Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Στο πατρικό μου σπίτι*
(Μεγάλη η τιμή που το απήγγειλα στα εγκαίνια του «Λειβαρτζινου σπιτιού»,
στο «Κέντρο Λαογραφίας και Λειβαρτζινής Παράδοσης»
που έγιναν στο χωριό μου, στις 14 Οκτώβρη 2017)

Φωτογραφία: Η κουζίνα του «Λειβαρτζινού σπιτιού»

                                          Φωνές, χαρές, τρεχαλητά,
                                          γέλια ευτυχισμένα,
                                          σπίτι που με μεγάλωσες,
                                          άκουγες ολοένα.

                                          Κουδούνια και βελάσματα
                                          τράνευαν τη χαρά σου,
                                          σαν το κοπάδι απ’ τη βοσκή
                                          εγύριζε κοντά σου.

                                         Τί πανηγύρια και γιορτές
                                         στους τρύγους και στ’ αλώνια!
                                         Κάθε σοδειά ξεχωριστή!
                                         Ονειρεμένα χρόνια!

                                         Και τί τραγούδια και χοροί
                                         τις μέρες τις χρονιάρες!
                                         Και τί φιλέματα κι ευχές!
                                         Στιγμές πολύ μεγάλες!

                                        Κι απ’ τη χαρά της μάζωξης
                                        στο τζάκι τ’ αναμμένο,
                                        ένα κομμάτι έλλειπε,
                                        για τον ξενιτεμένο.

                                        Πόσες ακόμα θύμησες
                                        στο νου μας τριγυρίζουν!
                                        Mας οδηγούν τα βήματα,
                                        ευχές, που μάς στηρίζουν!

                                        Μα οι καιροί αλλάξανε
                                        και δίσεκτοι γινήκαν,
                                        η μοναξιά βασίλεψε
                                        και οι χαρές χαθήκαν.

                                        Και η αυλή που κάποτε
                                        λουλούδια ήταν γεμάτη,
                                        την πνίγουν αγριόχορτα,
                                        τ’ αγκάθια ’κάναν φράχτη.

                                        Δέντρα, τζιτζίκια και πουλιά
                                        μοιράζονται μαζί σου
                                        τις σκέψεις, τις ελπίδες σου,
                                        την κάθε ανάμνησή σου.

                                        Οι πόρτες σαν ανοίγουνε,
                                        οι τοίχοι σου γελάνε.
                                        Αναθαρρεύεις κι εύχεσαι
                                        σαν πρώτα πάλι να ’ναι.

                                        Και ύστερα πάλι βουβό
                                        μένεις στη μοναξιά σου,
                                        με τα τζιτζίκια, τα πουλιά,
                                        πιστά στη συντροφιά σου.

                                        Σπιτάκι που μεγάλωσα,
                                        για μένα είσαι παλάτι,
                                        ουρανοξύστης, μέγαρο,
                                        δεσπόζεις μες το χάρτη.
====================
* Εκτενές αφιέρωμα στην τοπική παραδοσιακή τοπική κατοικία σε προσεχές άρθρο.

                                  Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, 15 Οκτ. 2017