Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 2018

Ο βασιλιάς και ο ζητιάνος (παραμύθι για τους μικρούς μας φίλους, και όχι μόνο)

...Από αυτά που μου έλεγε η γιαγιά μου...  

   «Τα παραμύθια γράφονται για να κοιμούνται τα παιδιά,
αλλά και για να ξυπνούν οι μεγάλοι»
Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Εικόνα:
https://www.kiosterakis.gr/plus/diafora/istories/1259-to-paramythi-pou-den-eixe-telos



      Ήτανε μια φορά ένας πολύ πλούσιος βασιλιάς, που άλλη δουλειά δεν έκανε μέρα-νύχτα, από το να μετράει τα χρυσά φλουριά του. Έξω από το παλάτι του πήγαινε καθημερινά ένας κουρελής ζητιάνος και έπαιζε το βιολί του. Πολλοί από τους περαστικούς τον λυπόντουσαν και του έδιναν ελεημοσύνη. Κι όταν τα νομίσματα που του πέταγαν στο φθαρμένο καπέλο του έφταναν να περάσει την ημέρα του, ο ζητιάνος για να τους ευχαριστήσει έπαιζε πιο δυνατά το βιολί του και σηκωνότανε και χόρευε κιόλας!
     Μια μέρα που ο χορός και το τραγούδι του ζητιάνου ενόχλησαν το βασιλιά, γυρίζει και λέει στη βασίλισσα:
     - Δε μπορώ να καταλάβω, μωρέ βασίλισσα, πού το βρίσκει αυτό το κέφι εκείνος ο κουρελής ζητιάνος. Να φάει δεν έχει, να ντυθεί δεν έχει, όλο κάτι παλιά και τρύπια παπούτσια φοράει… Εμείς, με  το χρυσάφι όλου του κόσμου, ούτε διάθεση έχουμε, ούτε να κοιμηθούμε ήσυχα μπορούμε, ούτε ευχαριστημένοι με τίποτα είμαστε! Εκείνος πού το βρίσκει τόσο κέφι κάθε μέρα;...
     - Χμ! Του απάντησε η βασίλισσα. Θέλεις να σου τον κάνω εγώ αυτόν τον κουρελή να το χάσει από τη  μια στιγμή στην άλλη όλο του το κέφι;
     Περίεργος ο βασιλιάς για τί είχε μηχανευτεί η σατανική βασίλισσα, της απάντησε:
    - Ναι, αλλά δεν νομίζω να τα καταφέρεις και τόσο εύκολα! Αυτός το κέφι το έχει στο αίμα του!
     - Καθόλου δύσκολο, απάντησε εκείνη! Δωσ’ μου ένα πουγκί φλουριά!
     Ακόμα πιο περίεργος για την ευκολία και τη βεβαιότητα της βασίλισσας, της λέει:
     - Να! Πάρε δύο πουγκιά!
   - Φτάνει το ένα, του είπε εκείνη, και το πετάει από το παράθυρο στα πόδια του ζητιάνου.
    Μόλις εκείνος άκουσε το θόρυβο, σταμάτησε το βιολί του και το πήρε στα χέρια του. Αφού το άνοιξε και βεβαιώθηκε τί είχε μέσα, παράτησε το βιολί, κοίταξε γύρω του μήπως τον είδε κανείς κι έφυγε τρέχοντας!
     Πέρασε μια βδομάδα, δύο, ένας μήνας, δεύτερος μήνας, μα τίποτα! Άφαντος ο ζητιάνος! Ικανοποιημένη η βασίλισσα πως κέρδισε το «στοίχημα», κάθε λίγο και λιγάκι το θύμιζε του άντρα της. Λίγο καιρό μετά, όμως, ένας αυλικός λέει του βασιλιά:
     - Μεγαλειότατε, θέλει να σε δει εκείνος ο ζητιάνος που ερχότανε έξω από το παλάτι κι έπαιζε το βιολί του!
     Περίεργος ο βασιλιάς, ζήτησε να τον αφήσουν να περάσει αμέσως. Μόλις εκείνος έφτασε στην πόρτα του παλατιού που τον περίμενε ο γεμάτος απορία βασιλιάς, τού πέταξε το πουγκί με τα φλουριά στα πόδα και του λέει:
     - Πάρε και τα φλουριά σου, πάρε και το καλό τους μαζί! Με αυτά έχασα την ησυχία μου, έχασα τον ύπνο μου, έχασα κάθε διάθεση που είχα, γιατί με απασχολούσαν οι σκέψεις τί να τα κάνω και ο φόβος μήπως μου τα πάρουνε!

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 28.12.2018

Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2018


Άγνωστα Λειβαρτζινά τραγούδια!

Μερική άποψη του Λειβαρτζίου, 1950
Φωτογραφία: Από το βιβλίο του Αθαν. Θ. Λέλου
«ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΨΩΦΙΔΟΣ ΚΑΙ ΛΕΙΒΑΡΖΙΟΥ)

    Δύο άγνωστα, ή τουλάχιστον όχι ευρέως γνωστά, δημοτικά τραγούδια που αναφέρονται στο χωριό μου, «του Σταύρου» και «στη μέση στα Τριπόταμα», είχε την ευγενή καλοσύνη να μου στείλει μέσω διαδικτυακής επικοινωνίας ο Λαογράφος κ. Ηλίας Τουτούνης, προϊόντα των άοκνων και πολυετών λαογραφικών ερευνών και καταγραφών του.    
     Τα τραγούδια αυτά, μαζί με άλλα που είναι ήδη ευρέως γνωστά, «δικαιώνουν» τους στίχους του «πολυτραγουδισμένου» χωριού μου, από παλιότερο ποίημα μου:

«Λειβάρτζι, όμορφο χωριό,
πολυτραγουδισμένο,
στου Ερυμάνθου τις πλαγιές,
εκεί ’σαι φωλιασμένο»

     Η δημοσίευση των τραγουδιών γίνεται με την άδεια του έχοντος τα πνευματικά δικαιώματα, του κ. Ηλία Τουτούνη. Τον ευχαριστώ από καρδιάς, τόσο προσωπικά, όσο και εκ μέρους των συγχωριανών μου.

Του Σταύρου1

Τ’ ακούς καημένε Σταύρο μου, μωρέ παλιoμπαμπέση,
μες το Λειβάρτζι να μην πας και μην κουνάς το φέσι,
ν’ εκεί έχει σόγια δυνατά, δεν παίρνουν από λόγια.
Κι ο Σταύρος δεν με άκουσε, κάνει πως δεν φοβάται,
με το ντουφέκι γι’ αγκαλιά πάει για το Λειβάρτζι.
Και εκεί καρτέρι του ’χανε εφτούνοι οι Ρουφουλαίοι,
ο Στεφανής κι ο Περεκλής, τα δυο πρωταξαδέρφια.
Δυο μαχαιριές του μπήξανε, στην νεφραμιά από κάτω.
Τον κλαίν’ ούλοι οι Λειβαρτζινοί, τον κλαίει και μια χήρα
τον κλαιν’ κι οι Λεχουρίτισσες, οι μικροπαντρεμένες.


Στη μέση τα Τριπόταμα2

Στη μέση στα Τριπόταμα, στην άκρη στο γιοφύρι,
Τουσούμ αγάς καθότανε και κρένει και δικάζει.
Κρένει τη δόλια τη Λενιώ3, δικάζει τον Λιμάζη
και βγάζει το φερμάνι του τί γράφει το κοράνι,
να παίρνει ο Τούρκος τη Ρωμιά, Λιμάζης την Ελένη.
Τ’ άκουσε κι ο Χριστόδουλος και την καρδιά του σφίγγει.
Βάστα καημένη μου καρδιά, να φτάσω στο Λειβάρτζι,
να φτιάξω το ασκέρι μου, να πα’ στη Μοστενίτσα,
να πάρω πίσω το Λενιώ, τους πύργους να χαλάσω,
να πάρω τον Λιμάζαγα σεΐζη τ’ αλογού μου,
να μου ποτίζει τ’ άλογα, να φκιάνει τα παχνιά τους
και το κοντομεσήμερο για ξύλα να παγαίνει
και να διπλοζαλώνεται ν’ ούλο το μεσημέρι.
==========================

     1 Καταγραφή  από τον αείμνηστο Βασίλη Πανούτσο, από το χωριό Αντρώνι, την Τρίτη 1η Μαρτίου 2011.
     2 Tην ομορφιά και το ειδύλλιο της Ελένης, κόρης του κυρ-Χριστόδουλου Παπαδόπουλου, με το Λιμάζαγα, τραγουδούν τρία ακόμη πολύ γνωστά δημοτικά τραγούδια: Το πρώτο είναι το «Ένας ασίκης από το Λειβάρτζι», το δεύτερο «στης Αρκαδιάς τον Πλάτανο» και το τρίτο «πού πας Ελένη αποσπερ(ν)ού». Τα δύο πρώτα μπορείτε να τα αναζητήσετε εύκολα και στο  YouTube. Το τρίτο συμπεριλαμβάνεται σε πρόσφατη έκδοση της ΠΑΓΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ (τετραπλός δίσκος CD και βιβλίο 240 σελίδων). Δείτε/διαβάστε περισσότερα για την έκδοση αυτή εδώ:
     3 Για την Ελένη του Λειβαρτζίου, τη συνοικία του χωριού που κατοικούσε, την ομορφιά της και το ειδύλλιο της με τον Λιμάζαγα, δείτε/διαβάστε περισσότερα εδώ:

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 27.12.12018

Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2018

Στίχοι μεγάλων της λογοτεχνίας μας για τα Χριστούγεννα




Από το ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη «Νύχτα Γεννήσεως»:

Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη λυγούν τα πόδια
και προσκυνούν γονατιστά στη φάτνη τους τα άδολα βόδια.
Κι ο ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα σταυροκοπιέται
και λέει με πίστη απ’ της ψυχής τ’ απόβαθα: «Χριστός γεννιέται»!


Από το ποίημα του Γεωργίου Βερίτη «Δεύτε Ίδωμεν Πιστοί»:

Ω, συ μεγάλε Αναμενόμενε
του δύστυχου πεσμένου ανθρώπου!
Για Σε ψαλμοί κι ωδές και σίβυλλες,
για σένα οι θρύλοι κάθε τόπου.
……………………………
Ήρθες! Μπροστά σου γονατίζουμε
-Μάγοι φτασμένοι από τα ξένα,
και ταπεινά σε χαιρετίζουμε
τον λατρευτό μας και τον Ένα.


Από το ποίημα του Στέλιου Σπεράντζα «Χριστούγεννα»:

Στη γωνιά μας κόκκινο
τ’ αναμμένο τζάκι.
Τούφες χιόνια πέφτουνε
στο παραθυράκι.
………………………..
Έλα κι γωνίτσα μας
καρτερεί να ‘ρθεις.
Σου ‘στρωσα Χριστούλη μου
για να ζεσταθείς.


Από το ποίημα του Κωστή Παλαμά «Χριστούγεννα»:

Να ‘μουν του στάβλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π’ άνοιγ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.
Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,
το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του.
Να λάμψω από τη λάμψη του κι’ εγώ σαν διαμαντάκι
κι’ από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι.
Να μοσκοβοληθώ κι’ εγώ από την ευωδία,
που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.


Από το ποίημα το Τέλλου Άγρα «Χριστούγεννα»:

Όξω πέφτει αδιάκοπα και πυκνό το χιόνι,
κρύα και κατασκότεινη κι αγριωπή η νυχτιά.
Είναι η στέγη ολόλευκη, γέρνουν άσπροι κλώνοι,
μες το τζάκι απόμερα ξεψυχά η φωτιά.
Τρέμει στα εικονίσματα το καντήλι πλάγι
και φωτάει στη σκυθρωπή, στη θαμπή εμορφιά.
Να η φάτνη, οι άγγελοι κι ο Χριστός κι οι Μάγοι
και το αστέρι ολόλαμπρο μες στη συννεφιά!
…………………………..
Πέφτει ακόμη αδιάκοπο κι άφθονο το χιόνι,
όλα ξημερώνονται μ’ άσπρη φορεσιά
στον αγέρα αντιλαλούν του σημάντρου οι στόνοι,
κάτασπρη, γιορτάσιμη λάμπει η εκκλησιά.


Από το ποίημα του Κώστα Κρυστάλλη  «Ξημέρωσαν Χριστούγεννα»:

Ξημέρωσαν Χριστούγεννα. Οι εκκλησιές σημαίνουν,
κουνιούνται τα καμπαναριά, κι οι φωνές που βγαίνουν
απ’ το βαθύ και δίπλα το κάθε καμπάνας στόμα,
μοιάζουν χερουβικούς ψαλμούς, σαν απ’ το ουράνιο δώμα.
Χιλιάδες τα Χριστούγεννα τα τραγουδούν οι άγγελοι,
και κάθε αχτίδα από ψηλά, που κάθε αστέρι στέλλει,
μοιάζει αγγελική ματιά. Θρησκεία! Γλυκιά μάνα,
τι όμορφη δίνεις εσύ λαλιά και στην καμπάνα,
και πόσο εκείνη η λαλιά σαλεύει την καρδιά μας!


Από το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Η Γλυκοφιλούσα»:

Και πάλι κίνησα να ’ρθω, Χριστέ μου, στην αυλή Σου,
να σκύψω στα κατώφλια Σου, τα τρισαγαπημένα,
οπού με πόθο αχόρταγο τα λαχταρεί η ψυχή μου.

Η σάρκα μου αναγάλλιασε σιμά σου κ’ η καρδιά μου.
Το χελιδόνι ηύρε φωλιά και το τρυγόνι σκέπη,
να βάλουν τα πουλάκια τους, τα δόλια, να πλαγιάσουν,
τον ιερό Σου το βωμό, αθάνατε Χριστέ μου.

Από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη «Η Γέννηση»

Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. 
Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. 
Μου ’δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. 
«Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία». 
Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ. 
Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες 

και δε θα ’χαμε να πούμε 
τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.


Ν.Π., 19.12.2018



Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2018


Η «ΩΡΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ»:
Ένας χρόνος συνεχούς ανοδικής πορείας!



     Σε λίγες μέρες η μηνιαία έντυπη πολυθεματική εφημερίδα η «ΩΡΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ», θα σβήσει το κεράκι στην τούρτα των πρώτων της γενεθλίων! H νέα αυτή έντυπη ενημέρωση της ορεινής Αχαΐας, και όχι μόνο, αποκτά όλο και μεγαλύτερο βεληνεκές και κερδίζει όλο και περισσότερο την αγάπη και την εμπιστοσύνη του αναγνωστικού της κοινού, που κι αυτό συνεχώς διευρύνεται.
     Ιδρυτής, εκδότης, διευθυντής της ο πολύ αγαπητός φίλος και συντοπίτης Νίκος Κυριαζής, που μετά την πολύχρονη εμπειρία σου στο καταξιωμένο, πλέον, ιστοχώρο ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΝΕWS (https://www.kalavrytanews.com/) και άλλες δημοσιογραφικές δραστηριότητες, μπήκε δυναμικά και στην έντυπη μηνιαία έκδοση, με την «ΩΡΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ».
      Με κάθε νέο της φύλλο η εφημερίδα μάς αποδεικνύει ότι πατάει όλο και πιο γερά, όλο και πιο σταθερά, όλο και πιο στέρεα. Μεταξύ των αξόνων  στους οποίους κινείται είναι η δεοντολογία, η αντικειμενικότητα, η έγκυρη ενημέρωση, η αμεσότητα με τον αναγνώστη, το ήθος και ο σεβασμός στις αξίες, το μεράκι και προ πάντων η αγάπη στον τόπο.
     Καθόλου τυχαία δεν επελέγη και καθόλου τυχαία δεν σχεδιάστηκε και το λογότυπό της, το οποίο έχει συμβολική αξία, εμπεριέχοντας τους δύο μεγαλύτερους σταθμούς της ιστορίας της μαρτυρικής πόλης: Στον πρώτο εσωτερικό/μικρό κύκλο του ρολογιού βλέπουμε την παράσταση από το μετάλλιο που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Lange και αφορούσε την έναρξη της Επαναστάσεως του 1821.  Στην παράσταση αυτή απεικονίζεται ο Παλαιών Πατρών Γερμανός σε ηγετική μορφή και ηρωική στάση να ορκίζει τους πολεμιστές για το ξεκίνημα του Μεγάλου Ξεσηκωμού, στην Αγία Λαύρα. Στον εξωτερικό/μεγάλο κύκλο οι δείκτες δείχνουν 2:34, καθώς την ώρα εκείνη και εξ αιτίας του ολοκαυτώματος στις 13 Δεκέμβρη του 1943, μαζί με το ρολόι της καθεδρικής εκκλησίας σταμάτησε κι ο χρόνος στη μαρτυρική και ιστορική και ηρωική πόλη των Καλαβρύτων.
    
     Πολύ αγαπητέ φίλε και πατριώτη Νίκο Κυριαζή, η ακεραιότητα του χαρακτήρα σου, το ήθος σου, η αγάπη σου στον τόπο και σ’ αυτό που κάνεις, η αεικινησία σου και η «πανταχού παρουσία» σου στην κάλυψη των θεμάτων της περιοχής μας, των ευχάριστων και των όμορφων, των δυσάρεστων και των άσχημων, γιατί υπάρχουν κι αυτά,  εγγυώνται την συνεχή άνοδο και τη λαμπρή πορεία και των δύο «παιδιών» σου! Καλή συνέχεια, λοιπόν, επ’ αγαθώ του τόπου!
     Σ’ ευχαριστώ και προσωπικά  για το βήμα που απλόχερα μου παρείχες από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του φιλόξενου ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΝΕWS, και συνεχίζεις να μου παρέχεις, φυσικά, με θέματα λαογραφίας/παράδοσης λογοτεχνίας και εν γένει αρθρογραφίας. Το ίδιο σ’ ευχαριστώ που διευρύνεις το βήμα αυτό μέσα από τις σελίδες της «ΩΡΑΣ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ».   
     Εν μέσω εορτών, λοιπόν,  το δωδέκατο φύλλο της εφημερίδας «Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ», αναμένουμε και την εορταστική του έκδοση!

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 18.12.2018

Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2018

Το βρωμόσκυλο



«Β΄ ΕΠΑΙΝΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ»

     Σε ειδική εκδήλωση στις 14 Δεκεμβρίου 2018, στην αίθουσα MegΑrt Gallery, Κασομούλη 102, Ν. Κόσμος, απενεμήθησαν οι τιμητικές διακρίσεις του καθιερωμένου ετήσιου Πανελλήνιου και Πακγκύπριου διαγωνισμού ποίησης και διηγήματος, της ιστορικής ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ. Μεταξύ των πνευματικών έργων πού έλαβαν έπαινο, είναι και το διήγημα «το βρωμόσκυλο» της ταπεινότητάς μου.
     Ολόθερμες οι ευχαριστίες μου στον Πρόεδρο του Δ.Σ. της Ένωσης, κ. Λευτέρη Τζόκα, όλα τα Μέλη του Δ.Σ., καθώς και στην Κριτική Επιτροπή.

     Το σύντομο βίντεο από τη στιγμή της απονομής, από τον πρόεδρο της Ε.Ε.Λ. στην ταπεινότητά μου και φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από το χώρο της εκδήλωσης. Μετά τις φωτογραφίες μπορείτε να διαβάσετε το διήγημα. 



Η στιγμή της απονομής, από τον πρόεδρο της Ε.Ε.Λ.

Με τον τ. Αντιπρόεδρο της Ε.Ε.Λ., συμμαθητή στα γυμνασιακά θρανία, συντοπίτη και πνευματικό συνοδοιπόρο,
κ. Κωνσταντίνο Νικολόπουλο-Καμενιανίτη.
Διαρκείς οι ευχαριστίες μου στον Κώστα,
που από την αρχή πίστεψε στην πένα μου και πρώτος μου έδωσε τον τίτλο του συγγραφέα.

Όταν σε όμορφες στιγμές σε πλαισιώνουν αγαπημένα πρόσωπα, η χαρά είναι μεγαλύτερη!


Όταν σε όμορφες στιγμές σε πλαισιώνουν αγαπημένα πρόσωπα, η χαρά είναι μεγαλύτερη!

 «Το βρωμόσκυλο»  

    «Μη, Θανάση! Μη! Θα τρομάξουνε τα παιδιά! Όχι! Μη!... Μη!...», ακούστηκαν ξαφνικά δυνατές οι φωνές της γιαγιάς Αργυρώς, της «Θανάσαινας», μόλις είδε τον άντρα της να βγαίνει από την πόρτα της βεράντας του σπιτιού τους και, φτάνοντας στα κάγκελα, να σημαδεύει με την καραμπίνα το «βρωμόσκυλο».
     «Θα το σκοτώσω! Δεν πάει άλλο! Θα μας κολλήσει καμιά παλιαρρώστια, εδώ που βρέθηκε, να το πάρει ο διάολος!», απάντησε με νεύρο και θυμό ο παππούς. Τα λόγια όμως της γυναίκας του, ότι «θα τρομάξουνε τα παιδιά», φάνηκε να τον επηρέασαν και κατέβασε το όπλο.
     Με τον έντονο αυτό διάλογο της γιαγιάς και του παππού, τινάχτηκαν όρθια τα παιδιά, ο Αλέξανδρος και η Ρηγούλα, που το ένα ζωγράφιζε και το άλλο έπαιζε αμέριμνο με ξυλοκατασκευές κάτω από τον παχύ ίσκιο της κληματαριάς.
     «Μη, παππού! Μην το κάνεις αυτό! Αν σκοτώσεις το σκυλί, θα φύγουμε και δεν θα ξανάρθουμε και δεν θα σε αγαπάμε!», φώναξε δυνατά και τρομαγμένος ο Αλέξανδρος, που ήταν και μεγαλύτερος, κάπου έντεκα-δώδεκα χρονών, κρατώντας σαστισμένος τη  μισοφτιαγμένη ξυλοκατασκευή στα χέρια του και η Ρηγούλα τους μαρκαδόρους της.
     Ο παππούς έκανε βήματα προς τα πίσω, με το όπλο κατεβασμένο, ενοχλημένος αλλά και μετανοιωμένος και μπήκε στο σπίτι.
     Κάθε χρόνο, όλο σχεδόν το καλοκαίρι τα παιδιά το πέρναγαν με τους παππούδες και χόρταιναν παιχνίδι με τα άλλα συνομήλικα, ή σχεδόν συνομήλικα της γειτονιάς τους. Οι γονείς τους, ο γιος και η νύφη του παππού του Θανάση και της γιαγιάς Αργυρώς, με το που έκλειναν τα σχολεία τα έφερναν στο χωριό για τον καθαρό αέρα, την ξενοιασιά και το αγνό σπιτικό φαγητό με τις παραδοσιακές συνταγές της γιαγιάς. Γονείς και παππούδες θεωρούσαν πως αυτό ήταν ότι καλύτερο για όλους.
     Σχεδόν μαζί με το τέλος της σχολικής χρονιάς εκείνο το καλοκαίρι, είχε εμφανιστεί στο μικρό χωριό και «το βρωμόσκυλο», ένα ασπρόμαυρο ανήμπορο και φοβισμένο σκυλάκι. «Πετσί και κόκαλο» είχε μείνει και με έντονη την τριχόπτωση από ένα μεγάλο μέρος του δέρματός του. Το πώς εμφανίστηκε, το ήξερε μόνο ο Λευτέρης, ένας νέος κάπου τριάντα χρονών, που το πρωτοείδε και σε λίγες μέρες είχε μαθευτεί σε όλους από το στόμα του: Ένα κόκκινο αυτοκίνητο που είχε στο πίσω μέρος του και σκυλόσπιτο, σταμάτησε στον κεντρικό δρόμο ένα απόγευμα. Ο οδηγός του κατέβηκε, άνοιξε το σκυλόσπιτο, έβγαλε και άφησε το σκυλί στην άκρη του δρόμου, τίναξε τα χέρια του,  μπήκε ξανά στη θέση του οδηγού κι έφυγε! Μάταια το καημένο έτρεξε για λίγο πίσω από το αυτοκίνητο, εκλιπαρώντας με το γάβγισμά του τα «φιλόζωα» μέχρι εκείνη τη στιγμή αφεντικά του να μην το εγκαταλείψουν! Λίγα δευτερόλεπτα πριν χαθεί το αυτοκίνητο στη στροφή, ο Λευτέρης παρατήρησε πως στο πίσω τζάμι του είχε κολλημένο ιατρόσημο! Από εκείνη τη στιγμή το σκυλάκι έμεινε μόνο κι απροστάτευτο, κοιτάζοντας γύρω χαμένο!
     Πόσο αξιολύπητο ήταν! Γύριζε σαν πεινασμένος και ρακένδυτος ζητιάνος από τότε και με κάθε επιφύλαξη στα δρομάκια του χωριού. Στα μάτια του έβλεπες ζωγραφισμένο ανάγλυφα τον πόνο από την ανθρώπινη προδοσία. Μα ούτε και το καλοδέχτηκε κανείς στο χωριό! Άλλος του πέταγε πέτρες κι άλλος το κυνηγούσε με ξύλο να το χτυπήσει να απομακρυνθεί από την αυλή του! Άλλος προσπαθούσε να το διώξει με τις φωνές και τα «ουστ, βρωμόσκυλο από δω!», αφού όλοι το θεωρούσαν άρρωστο. Και δεν ήταν μόνο οι άνθρωποι. Και τα ζώα το ίδιο του φέρονταν! Τα άλλα σκυλιά το γάβγιζαν και το έδιωχναν και οι γάτες του ορμούσαν, με την ουρά φουντωμένη. Μέχρι και οι κότες το κυνηγούσαν και το τσιμπούσαν!
     Κανείς δεν είχε ακούσει τη φωνή του – το γάβγισμά του –, παρά μόνο ο Λευτέρης, τα λίγα δευτερόλεπτα που έτρεξε πίσω από το αυτοκίνητο των αφεντικών του. Κι εκείνο το καημένο ανέχονταν υπομονετικά και με το βλέμμα κατεβασμένο την περιφρόνηση και τις προσβολές, νοιώθοντας πάντα αποδιοπομπαίο! Ευτυχώς που βρίσκονταν ορισμένοι στο χωριό και του «πέταγαν» από οίκτο ένα κομμάτι ψωμί! Το έπαιρνε και πήγαινε να το φάει πιο πέρα, χωρίς να το βλέπουν, με την ουρά στα σκέλια πάντα! Μεταξύ των λίγων, ας πούμε φίλων του, ήταν και ο Λευτέρης, που καθημερινά μόλις άρμεγε τα πρόβατα, του έβαζε λίγο γάλα μέσα σ’ ένα παλιό κονσερβοκούτι κι αυτό τού κούναγε την ουρά. 
    Αυτή ήταν όλη κι όλη η στοργή που βρήκε το «αρρωστιάρικο βρωμόσκυλο» σ’ εκείνο το χωριό.
     Από τις πρώτες μέρες που ήρθαν για τις διακοπές τους ο Αλέξανδρος και η Ρηγούλα, πάσχισαν να το φροντίσουν. Μα ο παππούς και η γιαγιά τα μάλωναν κάθε φορά που τα έβλεπαν, να μην το ταΐζουν και μάθει και πηγαίνει στο σπίτι και τούς κολλήσει καμιά αρρώστια. Τότε τα παιδιά έκρυβαν κάθε μέρα λίγο από το φαγητό τους και μόλις καταλάβαιναν ότι ο παππούς και η γιαγιά δεν τα έβλεπαν, εύρισκαν ευκαιρία να του το δώσουν!
     Ένα πρωινό, όλοι στη γειτονιά αιφνιδιάστηκαν με τα γαβγίσματα του «βρωμόσκυλου». Τα άκουγαν για πρώτη φορά και με τον τρόπο του έδειχνε ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει. Πήγε τρέχοντας στην κλειστή αυλόπορτα του Θανάση και της Αργυρώς, έμεινε εκεί και συνέχισε να γαβγίζει επίμονα. Έτρεξαν τα παιδιά κοντά του, ακολούθησε και η γιαγιά. Μόλις έφτασαν εκεί, το σκυλί άρχισε να τρέχει προς το ρέμα, μα, αφού πήγαινε λίγα βήματα, γύριζε πίσω να δει αν το ακολουθούν! Θες από περιέργεια, θες από ένστικτο, η γιαγιά το ακολούθησε κάπως ανήσυχη, ξωπίσω της και τα παιδιά. Λίγο πιο κάτω, κάπου διακόσια-τριακόσια μέτρα έξω από το χωριό, τι να δουν! Το αυτοκίνητο του παππού του Θανάση είχε βγει έξω από το δρόμο και είχε πέσει πάνω σ’ ένα δέντρο!
     «Χριστέ μου! Παναγία μου! Κακό που με βρήκε!», ξεφώνισε η γιαγιά και έτρεξε κοντά του. Ακολούθησαν και τα εγγόνια τρέχοντας κι αυτά, με κομμένη την ανάσα. Μόλις έφτασαν εκεί, είδαν τον παππού πνιγμένο στα αίματα στο πρόσωπο και στα χέρια. Έφτασαν σχεδόν αμέσως και τρεις τέσσερις ακόμα χωριανοί και βοήθησαν να βγει από το σακατεμένο αυτοκίνητο. Γρήγορα διαπίστωσαν ότι εκτός από τα αίματα και τις μισοχαμένες αισθήσεις του, είχε σπάσει και το δεξί του πόδι.
     Η νοσηλεία του στο νοσοκομείο, πριν και μετά το χειρουργείο, κράτησε κάπου κάνα μήνα. Όταν γύρισε με τις πατερίτσες στο χωριό, το «βρωμόσκυλο» τον περίμενε στην αυλόπορτα του σπιτιού και τού κουνούσε την ουρά! Είχε πάρει και λίγο «τ’ απάνω του», από την περιποίηση και τη φροντίδα της γιαγιάς Αργυρώς, του Αλέξανδρου και της Ρηγούλας. Τα πλευρά του δεν φαίνονταν τώρα, όπως πριν, και το τρίχωμά του είχε ξαναφυρτώσει.
     Ο παππούς σταμάτησε τότε το αργό κουτσό βήμα του, κούνησε το κεφάλι του και μουρμούρισε, κοιτάζοντας τη γιαγιά:
     «Ποιός ξέρει, αν θα με προλαβαίνατε ζωντανό, αν είχα σκοτώσει το σκυλί τότε με το ντουφέκι!...».

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 15.12.2018

Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2018


Κραυγή αγωνίας


     Αποκαθηλώσαμε ιερές εικόνες και ιερά σύμβολα από σχολικές αίθουσες και δημόσιους χώρους για να μην αισθάνονται «άσχημα» οι επισκέπτες/φιλοξενούμενοι στο, τόπο μας.  Υποστείλαμε εθνικά σύμβολα και καταργήσαμε από αυτά το σταυρό, για τον ίδιο λόγο. Και για τον ίδιο λόγο δεν βλέπουμε πλέον εικόνες ηρώων εκεί που ήταν η θέση τους, παραχαράσσουμε την ιστορία και την καταργούμε από τη διδακτέα ύλη σε χολικά βιβλία.
     Άραγε, θα κάνουμε κάποτε κάτι που να αρέσει σ’ εμάς, που μας ανήκει αυτός ο πολύπαθος τόπος;

Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 12.12.2018

Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2018

Περί «αθόρυβων εργατών»...

     Όταν μετά από τέσσερα και πλέον χρόνια "αλιεύεις" στο διαδίκτυο θέμα που σε αφορά, με κολακευτικά λόγια και χωρίς να το περιμένεις, τότε εκπλήσσεσαι πολύ ευχάριστα! Ευχαριστώ από καρδιάς την κ. Αλεξία Βλάρα, ευχαριστώ το site https://www.all4fun.gr/portal/ !


Το βιβλίο της εβδομάδας: "Αθόρυβοι εργάτες" του Νίκου Παπακωνσταντόπουλου

     Δείτε/διαβάστε περισσότερα εδώ: