει για κάποιον καλύτερο κόσμο.

     Όμως! Δεν έπαψε να είναι ένας ασήμαντος και η φωνή του, η κραυγή του ακόμα ασημαντότερη. Ένας ψίθυρος, που στις ταραγμένες εποχές – όπως και η δική μας σήμερα – σκεπάζεται πάντα από τις βροντές…

      Αλλά! Μήπως κάποια λίγα εκατομμύρια τέτοιοι ψίθυροι θα σκεπάζανε τις βροντές;».

β. Το σχόλιο:

     Νομίζω, τελικά, ότι δεν χρειάζονται «βροντές»! Οι «ψίθυροι» του καθενός μας χρειάζονται, που ο σύγχρονος «πολιτισμός» και ο τρόπος ζωής μας τους έχουν «πνίξει»!

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 15.7.2018

http://nikolpapak.blogspot.com/2017/05/blog-post_22.html

Μεγάλα συναισθήματα

Για το «ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ»

του Αθανασίου Δ. Τζώρτζη!

     Πολλά, δυνατά και μεγάλα συναισθήματα ένοιωσα, με κυρίαρχα τη συγκίνηση, το θαυμασμό και την υπερηφάνεια, όταν το βλέμμα μου πραγματικά κόλλησε στο  «ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ», που κατέχει μια περίοπτη θέση στην Εθνική Βιβλιοθήκη, στο Ίδρυμα Πολιτισμού «ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ»! 

     Δύο είναι οι λόγοι που τα συναισθήματα αυτά είναι δυνατά για το μνημειώδες αυτό έργο: Ο πρώτος, η ανιδιοτελής φιλία με την οποία με τιμάει ο πνευματικός δημιουργός και δυσθεώρητο πνευματικό κεφάλαιο του τόπου μου, ο κ. Αθανάσιος Δ. Τζώρτζης. Ο δεύτερος, η μεγάλη «πολυθρόνα» την οποία κατέχουν στην Εθνική Βιβλιοθήκη τα Καλάβρυτα και όλη η Επαρχία με το εφτάτομο ογκώδες αυτό έργο του.

     Αγαπητέ μου Θανάση, Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για άλλη μια φορά!

     Δείτε περισσότερα για το «ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ» εδώ:

http://www.kalavrytanews.com/2014/11/istoriko-lexiko-kalavryton.html

Νίκος Παπακωνσταντόπουλος, 7.6.2018

http://nikolpapak.blogspot.com/2017/05/blog-post_22.html

Βιβλιοπαρουσίαση

     Θερμές και από καρδιάς οι ευχαριστίες μου στην πολύτιμη φίλη Παναγιώτα Π. Λάμπρη, Φιλόλογο, Εκπαιδευτικό και Συγγραφέα, για την κριτική της στο τελευταίο μου βιβλίο, με τίτλο «Επιλεγμένα».

http://users.sch.gr/panlampri/Bipar37.html

Δείτε περισσότερα στην προσωπική μου ιστοσελίδα:
http://nikolpapak.blogspot.com/2018/07/httpusers_6.html

Ν.Π., 25.6.2018

http://nikolpapak.blogspot.com/2017/05/blog-post_22.html

Ο ΠΛΗΓΟΜΕΝΟΣ

Ένα ποίημα που πολύ με συγκίνησε. Μου το έδωσαν να το διαβάσω σε μια φιλική συνάντηση.  Ο χρόνος, ο τόπος και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφηκε, καθώς και τα συναισθήματα που διεγείρει, είναι ιδιαιτέρως χαρακτηριστικά. Και επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, το παραθέτω σε πιστή αντιγραφή, με το όνομα του δημιουργού, φυσικά. Δεν έχουν γίνει ορθογραφικές διορθώσεις και λείπουν οι περισπωμένες και τα πνεύματα του πολυτονικού συστήματος.

Ο ΠΛΗΓΟΜΕΝΟΣ

Σέ μιά ράχι εκεί ξαπλωμένος

χωρίς νάχη καμιά συντροφιά

Στρατιώτης βαρειά πληγωμένος

κάπου κάπου Στενάζει βαρειά.

--------------------

Δέν τού δίνει κανένας βοήθεια

δέν τού δένει κανείς τήν πληγή

Μά η Πατρίδα νικα! Είν’ αλήθεια!

Καί η χαρά του γιεμίζη καί ζεί!

Τερζελερ τη 2/1/22, Μικρά Ασήα

Στέφανος Αναστασάκης