Στα
κόκκινα του δειλινού, στις ομορφιές της δύσης
μη χάσεις λίγο να σταθείς, στιγμές για να γεμίσεις!...
Τρεχ’ η ζωή καλπάζοντας κι οι έννοιες φορτωμένες,
με μετρημένες τις χαρές κι αυτές κυνηγημένες.
Της μέρας τις αναποδιές, για λίγο ξέχασέ τες.
Μικρές στιγμές του δειλινού, για σένα κράτησέ τες!
-----------------------------------------------
* Το μικρό αυτό ποίημα είναι αφιερωμένο, σαν χαιρετισμός, στην αγαπημένη φίλη Μαρία Βλάχου! Με συνεπήρε μια διαδικτυακή φωτογραφία της και λόγια της λεζάντας της, την ώρα που το καράβι αναχωρούσε από την Κέρκυρα! Ξεκινά τη λεζάντα της με τις πρώτες λέξεις του ποιήματος: «Στα κόκκινα του δειλινού…»!
μη χάσεις λίγο να σταθείς, στιγμές για να γεμίσεις!...
Τρεχ’ η ζωή καλπάζοντας κι οι έννοιες φορτωμένες,
με μετρημένες τις χαρές κι αυτές κυνηγημένες.
Της μέρας τις αναποδιές, για λίγο ξέχασέ τες.
Μικρές στιγμές του δειλινού, για σένα κράτησέ τες!
-----------------------------------------------
* Το μικρό αυτό ποίημα είναι αφιερωμένο, σαν χαιρετισμός, στην αγαπημένη φίλη Μαρία Βλάχου! Με συνεπήρε μια διαδικτυακή φωτογραφία της και λόγια της λεζάντας της, την ώρα που το καράβι αναχωρούσε από την Κέρκυρα! Ξεκινά τη λεζάντα της με τις πρώτες λέξεις του ποιήματος: «Στα κόκκινα του δειλινού…»!
Φωτογραφία: Μαρία Βλάχου.
Νίκος
Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 4.11.2024
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου